ମହାଦେଵ ନମସ୍ତେ ଽସ୍ତୁ ମହେଶ୍ଵର ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ହେ ମହାଦେବ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ। ହେ ମହେଶ୍ୱର, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।
ନମସ୍କାରଂ ପ୍ରକୁର୍ଵାଣାଃ ଶଙ୍କରାଯ ମହାତ୍ମନେ
ମହାତ୍ମା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିବା।
କାମାଂଶ୍ଚ ଲଭତେ ସର୍ଵାନ୍ ପାପେଭ୍ଯଶ୍ଚ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥାଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭେ।
ଏତଦ୍ଵଃ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ମଯା ମାହେଶ୍ଵରଂ ବଲମ୍
ମୁଁ ତୁମମାନେଙ୍କୁ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ କହିଦେଇଛି।
ମହାଦେଵସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଶ୍ରୋତୁଂ କୌତୂହଲଂ ଚ ନଃ
ମହାଦେବଙ୍କର ମହିମା ଶୁଣିବାକୁ ଆମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ।
ଚକାର ଵେଷଂ ଵିକୃତଂ ଯେନ ବୁଦ୍ଧା ମହର୍ଷଯଃ
ସେ ଏମିତି ଅଜଗର ଭାବ ଧାରଣ କଲେ, ଯାହାକୁ ଦେଖି ମହାର୍ଷିମାନେ ଅବାକ ହୋଇଗଲେ।
ଆରାଧଯନ୍ପ୍ରସାଦାର୍ଥଂ ନୈଷାଂ ତୁଷ୍ଟଃ ପୁନର୍ଭଵଃ
ସେମାନେ ତାଙ୍କର କୃପା ପାଇଁ ପୂଜା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେନି।
ତତ୍ସର୍ଵଂ କଥଯସ୍ଵେହ ତ୍ଵଂ ନୋ ବୁଦ୍ଧିମତାଂ ଵରଃ
ମୁଦେ ତୁମେ ଆମକୁ ଏହି ସବୁ କଥା କହ, ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।
ନିର୍ମ୍ମିତଂ ଦେଵଦେଵେନ ଭକ୍ତାନାମନୁକଂପଯା
ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଦୟା କରି ଦେବଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା।
ଦେଵଦାରୁଵନଂ ରମ୍ଯଂ ନାନାଦ୍ରୁମଲତାକୁଲମ୍
ସେ ଦେବଦାରୁ ଜଙ୍ଗଲ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଓ ଲତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଶୈଵାଲ ଭୋଜନାଃ କେଚିତ୍କେଚିଦନ୍ତର୍ଜଲେଶଯାଃ
କିଛି ଲୋକ ଶୈବାଳ ଖାଇଥିଲେ, କିଛି ଜଳ ଭିତରେ ବସୁଥିଲେ।
ଦନ୍ତୋଲୂଖଲିନଶ୍ଚାନ୍ଯେ ତ୍ଵଶ୍ମକୁଟ୍ଟାସ୍ତଥା ପରେ
ଅନ୍ୟମାନେ ଦାନ୍ତକୁ ଉଲୁଖଳ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ, କିଛି ପୁଣି ପାଥରରେ ଚକିଥିଲେ।
କାଲଂ ନଯନ୍ତି ତପସା ତୀଵ୍ରେଣ ଚ ମହାଧିଯଃ
ମହାମନା ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟାରେ ସମୟ କାଟୁଥିଲେ।
ଭସ୍ମପାଣ୍ଡୁରଦିଗ୍ଧାଙ୍ଗୋ ନଗ୍ନୋ ଵିକୃତଲକ୍ଷଣଃ
ତାଙ୍କ ଦେହ ଧୂଳିରେ ପାଣ୍ଡୁର ହୋଇଥିଲା, ସେ ନଗ୍ନ ଏବଂ ଅଜଗର ଚିହ୍ନରେ ଭରିଥିଲେ।
ଉଲ୍ମୁକଵ୍ଯଗ୍ରହସ୍ତଶ୍ଚ ରକ୍ତପିଙ୍ଗଲଲୋଚନଃ
ତାଙ୍କ ହାତରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମଶାଳ ଥିଲା, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତ ଓ ପିଙ୍ଗଳ ଥିଲା।
