ମହତା ତେଜସାଯୁକ୍ତଂ ଵର୍ଦଭମାନଂଭୃଶନ୍ତଥା
ସେ ଅପାର ତେଜରେ ଭରିଥିଲା, ଦିନକୁ ଦିନ ବଢୁଥିଲା।
ଘୋରରୂପିଣମତ୍ଯର୍ଥଂ ଭିନ୍ଦଂ ତମିଵ ରୋଦସୀ
ସେ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଆକାରରେ ଥିଲା, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଭାଗ କରୁଥିବା ପରି।
ଅନ୍ତମସ୍ଯ ଵିଜାନୀଵୋ ଲିଙ୍ଗସ୍ଯ ତୁ ମହାତ୍ମନଃ
ଆସନ୍ତୁ, ଏହି ମହା ଲିଙ୍ଗର ଶେଷ କେଉଁଠି ଅଛି ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା।
ତଦା ତୁ ସମଯଂ କୃତ୍ଵା ଗତ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ଵମଧଶ୍ଚ ହି
ତାପରେ, ଏକ ସମ୍ମତି କରି, ଦୁଇଜଣେ ଉପରକୁ ଓ ତଳକୁ ଗଲେ।
ନ ପଶ୍ଯାମି ଚ ତସ୍ଯାନ୍ତଂ ଭୀତଶ୍ଚାହଂ ତତୋ ଽଭଵମ୍
ତଥାପି ମୁଁ ତାହାର ଶେଷ ଦେଖିପାରିଲିନି, ଏହିପରି ଭୟ ଲାଗିଗଲା।
ସମାଗତୋ ମଯା ସାର୍ଦ୍ଧ ତତ୍ରୈଵ ଚ ମହାଭସି
ପୁନଃ ଫେରି, ମୁଁ ସେ ମହା ସାଗରରେ ପହଞ୍ଚିଲି।
ମାଯଯା ମୋହିତୌ ତେନ ନଷ୍ଟସଂଜ୍ଞୈ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତୌ
ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ଦୁଇଜଣ ଭ୍ରମିତ ହେଇ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନ ହରାଇ ଏଠାରେ ରହିଗଲେ।
ପ୍ରଭଵଂ ନିଧନଂ ଚୈଵ ଲୌକାନାଂ ପ୍ରଭୁମଵ୍ଯଯମ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ, ଅବିନାଶୀ ପ୍ରଭୁ ତୁମେ।
ଅଵ୍ଯକ୍ତାଯାଥ ମହତେ ନମସ୍କାରଂ ପ୍ରକୁର୍ଵହେ
ଏବେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଏବଂ ମହାନ୍ତିକୁ ଆମେ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଶାଶ୍ଵତସିଦ୍ଧଯୋଗିନେ ନମୋସ୍ତୁ ତେ ସର୍ଵଜଗତ୍ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ
ଶାଶ୍ୱତ ଏବଂ ସିଦ୍ଧିର ଯୋଗୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଧାର ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ତ୍ଵଂ ଵାମଦେଵଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରଃ ସ୍କନ୍ଦଃ ଶିଵଃ ପ୍ରଭୁଃ
ତୁମେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ, ବାମଦେବ, ରୁଦ୍ର, ସ୍କନ୍ଦ, ଶିବ ଏବଂ ପ୍ରଭୁ।
ସ୍ଵାହାକାରୋ ନମସ୍କାରଃ ସଂସ୍କାରଃ ସର୍ଵକର୍ମଣାମ୍
ସ୍ୱାହା ଉଚ୍ଚାରଣ, ନମସ୍କାର ଏବଂ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ପବିତ୍ରତା ତୁମେ।
ଵେଦା ଲୋକାଶ୍ଚ ଦେଵାଶ୍ଚ ଭଗଵାନେଵ ସର୍ଵଶଃ
ବେଦ, ଜଗତ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ—ସମସ୍ତ ତୁମେ, ଭଗବନ।
ଭୂମୌ ଗନ୍ଧୋ ରସଶ୍ଚାପ୍ସୁ ତେଜୋରୂପଂ ମହେଶ୍ଵରଃ
ପୃଥିବୀରେ ଗନ୍ଧ, ଜଳରେ ରସ, ଅଗ୍ନିରେ ଆକୃତି—ଏସବୁ ତୁମେ, ମହେଶ୍ୱର।
ଵାଯୋଃ ସ୍ପର୍ଶଶ୍ଚ ଦେଵେଶ ଵପୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରମସସ୍ତଥା
ବାୟୁରେ ସ୍ପର୍ଶ, ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଆକୃତି—ଏସବୁ ମଧ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ତୁମେ।
ବୁଦ୍ଧୌ ଜ୍ଞାନଂ ଚ ଦେଵେଶ ପ୍ରକୃତେର୍ବୀଜମେଵ ଚ
ବୁଦ୍ଧିରେ ଜ୍ଞାନ, ପ୍ରକୃତିର ମୂଳବୀଜ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ତୁମେ।
ତ୍ଵଂ ଧାରଯସି ଲୋକାଂସ୍ତ୍ରୀଂସ୍ତ୍ଵମେଵ ସୃଜସି ପ୍ରଭୋ
