ତତସ୍ତେ ଋଷଯଃ ସର୍ଵେ ପରସ୍ପରମଥାବ୍ରୁଵନ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ପରସ୍ପରେ କଥାହେଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ ରତାନାଂ ଚ ଵନେ ଵା ଵନଵାସିନାମ୍
ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟରେ ଲିନ ଅଛନ୍ତି କିମ୍ବା ଅରଣ୍ୟରେ ବସୁଥିବା ତାପସୀମାନେ,
ଅନଯସ୍ତୁ ମହାନେଷ ଯେନାଯଂ ମୋହିତୋ ଦ୍ଵିଜାଃ
ଏହି ମହା ଅନ୍ୟାୟ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭ୍ରମିତ ହେଇଛନ୍ତି।
ଵଦସ୍ଵ ଵାଚା ମଧୁରଂ ଵସ୍ତ୍ରମେକଂ ସମାଶ୍ରଯ
ମିଠା ଭାବରେ କଥା କହିବା ଏବଂ ଗୋଟିଏ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିବା।
ଋଷୀଣାଂ ତଦ୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵାନ୍ଭଗନେତ୍ରହା
ଋଷିମାନଙ୍କର ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ଭଗବାନ ଭଗନେତ୍ରହା ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ନ ଶକ୍ଯମିଦମସ୍ମା କଂ ଲିଙ୍ଗଂ ପାତଯିତୁଂ ବଲାତ୍
ଆମ ମଧ୍ୟରୁ କେହିଁ ଜଣେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ବଳେ ପଡ଼ିପାରିବେ ନାହିଁ।
ପାତଯେଯମହଂ ଚୈତଲ୍ଲିଙ୍ଗଂ ଭୋ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାଃ
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ମୁଁ ଏହି ଲିଙ୍ଗକୁ ପଡ଼ିଦେବି।
ଏଵମୁକ୍ତୋ ମହାଦେଵଃ ପ୍ରତ୍ଦୃଷ୍ଟେନ୍ଦ୍ରିଯଚେଷ୍ଟିତଃ
ଏପରି କୁହାଯିବା ପରେ, ମହାଦେବ ସେମାନଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ବୁଝିଲେ।
ଅନ୍ତର୍ହିତେ ଭଗଵତି ତଥା ଲିଙ୍ଗେ କୃତେ ଭଵେ
ଭଗବାନ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ପରେ, ସେ ଲିଙ୍ଗ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ଵ୍ଯାକୁଲଂ ଚ ତଦା ସର୍ଵଂ ନ ପ୍ରକାଶେତ କିଞ୍ଚନ
ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଅସ୍ଥିର ହେଇଗଲେ, କିଛି ମଧ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ହେଲା ନାହିଁ।
ନକ୍ଷତ୍ରାଣି ଗ୍ରହାଶ୍ଚୈଵ ଵିପରୀତା ଵିଜଜ୍ଞିରେ
ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ଗ୍ରହମାନେ ଉଲ୍ଟା ଦିଗକୁ ଚଳିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
କ୍ରତଵୋ ନ ଵ୍ଯଵର୍ତ୍ତନ୍ତ ଋତୁକାଲାଭିଗାମିନାମ୍
ଯଜ୍ଞମାନେ ଠିକ ସମୟରେ ହେଉନଥିଲେ।
ନଷ୍ଟପ୍ରଭାଵଵୀର୍ଯାଶ୍ଚ ନଷ୍ଟତେଜସ ଏଵ ଚ
ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ ଓ ତେଜ ହରାଇଗଲା।
ତେ ତୁସର୍ଵେ ସମାଗମ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମଲୋକମୁପାଗତାଃ
ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ।
ପାଦଯୋଃ ପତିତାଃ ସର୍ଵେ ଶିଵଵୃତ୍ତାନ୍ତମୂଚିରେ
ସମସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପଡ଼ି, ଶିବଙ୍କ ବିଷୟରେ ଘଟଣା କହିଲେ।
