ନାନାରତ୍ନଵିଚିତ୍ରାଙ୍ଗୋ ନାନାମାଲ୍ଯାନୁଲେପନଃ
ନାନା ମଣିରେ ଶୋଭିତ ଦେହ, ବିଭିନ୍ନ ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନରେ ଶୁଭିତ।
ଵ୍ଯାଲଯ ଜ୍ଞୋପଵୀତୀ ଚ ସୁରାଣାମଭଯଙ୍କରଃ
ସାପକୁ ଜନେଉ ବନ୍ଧିଥିବା, ଦେବମାନଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ପାଇଁ ଭୟଙ୍କର।
ମୁକ୍ତୋ ହାସସ୍ତଦା ତେନ ସର୍ଵମାପୂରଯଞ୍ଜଗତ୍
ତାଙ୍କର ହସରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଗଲା।
ଅଥୋଵାଚ ମହାଦେଵଃ ପ୍ରୀତୋ ଽହଂ ସୁରସତ୍ତମୌ
ତାପରେ ମହାଦେବ କହିଲେ, 'ମୁଁ ତୁମ ଉଭୟରୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ'।
ଯୁଵାଂ ପ୍ରସୂତୌ ଗାତ୍ରେଭ୍ଯୋ ମମ ପୂର୍ଵଂ ସନାତନୌ
ପୁରୁଣା କାଳରେ, ତୁମେ ଦୁଇଜଣେ ମୋ ଦେହରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲ।
ଵାମୋ ବାହୁଶ୍ଚ ମେ ଵିଷ୍ଣୁର୍ନିତ୍ଯଂ ଯୁଦ୍ଧେଷ୍ଵନିର୍ଜିତଃ
ମୋ ବାମ ହାତ ବିଷ୍ଣୁ, ସଦା ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜିତ।
ତତଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟମନସୌ ପ୍ରଣତୌ ପାଦଯୋଃ ପ୍ରଭୋଃ
ତାପରେ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି, ପ୍ରଭୁଙ୍କର ପାଦପଦ୍ମରେ ଶିର ନମାଇଲେ।
ଭକ୍ତିର୍ଭଵତୁ ନୌ ନିତ୍ଯଂ ତ୍ଵଯି ଦେଵ ସୁରେଶ୍ଵର
ହେ ଦେବ, ଦେବମାନଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମର ଭକ୍ତି ସଦା ତୁମେ ଉପରେ ରହୁ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ଭଗଵାଂସ୍ତତ୍ରୈଵାତରଧାଦ୍ଵିଭୁଃ
ଏପରି କହି, ସେ ଭଗବାନ ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଏତଦ୍ଧି ପରମଂ ଜ୍ଞାନମଵ୍ଯକ୍ତଂ ଶିଵସଂଜ୍ଞିତମ୍
ଏହିଏ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ, ଅଦୃଶ୍ୟ ଓ ଶିବ ନାମରେ ପରିଚିତ।
ମହାଦେଵ ନମସ୍ତେ ଽସ୍ତୁ ମହେଶ୍ଵର ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ
ହେ ମହାଦେବ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ। ହେ ମହେଶ୍ୱର, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।
ନମସ୍କାରଂ ପ୍ରକୁର୍ଵାଣାଃ ଶଙ୍କରାଯ ମହାତ୍ମନେ
ମହାତ୍ମା ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିବା।
କାମାଂଶ୍ଚ ଲଭତେ ସର୍ଵାନ୍ ପାପେଭ୍ଯଶ୍ଚ ପ୍ରମୁଚ୍ଯତେ
ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିଥାଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲଭେ।
ଏତଦ୍ଵଃ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ମଯା ମାହେଶ୍ଵରଂ ବଲମ୍
ମୁଁ ତୁମମାନେଙ୍କୁ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ କହିଦେଇଛି।
ମହାଦେଵସ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଶ୍ରୋତୁଂ କୌତୂହଲଂ ଚ ନଃ
ମହାଦେବଙ୍କର ମହିମା ଶୁଣିବାକୁ ଆମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ।