ତୁମେ ତିନି ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରୁଛ, ପ୍ରଭୁ ତୁମେ ସେଗୁଡିକୁ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛ।
ଦକ୍ଷିଣେନ ତୁ ଵକ୍ତ୍ରେଣ ଲୋକାନ୍ସଂକ୍ଷିପସେ ପୁନଃ
ତୁମର ଦକ୍ଷିଣ ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ଜଗତକୁ ପୁନଃ ନିଖିଳ କରି ନେଉଛ।
ଉତ୍ତରେଣ ତୁ ଵକ୍ତ୍ରେଣ ସୋମସ୍ତ୍ଵଂ ଦେଵସତ୍ତମଃ
ତୁମର ଉତ୍ତର ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସୋମ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରା ମରୁତଶ୍ଚ ସହାଶ୍ଵିନଃ
ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ମାରୁତ ଏବଂ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ—
ଵାଲଖିଲ୍ଯା ମହାତ୍ମାନସ୍ତପଃ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚ ସୁଵ୍ରତାଃ
ବାଳଖିଲ୍ୟ, ମହାତ୍ମା, ତପସ୍ୱୀ ଏବଂ ସୁପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ସିଦ୍ଧମାନେ—
ଉମା ସୀତା ସିନୀଵାଲୀ କୁହୂର୍ଗାଯତ୍ର୍ଯ ଏଵ ଚ
ଉମା, ସୀତା, ସିନୀବାଳୀ, କୁହୁ ଏବଂ ଗାୟତ୍ରୀ—
ତ୍ଵତ୍ତଃ ପ୍ରସୂତା ଦେଵେଶ ସଂଧ୍ଯା ରାତ୍ରିସ୍ତଥୈଵ ଚ
ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ରାତି ମଧ୍ୟ ତୁମଠାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଵଜ୍ରପିନାକଧାରିଣେ ନମୋସ୍ତୁ ତେ ଦେଵ ହିରଣ୍ଯଵାସସେ
ବଜ୍ର ଓ ପିନାକ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଦେବତା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆବରଣ ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେବତା, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଦେଵ ହିରଣ୍ଯରେତସେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଦେଵ ହିରଣ୍ଯଵାସସେ
ହେ ଦେବ, ସୁନାର ମୂଳ ଥିବା, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ହେ ଦେବ, ସୁନାର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଦେଵ ହିରଣ୍ଯରେତସେ ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ନେତ୍ରସହସ୍ରଚିତ୍ର
ହେ ଦେବ, ସୁନାର ମୂଳ ଥିବା, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ହେ ଦେବ, ହଜାର ଅଦ୍ଭୁତ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଦେଵ ହିରଣ୍ଯଵୀର ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଦେଵ ହିରଣ୍ଯଦାଯିନେ
ହେ ଦେବ, ସୁନାର ଶୂର, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ହେ ଦେବ, ସୁନା ଦେଇଥିବା, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଦେଵ ପିନାକପାଣେ ନମୋ ଽଶ୍ତୁତେ ତେ ଶଙ୍କର ନୀଲକଣ୍ଠ
ହେ ଦେବ, ପିନାକ ଧାରଣ କରିଥିବା, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ। ହେ ଶଙ୍କର, ନୀଳକଣ୍ଠ, ତୁମକୁ ପ୍ରଣାମ।
ଦେଵଦେଵୋ ଜଗଦ୍ଯୋନିଃ ସୂର୍ଯ କୋଟିସମପ୍ରଭଃ
ଦେବମାନଙ୍କର ଦେବ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳ, କୋଟି ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଵକ୍ତ୍ରକୋଟିସହସ୍ରେଣ ଗ୍ରସମାନ ଇଵାଂବରମ୍
ହଜାର ହଜାର ମୁଁହ ଦ୍ୱାରା ଆକାଶକୁ ଗିଳିଯିବା ପରି।