ତାଵତ୍ତ୍ଵେ ସୋ ଽସ୍ଯ କାଲୋ ଽନ୍ଯସ୍ତସ୍ଯାନ୍ତେ ପ୍ରତିବୁଦ୍ଧ୍ଯତେ
ଯେତେବେଳେ ସେଇ ସମୟ ଶେଷ ହୁଏ, ତେବେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆଉ ଏକ ନୂତନ କାଳ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।
ସମତୀତାନି କଲ୍ପାନାଂ ତାଵଚ୍ଛେଷାତ୍ପରେତୁ ଯେ
ଯେଉଁ କଳ୍ପଗୁଡ଼ିକ ପରିଅତିତ ହୋଇଛି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁଠି ଅବଶିଷ୍ଟ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକ ପରେ ଅଛି।
ପ୍ରଥମଂ ସାଂପ୍ରତସ୍ତେଷାଂ କଲ୍ପୋ ଵୈ ଵର୍ତ୍ତତେ ଚ ଯଃ
ଏହିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ବର୍ତ୍ତମାନ କଳ୍ପଟି ଏକମାତ୍ର ପ୍ରଥମ ଏବଂ ଚାଲିଛି।
ପୂର୍ଣେ ଯୁଗସହସ୍ରେ ତୁ ପରିପାଲ୍ଯଂ ନରେଶ୍ଵରୈଃ
ଯେତେବେଳେ ହଜାର ଯୁଗ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ତାହାକୁ ନରେଶ୍ୱରମାନେ ରକ୍ଷା କରିବେ।
ଶାନ୍ତଵାତୈଃ ପ୍ରଲୀନେ ଽସ୍ମିନ୍ନ ପ୍ରାଜ୍ଞାଯତ କିଞ୍ଚନ
ଶାନ୍ତ ବାତାସରେ ସବୁ କିଛି ଲୟ ହୋଇଥିବାବେଳେ, କିଛି ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା।
ଵିଭୁର୍ଭଵତି ସ ବ୍ରହ୍ମା ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସହସ୍ରପାତ୍
ତାପରେ ସବୁଠାରୁ ବ୍ୟାପ୍ତ, ହଜାର ଆଖି ଓ ହଜାର ପାଦ ଥିବା ବ୍ରହ୍ମା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମ ନାରାଯଣାଖ୍ଯସ୍ତୁ ସୁଷ୍ଵାପ ସଲିଲେ ତଦା
ସେଇ ବ୍ରହ୍ମା, ଯାହାଙ୍କୁ ନାରାୟଣ କୁହାଯାଏ, ସେତେବେଳେ ଜଳ ଉପରେ ଶୟନ କରିଥିଲେ।
ଇମଂ ଚୋଦାହରନ୍ତ୍ଯତ୍ରର୍ ଶ୍ଲୋକଂ ନାରାଯଣଂ ପ୍ରତି
ଏଠାରେ, ନାରାୟଣଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଏହି ଶ୍ଲୋକଟି ପଢ଼ାଯାଏ।
ଅଯନ ତସ୍ଯ ତାଃପ୍ରୋକ୍ତାସ୍ତେନ ନାରାଯଣଃ ସ୍ମୃତଃ
ସେହି ପଥଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କର ବୋଲି କୁହାଯାଇଥିବାରୁ, ସେ ନାରାୟଣ ନାମରେ ପରିଚିତ।
ସ୍ଵର୍ଣପତ୍ରେପ୍ରକୁରୁତେ ବ୍ରହ୍ମତ୍ଵାଦର୍ଶକାରଣାତ୍
ସୁନାର ପାତ୍ରରୁ ସେ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଏହା ତାଙ୍କର ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତିର ଚିହ୍ନ।
ନିଶାଯାମିଵ ଖଦ୍ଯୋତଃ ପ୍ରାପୃଟ୍କାଲେ ତତସ୍ତତଃ
ରାତିରେ ଜହ୍ନିପୋକା ପରି, ପ୍ରଳୟ ସମୟରେ ଏଠି ସେଠି ଦେଖାଯାଏ।
ଅନୁମାନାଦସଂମୂଢୋ ଭୂମେରଦ୍ଧରଣଂ ପ୍ରତି
ତାଳମେଳ ଭୁଲିନଥିବା ଭାବେ, ଭୂମିର ଧାରଣ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଅନୁମାନ କରାଯାଏ।
ତତୋ ମହାତ୍ମା ମନସା ଦିଵ୍ଯରୂପମ ଚିନ୍ତଯତ୍
ତାପରେ, ସେ ମହାତ୍ମା ମନରେ ଦିବ୍ୟ ରୂପର ଚିନ୍ତା କଲେ।
କିଂ ତୁ ରୂପମହଂ କୃତ୍ଵା ସଲିଲାଦୁଦ୍ଧରେ ମହୀମ୍
କିନ୍ତୁ, କେଉଁ ରୂପରେ ସୃଷ୍ଟି କରି, ମୁଁ ଜଳରୁ ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇବି?