ଚକାର ଵେଷଂ ଵିକୃତଂ ଯେନ ବୁଦ୍ଧା ମହର୍ଷଯଃ
ସେ ଏମିତି ଅଜଗର ଭାବ ଧାରଣ କଲେ, ଯାହାକୁ ଦେଖି ମହାର୍ଷିମାନେ ଅବାକ ହୋଇଗଲେ।
ଆରାଧଯନ୍ପ୍ରସାଦାର୍ଥଂ ନୈଷାଂ ତୁଷ୍ଟଃ ପୁନର୍ଭଵଃ
ସେମାନେ ତାଙ୍କର କୃପା ପାଇଁ ପୂଜା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେନି।
ତତ୍ସର୍ଵଂ କଥଯସ୍ଵେହ ତ୍ଵଂ ନୋ ବୁଦ୍ଧିମତାଂ ଵରଃ
ମୁଦେ ତୁମେ ଆମକୁ ଏହି ସବୁ କଥା କହ, ତୁମେ ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।
ନିର୍ମ୍ମିତଂ ଦେଵଦେଵେନ ଭକ୍ତାନାମନୁକଂପଯା
ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ଦୟା କରି ଦେବଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହା ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା।
ଦେଵଦାରୁଵନଂ ରମ୍ଯଂ ନାନାଦ୍ରୁମଲତାକୁଲମ୍
ସେ ଦେବଦାରୁ ଜଙ୍ଗଲ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଓ ଲତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ।
ଶୈଵାଲ ଭୋଜନାଃ କେଚିତ୍କେଚିଦନ୍ତର୍ଜଲେଶଯାଃ
କିଛି ଲୋକ ଶୈବାଳ ଖାଇଥିଲେ, କିଛି ଜଳ ଭିତରେ ବସୁଥିଲେ।
ଦନ୍ତୋଲୂଖଲିନଶ୍ଚାନ୍ଯେ ତ୍ଵଶ୍ମକୁଟ୍ଟାସ୍ତଥା ପରେ
ଅନ୍ୟମାନେ ଦାନ୍ତକୁ ଉଲୁଖଳ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରୁଥିଲେ, କିଛି ପୁଣି ପାଥରରେ ଚକିଥିଲେ।
କାଲଂ ନଯନ୍ତି ତପସା ତୀଵ୍ରେଣ ଚ ମହାଧିଯଃ
ମହାମନା ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟାରେ ସମୟ କାଟୁଥିଲେ।
ଭସ୍ମପାଣ୍ଡୁରଦିଗ୍ଧାଙ୍ଗୋ ନଗ୍ନୋ ଵିକୃତଲକ୍ଷଣଃ
ତାଙ୍କ ଦେହ ଧୂଳିରେ ପାଣ୍ଡୁର ହୋଇଥିଲା, ସେ ନଗ୍ନ ଏବଂ ଅଜଗର ଚିହ୍ନରେ ଭରିଥିଲେ।
ଉଲ୍ମୁକଵ୍ଯଗ୍ରହସ୍ତଶ୍ଚ ରକ୍ତପିଙ୍ଗଲଲୋଚନଃ
ତାଙ୍କ ହାତରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମଶାଳ ଥିଲା, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରକ୍ତ ଓ ପିଙ୍ଗଳ ଥିଲା।
ମୁଖମଙ୍ଗାରଵର୍ଣେନ ଶୁକ୍ଲେନ ଚ ଵିଭୂଷିତମ୍
ତାଙ୍କ ମୁହଁ କେବେ କଳା, କେବେ ଧଳା ରଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା।
କ୍ଵଚିନ୍ନୃତ୍ଯତି ଶୃଙ୍ଗାରୀ କ୍ଵଚିଦ୍ରୌତି ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
କେବେ ସେ ଶୃଙ୍ଗାର ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, କେବେ ପୁଣିପୁଣି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ।
ଆଶ୍ରମେ ଽଭ୍ଯାଗତୋ ଽଭୀକ୍ଷ୍ଣଂ ଯା ଚତେ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେ ବାରମ୍ବାର ଆଶ୍ରମକୁ ଆସି, ପୁଣିପୁଣି ଭିକ୍ଷା ମାଗୁଥିଲେ।
ଵୃଷନାଦଂ ପ୍ରଗର୍ଜନ୍ଵୈ ଖରନାଦଂ ନନାଦ ଚ
ସେ ବୃଷଭ ଭଳି ଗଜ୍ଜନ କରିଥିଲେ ଏବଂ ଖର ଭଳି ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ।
ତତସ୍ତେ ମୁନଯଃ କ୍ରୁଦ୍ଧାଃ କ୍ରୋଧେନ କଲୁଷୀକୃତାଃ
ତାପରେ ମୁନିମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇଗଲେ।