ନକ୍ଷତ୍ରାଣି ଗ୍ରହାଶ୍ଚୈଵ ଵିପରୀତା ଵିଜଜ୍ଞିରେ
ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ଗ୍ରହମାନେ ଉଲ୍ଟା ଦିଗକୁ ଚଳିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
କ୍ରତଵୋ ନ ଵ୍ଯଵର୍ତ୍ତନ୍ତ ଋତୁକାଲାଭିଗାମିନାମ୍
ଯଜ୍ଞମାନେ ଠିକ ସମୟରେ ହେଉନଥିଲେ।
ନଷ୍ଟପ୍ରଭାଵଵୀର୍ଯାଶ୍ଚ ନଷ୍ଟତେଜସ ଏଵ ଚ
ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ ଓ ତେଜ ହରାଇଗଲା।
ତେ ତୁସର୍ଵେ ସମାଗମ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଲୋକମୁପାଗତାଃ
ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ।
ପାଦଯୋଃ ପତିତାଃ ସର୍ଵେ ଶିଵଵୃତ୍ତାନ୍ତମୂଚିରେ
ସମସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପଡ଼ି, ଶିବଙ୍କ ବିଷୟରେ ଘଟଣା କହିଲେ।
ଉଲୂକଵ୍ଯଗ୍ରହସ୍ତଶ୍ଚ ରକ୍ତପିଙ୍ଗଲଲୋଚନଃ
ସେ ହାତରେ ପେଚା ଧରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଆଖି ଲାଲ ଓ ପିଙ୍ଗଳ ଥିଲା।
ସ୍ନୁଷାଣାଂ ଚ ଦୁହିତୄଣାଂ ପୁତ୍ରୀଣାଂ ଚ ଵିଶେଷତଃ
ବିଶେଷ କରି ସ୍ନୁଷା, ଝିଅ ଓ ନାତିଝିଅଙ୍କ ପ୍ରତି।
ଉନ୍ମତ୍ତ ଇତି ଵିଜ୍ଞାଯ ସୋ ଽସ୍ମାଭିରଵମାନିତଃ
ଆମେ ଭାବିଲୁ ସେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ, ଏହିଭଳି ଭାବି ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଅବମାନ କଲୁ।
ତସ୍ଯ କ୍ରୋଧପ୍ରସାଦାର୍ଥଂ ଵଯଂ ତେ ଶରଣଂ ଗତାଃ
ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ।
ଋଷୀଣାଂ ତଦ୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧ୍ଯାନାଦ୍ଵିଜ୍ଞାଯ ଚେଶ୍ଵରମ୍
ଋଷିମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଧ୍ୟାନରେ ଇଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜାଣିଲେ।
ଏଷ ଦେଵୋ ମହାଦେଵୋ ଵିଜ୍ଞେଯସ୍ତୁ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଏହି ଦେବତା ହେଉଛନ୍ତି ମହାଦେବ, ତାଙ୍କୁ ମହେଶ୍ୱର ବୋଲି ଜଣାଯିବ।
ଦେଵାନାଂ ଚ ଋଷୀଣାଂ ଚ ପିତୃଣାଂ ଚୈଵ ସ ପ୍ରଭୁଃ
ସେ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ପିତୃମାନଙ୍କର ନାଥ।
ସଂହରତ୍ଯେଷ ଭଗଵାନ୍ କାଲୋ ଭୂତ୍ଵା ମହେଶ୍ଵରଃ
ଏହି ଭଗବାନ୍, ସମୟ ରୂପେ ହୋଇ, ସମସ୍ତକୁ ସଂହାର କରନ୍ତି।
ଏଷ ଚିକ୍ରୀ ଚ ଵକ୍ଷୋଜଶ୍ରୀଵତ୍ସକୃତଲକ୍ଷଣଃ
ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ବୃତ୍ତ ରୋମ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଓ ଉପବୀତ ରହିଛି।
ଦ୍ଵାପରେ ଚୈଵ କାଲାଗ୍ନିର୍ଧର୍ମକେତୁଃ କଲୌ ସ୍ମୃତଃ
ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ସେ କାଳାଗ୍ନି, କଳିଯୁଗରେ ଧର୍ମକେତୁ ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାନ୍ତି।
ତମୋ ହ୍ଯଗ୍ନୀ ରଜୋ ବ୍ରହ୍ମା ସତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରକାଶକଃ
ଅନ୍ଧକାର ଅଗ୍ନି, ରଜୋଗୁଣ ବ୍ରହ୍ମା, ଏବଂ ସତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି ବିଷ୍ଣୁ, ସେଇ ପ୍ରଭା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠନ୍ତି ତଦ୍ବ୍ରହ୍ମଯୋଗେନ ତୁ ସମନ୍ଵିତମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମ ସହ ଏକତାରେ ବସିଥାନ୍ତି ।
