ଆସ୍ଥିତା ଵୀତଶୋକାସ୍ତେ ଦେଵଦାରୁଵନେ ତତଃ
ତାପରେ ସେମାନେ ଦେବଦାରୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଶୋକ ହୀନ ହୋଇ ରହିଲେ ।
ସ୍ଥଣ୍ଡିଲେଷୁ ଵିଚିତ୍ରେଷୁ ପର୍ଵତେଷୁ ଗୁହାସୁ ଚ
ବିଭିନ୍ନ ବେଦି, ପାହାଡ଼ ଓ ଗୁହାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ।
ତଦେଵ ରୂପମାସ୍ଥାଯ ଦେଵସ୍ତଦ୍ଵନମାଗତଃ
ସେଇ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦେବତା ସେଇ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ପରଭୃତପରିପୂର୍ଣଚାରୁଶବ୍ଦଂ ପ୍ରଵିଶତି ତଦ୍ଵନମାଶ୍ରମଂ ମହେଶଃ
ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ସେଇ ଆଶ୍ରମ ଜଙ୍ଗଲକୁ ମହେଶ୍ୱର ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ତତସ୍ତଂ ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ସୁସମାହିତାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ।
ସପତ୍ନୀକା ମହାଭାଗାଃ ସପୁତ୍ରାଃ ସପରିଚ୍ଛଦାଃ
ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁଅ ଓ ସେବକମାନେ ସହିତ, ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଥିଲେ ।
ଅଜ୍ଞାନାଦ୍ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଯଦସ୍ମାଭିଗ୍ନୁଷ୍ଠିତମ୍
ଅଜ୍ଞାନବଶତଃ ଦେବଦେବଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯାହା କିଛି କରିଛୁ ।
ଚରିତାନି ଵିଚିତ୍ରାଣି ଗୁହ୍ଯାନି ଗହନାନି ଚ
ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ, ଗୁପ୍ତ ଓ ଗଭୀର ।
ସ୍ଵାଗତଂ ତେ ନ ଜାନୀମୋ ଗତିଂ ନୈଵ ଚ ନୈଵ ଚ
ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ କିପରି ସ୍ୱାଗତ କରିବା, କିମ୍ବା ଆପଣଙ୍କର ପଥ କ'ଣ, କିଛି ଜାଣିନାହୁଁ ।
ସ୍ତୁଵନ୍ତି ତ୍ଵାଂ ମହାତ୍ମାନୋ ଦେଵଦେଵଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ମହାତ୍ମାମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ, ହେ ଦେବଦେବ, ହେ ମହେଶ୍ୱର, ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି ।
ଅନନ୍ତବଲଵୀର୍ଯାଯ ଭୂତାନାଂ ପତଯେ ନମଃ
ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାବର ମାଲିକ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।
ଗଙ୍ଗା ସଲିଲଧାରାଯ ଚାଧାରାଯ ଗୁଣାତ୍ମନେ
ଗଙ୍ଗା ଜଳଧାରା, ଆଧାର ଓ ଗୁଣମୟ ଅଟୁଟ ଶକ୍ତିକୁ ନମସ୍କାର ।
କନ୍ଦର୍ପାଯ ନମସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ପରମାତ୍ମନେ
କାମଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର, ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର ।
ଦଣ୍ଡହସ୍ତାଯ କାଲାଯ ପାଶହସ୍ତାଯ ଵୈ ନମଃ
ଦଣ୍ଡଧାରୀ, କାଳ ଓ ପାଶଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର ।
ଭୂତଂ ଭଵ୍ଯଂ ଭଵିଷ୍ଯଚ୍ଚ ସ୍ଥାଵରଂ ଚଙ୍ଗମଂ ଚ ଯତ୍
ଯେଉଁ ସବୁ ପୁରୁଣା, ବର୍ତ୍ତମାନ ଓ ଆସନ୍ତା, ଯେଉଁ ସବୁ ଅଚଳ କିମ୍ବା ଚଳିତ, ସେ ସମସ୍ତ—