ଉଲୂକଵ୍ଯଗ୍ରହସ୍ତଶ୍ଚ ରକ୍ତପିଙ୍ଗଲଲୋଚନଃ
ସେ ହାତରେ ପେଚା ଧରିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଆଖି ଲାଲ ଓ ପିଙ୍ଗଳ ଥିଲା।
ସ୍ନୁଷାଣାଂ ଚ ଦୁହିତୄଣାଂ ପୁତ୍ରୀଣାଂ ଚ ଵିଶେଷତଃ
ବିଶେଷ କରି ସ୍ନୁଷା, ଝିଅ ଓ ନାତିଝିଅଙ୍କ ପ୍ରତି।
ଉନ୍ମତ୍ତ ଇତି ଵିଜ୍ଞାଯ ସୋ ଽସ୍ମାଭିରଵମାନିତଃ
ଆମେ ଭାବିଲୁ ସେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ, ଏହିଭଳି ଭାବି ଆମେ ତାଙ୍କୁ ଅବମାନ କଲୁ।
ତସ୍ଯ କ୍ରୋଧପ୍ରସାଦାର୍ଥଂ ଵଯଂ ତେ ଶରଣଂ ଗତାଃ
ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତି ପାଇଁ, ଆମେ ଆପଣଙ୍କ ଶରଣକୁ ଆସିଛୁ।
ଋଷୀଣାଂ ତଦ୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଧ୍ଯାନାଦ୍ଵିଜ୍ଞାଯ ଚେଶ୍ଵରମ୍
ଋଷିମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଧ୍ୟାନରେ ଇଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜାଣିଲେ।
ଏଷ ଦେଵୋ ମହାଦେଵୋ ଵିଜ୍ଞେଯସ୍ତୁ ମହେଶ୍ଵରଃ
ଏହି ଦେବତା ହେଉଛନ୍ତି ମହାଦେବ, ତାଙ୍କୁ ମହେଶ୍ୱର ବୋଲି ଜଣାଯିବ।
ଦେଵାନାଂ ଚ ଋଷୀଣାଂ ଚ ପିତୃଣାଂ ଚୈଵ ସ ପ୍ରଭୁଃ
ସେ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ପିତୃମାନଙ୍କର ନାଥ।
ସଂହରତ୍ଯେଷ ଭଗଵାନ୍ କାଲୋ ଭୂତ୍ଵା ମହେଶ୍ଵରଃ
ଏହି ଭଗବାନ୍, ସମୟ ରୂପେ ହୋଇ, ସମସ୍ତକୁ ସଂହାର କରନ୍ତି।
ଏଷ ଚିକ୍ରୀ ଚ ଵକ୍ଷୋଜଶ୍ରୀଵତ୍ସକୃତଲକ୍ଷଣଃ
ତାଙ୍କ ଛାତିରେ ବୃତ୍ତ ରୋମ, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଓ ଉପବୀତ ରହିଛି।
ଦ୍ଵାପରେ ଚୈଵ କାଲାଗ୍ନିର୍ଧର୍ମକେତୁଃ କଲୌ ସ୍ମୃତଃ
ଦ୍ୱାପର ଯୁଗରେ ସେ କାଳାଗ୍ନି, କଳିଯୁଗରେ ଧର୍ମକେତୁ ବୋଲି ଚିହ୍ନାଯାନ୍ତି।
ତମୋ ହ୍ଯଗ୍ନୀ ରଜୋ ବ୍ରହ୍ମା ସତ୍ତ୍ଵଂ ଵିଷ୍ଣୁଃ ପ୍ରକାଶକଃ
ଅନ୍ଧକାର ଅଗ୍ନି, ରଜୋଗୁଣ ବ୍ରହ୍ମା, ଏବଂ ସତ୍ତ୍ୱ ହେଉଛି ବିଷ୍ଣୁ, ସେଇ ପ୍ରଭା ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଯତ୍ର ତିଷ୍ଠନ୍ତି ତଦ୍ବ୍ରହ୍ମଯୋଗେନ ତୁ ସମନ୍ଵିତମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମ ସହ ଏକତାରେ ବସିଥାନ୍ତି ।
ଆରାଧଯତ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରା ଜିତକ୍ରୋଧା ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯାଃ
ଯେଉଁମାନେ କ୍ରୋଧ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟକୁ ଜିତି, ଆପଣଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଥିଲେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ ।
ତାଦୃକ୍ପ୍ରତିକୃତିଂ କୃତ୍ଵା ଶୂଲପାଣିଂ ପ୍ରପଦ୍ଯତ
ସେମାନେ ଏମିତି ଏକ ପ୍ରତିମା ତିଆରି କରି, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ ।
ଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵମଜ୍ଞାନମଧର୍ମଶ୍ଚ ପ୍ରମଶ୍ଯତି
ଯାହାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତ ଅଜ୍ଞାନ ଓ ଅଧର୍ମ ନଶ୍ଟ ହୋଇଯାଏ ।