ଆରାଧଯତ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରା ଜିତକ୍ରୋଧା ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ
ଯେଉଁମାନେ କ୍ରୋଧ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଜିତି, ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ ।
ତାଦୃକ୍ପ୍ରତିକୃତିଂ କୃତ୍ଵା ଶୂଲପାଣିଂ ପ୍ରପଦ୍ଯତ
ସେମାନେ ଏମିତି ଏକ ପ୍ରତିମା ତିଆରି କରି, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ ।
ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵମଜ୍ଞାନମଧର୍ମଶ୍ଚ ପ୍ରମଶ୍ଯତି
ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତ ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅଧର୍ମ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ ।
ଆସ୍ଥିତା ଵୀତଶୋକାସ୍ତେ ଦେଵଦାରୁଵନେ ତତଃ
ତାପରେ ସେମାନେ ଦେବଦାରୁ ଜଙ୍ଗଲରେ ଶୋକ ହୀନ ହୋଇ ରହିଲେ ।
ସ୍ଥଣ୍ଡିଲେଷୁ ଵିଚିତ୍ରେଷୁ ପର୍ଵତେଷୁ ଗୁହାସୁ ଚ
ବିଭିନ୍ନ ବେଦି, ପାହାଡ଼ ଓ ଗୁହାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ।
ତଦେଵ ରୂପମାସ୍ଥାଯ ଦେଵସ୍ତଦ୍ଵନମାଗତଃ
ସେଇ ରୂପ ଧାରଣ କରି, ଦେବତା ସେଇ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ପରଭୃତପରିପୂର୍ଣଚାରୁଶବ୍ଦଂ ପ୍ରଵିଶତି ତଦ୍ଵନମାଶ୍ରମଂ ମହେଶଃ
ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କ ମଧୁର ସ୍ୱରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ସେଇ ଆଶ୍ରମ ଜଙ୍ଗଲକୁ ମହେଶ୍ୱର ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ତତସ୍ତଂ ମୁନଯଃ ସର୍ଵେ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଃ ସୁସମାହିତାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ ।
ସପତ୍ନୀକା ମହାଭାଗାଃ ସପୁତ୍ରାଃ ସପରିଚ୍ଛଦାଃ
ସେମାନେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ, ପୁଅ ଓ ସେବକମାନେ ସହିତ, ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଥିଲେ ।
ଅଜ୍ଞାନାଦ୍ଦେଵଦେଵସ୍ଯ ଯଦସ୍ମାଭିଗ୍ନୁଷ୍ଠିତମ୍
ଅଜ୍ଞାନବଶତଃ ଦେବଦେବଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯାହା କିଛି କରିଛୁ ।
ଚରିତାନି ଵିଚିତ୍ରାଣି ଗୁହ୍ଯାନି ଗହନାନି ଚ
ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟ, ଗୁପ୍ତ ଓ ଗଭୀର ।
ସ୍ଵାଗତଂ ତେ ନ ଜାନୀମୋ ଗତିଂ ନୈଵ ଚ ନୈଵ ଚ
ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ କିପରି ସ୍ୱାଗତ କରିବା, କିମ୍ବା ଆପଣଙ୍କର ପଥ କ'ଣ, କିଛି ଜାଣିନାହୁଁ ।
ସ୍ତୁଵନ୍ତି ତ୍ଵାଂ ମହାତ୍ମାନୋ ଦେଵଦେଵଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ମହାତ୍ମାମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ, ହେ ଦେବଦେବ, ହେ ମହେଶ୍ୱର, ସ୍ତୁତି କରନ୍ତି ।