ମୁଖମଙ୍ଗାରଵର୍ଣେନ ଶୁକ୍ଲେନ ଚ ଵିଭୂଷିତମ୍
ତାଙ୍କ ମୁହଁ କେବେ କଳା, କେବେ ଧଳା ରଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
କ୍ଵଚିନ୍ନୃତ୍ଯତି ଶୃଙ୍ଗାରୀ କ୍ଵଚିଦ୍ରୌତି ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
କେବେ ସେ ଶୃଙ୍ଗାର ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, କେବେ ପୁଣିପୁଣି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ।
ଆଶ୍ରମେ ଽଭ୍ଯାଗତୋ ଽଭୀକ୍ଷ୍ଣଂ ଯା ଚତେ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେ ବାରମ୍ବାର ଆଶ୍ରମକୁ ଆସି, ପୁଣିପୁଣି ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିଲେ।
ଵୃଷନାଦଂ ପ୍ରଗର୍ଜନ୍ଵୈ ଖରନାଦଂ ନନାଦ ଚ
ସେ ବୃଷଭ ଭଳି ଗଜ୍ଜନ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଖର ଭଳି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ।
ତତସ୍ତେ ମୁନଯଃ କ୍ରୁଦ୍ଧାଃ କ୍ରୋଧେନ କଲୁଷୀକୃତାଃ
ତାପରେ ମୁନିମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଗଲେ।
କରଵଦ୍ଗାଯସେ ଯସ୍ମାତ୍ଖରସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଭଵିଷ୍ଯସି
ତୁମେ ହାତରେ ଗାଇଥିଲା ଯେପରି, ଏହିକାରଣରୁ ତୁମେ ଗଧା ହେବା।
ଯଥା ଵୈଚ୍ଛଂସ୍ତଥା ସର୍ଵେ କ୍ରୁଦ୍ଧାସ୍ତେ ମୁନଯଃ ସମମ୍
ତୁମେ ଯେପରି ଚାହିଲା, ସେହିପରି ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେ ଏକାଠି ରୁଷିଗଲେ।
ତପାଂସି ତେଷାଂ ସର୍ଵେଷାଂ ପ୍ରତ୍ଯାହନ୍ଯନ୍ତ ଶଙ୍କରେ
ଶଙ୍କର, ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ତପସ୍ୟା ବାଧା ପାଇଲା।
ନ ଦ୍ଯୋତନ୍ତେ ପ୍ରକାଶେନ ତଦ୍ଵତ୍ତେଜାଂସି ଶଙ୍କରେ
ଶଙ୍କର, ସେମାନଙ୍କର ତେଜ ଆଉ ଜ୍ଵଳନ୍ତ ହେଉନାହିଁ।
ସମୃଦ୍ଧଃ ଶ୍ରେଯସାଂ ଯୌନିର୍ଯଜ୍ଞୋ ଵୈ ନାଶମାପ୍ତଵାନ୍
ଯେଉଁ ଯଜ୍ଞ ଅନେକ ଭଲ ଫଳ ଦେଉଥିଲା, ସେଠାରେ ନାଶ ହେଲା।
ପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵାନ୍ଦଶ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଦୁଃଖିତଶ୍ଚ ସଦା କୃତଃ
ସେ ଦଶଟି ରୂପ ନେଇଥିଲେ ଏବଂ ସଦା ଦୁଃଖିତ ହେଇଥିଲେ।
ଋଷିଣା ଗୌତମେନୋର୍ଵ୍ଯାଂ କ୍ରୁଦ୍ଧେନ ଵିନିପାତିତମ୍
କ୍ରୁଧ୍ଧ ଗୌତମ ଋଷି ତାଙ୍କୁ ଭୂମିକୁ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ଋଷୀଣାଂ ଚୈଵ ଶାପେନ ନହୁଷଃ ସର୍ପତାଂ ଗତଃ
ଋଷିମାନଙ୍କର ଶାପରେ ନହୁଷ ସାପ ହେଇଗଲେ।
ଧର୍ମଶ୍ଚାତ୍ର ପ୍ରଶପ୍ତୋ ଵୈ ମାଣ୍ଡଵ୍ଯେନ ମହାତ୍ମନା
ଏଠାରେ ମହାତ୍ମା ମାଣ୍ଡବ୍ୟ ଧର୍ମକୁ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ।
ଵର୍ଜଯିତ୍ଵା ଵିରୂପାକ୍ଷଂ ଦେଵଦେଵଂ ମହେଶ୍ଵରମ୍
ବିରୂପାକ୍ଷ, ଦେବମାନ୍ୟ ମହେଶ୍ୱର ଛାଡ଼ି,