ଶେଭୋ ପାହି ଚ ଭଦ୍ରଂ ତେ ପ୍ରସୀଦ ଭଗଵଂସ୍ତତଃ
ତୁମେ ସଦା ଶୁଭ ହେଉ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦୟା କର।
ତତ୍ସର୍ଵଂ ଭଗଵାନେଵ କୁରୁତେ ଯୋଗମାଯଯା
ଏହି ସମସ୍ତ କାମ କେବଳ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଯୋଗ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ହୁଏ।
ଯାଚନ୍ତେ ତପସା ଯୁକ୍ତାଃ ପଶ୍ଯାମସ୍ତ୍ତ୍ଵାଂ ଯଥା ପୁରା
ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ତୁମକୁ ଅନୁରୋଧ କରନ୍ତି; ଆମେ ପୁରୁଣା ଦିନର ଭଳି ତୁମକୁ ଦେଖିପାରିବା।
ନମୋ ଦିଗ୍ଵାସସେ ନିତ୍ଯଂ କିଙ୍କିଣୀଜାଲମାଲିନେ
ଦିଗ୍ବସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଘଣ୍ଟିର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ତୁମକୁ ସଦା ନମସ୍କାର।
ଅରୂପାଯ ସୁରୂପାଯ ଵିଶ୍ଵରୂପାଯ ତେ ନମଃ
ଯିଏ ନିରାକାର, ସୁନ୍ଦର ଓ ସମସ୍ତ ଜଗତ ରୂପ, ସେଇ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ସର୍ଵପ୍ରାଣାତ୍ମନେ ତୁଭ୍ଯଂ ଗୁଣଦେହାଯ ଵୈ ନମଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆତ୍ମା, ଗୁଣମୟ ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନୀଲକଣ୍ଠାଯ ଦେଵାଯ ଚିତାଭସ୍ମାଙ୍ଗରାଗିଣେ
ନୀଳକଣ୍ଠ ଦେବ, ଚିତାର ଭସ୍ମ ଦେହରେ ଲଗାଇଥିବା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଶ୍ମଶାନଵାସିନେ ନିତ୍ଯଂ ପ୍ରେତରୂପାଯ ଵୈ ନମଃ
ଯିଏ ସଦା ଶ୍ମଶାନରେ ବସନ୍ତି, ପ୍ରେତ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେଇ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଆତ୍ମା ଚ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ସାଂଖ୍ଯୈଃ ପୁରୁଷ ଉଚ୍ଯତେ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆତ୍ମାକୁ ସାଂଖ୍ୟ ଦର୍ଶନରେ 'ପୁରୁଷ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଋଷୀଣାଂ ଚ ଵସିଷ୍ଠସ୍ତ୍ଵଂ ଦେଵାନାଂ ଵାସଵସ୍ତଥା
ଋଷିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ବଶିଷ୍ଠ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାସବ।
ଆରଣ୍ଯାନାଂ ଚ ସର୍ଵେଷାଂ ସିଂହସ୍ତ୍ଵଂ ପରମେଶ୍ଵରଃ
ସମସ୍ତ ଜଙ୍ଗଲ ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ତୁମେ ସିଂହ।
ସର୍ଵଥା ଵର୍ତ୍ତମାନୋ ଽପି ଯୋଯୋ ଭାଵୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଯେଉଁ ଭାବ ଯେପରି ଅଛି କିମ୍ବା ଆସିବ, ସେ ସମସ୍ତ—
କାମଃ କ୍ରୋଧଶ୍ଚ ଲୋଭଶ୍ଚ ଵିଷାଦୋ ମଦ ଏଵ ଚ
ଇଚ୍ଛା, କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ, ଦୁଃଖ ଓ ମଦ—
ମହାସଂହରଣେ ପ୍ରାପ୍ତେ ତ୍ଵଯା ଦେଵ କୃତାତ୍ମନା
ବଡ଼ ବିନାଶ ସମୟରେ, ହେ ଦେବ, ତୁମେ ନିଜେ ଆତ୍ମା ହୋଇ ସେହି କାମ କର।
ତେନାଗ୍ନିନା ତଦା ଲୋକା ଅର୍ଚିର୍ଭିଃ ସର୍ଵତୋ ଵୃତାଃ
ସେ ସମୟରେ, ସେଇ ଅଗ୍ନି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଲୋକ ଚାରିପାଖରେ ଆଗର ଆଲୋକରେ ଢାକିଯାଏ।