ଉଦୃଶ୍ଯଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଵାଙ୍ମଯଂ ବ୍ରହ୍ମସଂଜ୍ଞିତମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଦେଖାଯାଉଥିବା, ବାଣୀରୁ ଗଠିତ, ବ୍ରହ୍ମ ନାମରେ ପରିଚିତ ଏକ ରୂପ।
ନୀଲମେଘପ୍ରତୀକାଶଂ ମେଘସ୍ତନିତନିଃସ୍ଵନମ୍
ନୀଳ ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା, ମେଘର ଗର୍ଜନ ସଦୃଶ ଶବ୍ଦ ଥିବା।
ଵିଦ୍ଯୁଦଗ୍ନିପ୍ରତିକାଶମାଦିତ୍ଯସମତେଜସମ୍
ସେ ବିଦ୍ୟୁତ ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଭଳି ତେଜ ଥିଲେ।
ପୀନୋନ୍ନତକଟୀଦେଶଂ ଵୃଷଲକ୍ଷଣପୂଜିତମ୍
ତାଙ୍କର କମର ଚଉଡ଼ା ଓ ଉଚ୍ଚ ଥିଲା, ବୃଷଭର ଚିହ୍ନ ସହିତ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଥିଲା।
ପୃଥିଵ୍ଯୁଦ୍ଧରଣାର୍ଥାଯ ପ୍ରଵିଵେଶ ରସାତଲମ୍
ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଇବା ପାଇଁ ସେ ତଳସ୍ଥଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଅଗ୍ନିଜିହ୍ଵୋ ଦର୍ଭରୋମା ବ୍ରହ୍ମଶୀର୍ଷୋ ମହାତପାଃ
ତାଙ୍କର ଜିଭ ଅଗ୍ନି, ଚୁଲି ଦର୍ଭା ଘାସ, ମୁଣ୍ଡ ବ୍ରହ୍ମା ଭଳି ଥିଲା, ସେ ବଡ଼ ତପସ୍ୱୀ ଥିଲେ।
ପ୍ରାଗ୍ଵଂଶକାଯୋ ଦ୍ଯୁତିମାନ୍ ନାନାଦୀକ୍ଷାଭିରନ୍ଵିତଃ
ତାଙ୍କର ଦେହ ପୂର୍ବ ଶ୍ରେଣୀର, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ବିଭିନ୍ନ ଦୀକ୍ଷା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।
ଉପାକର୍ମରୁଚିଶ୍ଚୈଵ ପ୍ରଵର୍ଗ୍ଯାଵର୍ତଭୂଷଣଃ
ସେ ଉପାକର୍ମର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଧାରଣ କରିଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରବର୍ଗ୍ୟର ମଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ମାଯାପତ୍ନୀସହାଯୋ ଵୈ ଗିରିଶୃଙ୍ଗମିଵୋଚ୍ଛ୍ରଯଃ
ମାୟା ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କ ସହିତ, ସେ ପାହାଡ଼ ଶିଖର ପରି ଉଚ୍ଚ ଭାବେ ଦଢ଼ିଅଛନ୍ତି।
ଆଜ୍ଯଗନ୍ଧଃ ସ୍ରୁଵସ୍ତୁଣ୍ଡଃ ସାମଘୋଷସ୍ଵନୋ ମହାନ୍
ସେ ଘିଅର ସୁଗନ୍ଧରେ ମନୋହର, ମୁଁହ ହୋମ ଚମଚ ଭଳି, ସାମ ଗୀତର ଧ୍ୱନିରେ ତାଙ୍କର ସ୍ୱର ଗଞ୍ଜିଥିଲା।
ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତନଖୋ ଘୋରଃ ପଶୁଜାନୁର୍ମହାମଖଃ
ତାଙ୍କର ନଖ ପାପମୋଚନ, ସେ ଭୟଙ୍କର, ଘୁଁଡ଼ି ପଶୁ, ସେ ମହାଯଜ୍ଞ ଥିଲେ।
ଵାଦ୍ଯନ୍ତରାତ୍ମସତ୍ରସ୍ଯ ନାସ୍ମିକାସୋ ମଶୋଣିତଃ
ସେ ଯଜ୍ଞ ସଙ୍ଗୀତର ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ସ୍ୱର, ତାଙ୍କର ଦେହରେ ମାଂସ ଓ ରକ୍ତ ନଥିଲା।
ଅଗ୍ନିସଂଛାଦିତାଂ ଭୂମିଂ ସମାମିଚ୍ଛନ୍ପ୍ରଜାପତିମ୍
ଅଗ୍ନିରେ ଢାକାଯାଇଥିବା ପୃଥିବୀକୁ ଚାହିଁ, ସେ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ପୃଥକ୍ ତାସ୍ତୁ ସମୀକୃତ୍ଯ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ସୋ ଽଚିନୋଦ୍ଗିରୀନ୍
ସେ ଏଗୁଡ଼ିକୁ ଅଲଗା କରି, ପୃଥିବୀ ଉପରେ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକୁ ବିନ୍ୟାସ କଲେ।
ଦେନାଗ୍ନିନା ଵିଲୀନାସ୍ତେ ପର୍ଵତା ଭୁଵି ସର୍ଵଶଃ
ଅଗ୍ନିରେ ଗଳିଯାଇଥିବା ସେଇ ପାହାଡ଼ଗୁଡ଼ିକ ଭୂମିରେ ସମସ୍ତଠାରେ ଛିଟିଯାଇଥିଲେ।
ନିଷିକ୍ତା ଯତ୍ରଯତ୍ରାସଂସ୍ତତ୍ରତତ୍ରାଚଲୋ ଽଭଵତ୍
ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହେଲେ, ସେଠାରେ ପାହାଡ଼ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।