ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ମହାଯୋଗଂ ପୁରୁଷଂ କାଞ୍ଚନପ୍ରଭମ୍
ଚାରିଟି ମୁଣ୍ଡ ଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗୀ, ସୁନା ରଙ୍ଗର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିବା ପୁରୁଷ।
ନିମେଷାନ୍ତରମାତ୍ରେଣ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଽସୌ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
କସ୍ତ୍ଵଂ କୁତୋ ଵା କି ଚେହ ତିଷ୍ଠସେ ଵଦ ମେ ଵିଭୋ
ତୁମେ କିଏ? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? ଏଠାରେ କାହିଁକି ଦଣ୍ଡାଇଛ? ମୋତେ କହ, ମହାପ୍ରଭୁ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ତେନ ବ୍ରହ୍ମଣାହମୁଵାଚ ତମ୍
ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଏଵଂ ସଂଭାଷମାଣୌ ତୁ ପରସ୍ପରଜଯୈଷିଣୌ
ଏପରି ଭାବେ ଦୁଇଜଣେ ଆପସରେ କଥା ହେଉଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ।
ଜ୍ଵାଲାଂ ତତସ୍ତାମାଲୋକ୍ଯ ଵିସ୍ମିତୌ ଚ ତଦାନଘାଃ
ତାପରେ, ସେ ଅଗ୍ନିଶିଖାକୁ ଦେଖି, ଦୁଇଜଣେ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ଵର୍ଦ୍ଧମାନାଂ ତଦା ଜ୍ଵାଲାମତ୍ଯନ୍ତପରମାଦ୍ଭୁତାମ୍
ସେ ଅଗ୍ନିଶିଖା ଦିନକୁ ଦିନ ବଢୁଥିଲା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଥିଲା।
ଦିଵଂ ଭୂମିଂ ଚ ନିର୍ଭିଦ୍ଯ ତିଷ୍ଠନ୍ତଂ ଜଵାଲମଣ୍ଡଲମ୍
ସେ ଅଗ୍ନିର ଚକ୍ର ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଭେଦି ଦଣ୍ଡାଇଥିଲା।
ପ୍ରାଦେଶମାତ୍ରମଵ୍ଯକ୍ତଂ ଲିଙ୍ଗଂ ପରମଦୀପ୍ତିମତ୍
ତାହାର ଭିତରେ ଏକ ଅପରିଚିତ ଲିଙ୍ଗ ଥିଲା, ଏକ ହାତର ଦୂର, ଅତି ଆଲୋକମୟ।
ଅନିର୍ଦେଶ୍ଯମଚିନ୍ତ୍ଯଂ ଚ ଲକ୍ଷ୍ଯାଲକ୍ଷ୍ଯଂ ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେ ଅବିବର୍ଣ୍ୟ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, କେବେ ଦେଖାଯାଏ, କେବେ ଦେଖାଯାଏନି।
ମହତା ତେଜସାଯୁକ୍ତଂ ଵର୍ଦଭମାନଂଭୃଶନ୍ତଥା
ସେ ଅପାର ତେଜରେ ଭରିଥିଲା, ଦିନକୁ ଦିନ ବଢୁଥିଲା।
ଘୋରରୂପିଣମତ୍ଯର୍ଥଂ ଭିନ୍ଦଂ ତମିଵ ରୋଦସୀ
ସେ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଆକାରରେ ଥିଲା, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଭାଗ କରୁଥିବା ପରି।
ଅନ୍ତମସ୍ଯ ଵିଜାନୀଵୋ ଲିଙ୍ଗସ୍ଯ ତୁ ମହାତ୍ମନଃ
ଆସନ୍ତୁ, ଏହି ମହା ଲିଙ୍ଗର ଶେଷ କେଉଁଠି ଅଛି ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା।
ତଦା ତୁ ସମଯଂ କୃତ୍ଵା ଗତ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ଵମଧଶ୍ଚ ହି
ତାପରେ, ଏକ ସମ୍ମତି କରି, ଦୁଇଜଣେ ଉପରକୁ ଓ ତଳକୁ ଗଲେ।
ନ ପଶ୍ଯାମି ଚ ତସ୍ଯାନ୍ତଂ ଭୀତଶ୍ଚାହଂ ତତୋ ଽଭଵମ୍
ତଥାପି ମୁଁ ତାହାର ଶେଷ ଦେଖିପାରିଲିନି, ଏହିପରି ଭୟ ଲାଗିଗଲା।
ସମାଗତୋ ମଯା ସାର୍ଦ୍ଧ ତତ୍ରୈଵ ଚ ମହାଭସି
ପୁନଃ ଫେରି, ମୁଁ ସେ ମହା ସାଗରରେ ପହଞ୍ଚିଲି।
ମାଯଯା ମୋହିତୌ ତେନ ନଷ୍ଟସଂଜ୍ଞୈ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତୌ
ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ଦୁଇଜଣ ଭ୍ରମିତ ହେଇ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନ ହରାଇ ଏଠାରେ ରହିଗଲେ।
ପ୍ରଭଵଂ ନିଧନଂ ଚୈଵ ଲୌକାନାଂ ପ୍ରଭୁମଵ୍ଯଯମ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ, ଅବିନାଶୀ ପ୍ରଭୁ ତୁମେ।
ଅଵ୍ଯକ୍ତାଯାଥ ମହତେ ନମସ୍କାରଂ ପ୍ରକୁର୍ଵହେ
ଏବେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଏବଂ ମହାନ୍ତିକୁ ଆମେ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଶାଶ୍ଵତସିଦ୍ଧଯୋଗିନେ ନମୋସ୍ତୁ ତେ ସର୍ଵଜଗତ୍ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ
ଶାଶ୍ୱତ ଏବଂ ସିଦ୍ଧିର ଯୋଗୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଧାର ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠସ୍ତ୍ଵଂ ଵାମଦେଵଶ୍ଚ ରୁଦ୍ରଃ ସ୍କନ୍ଦଃ ଶିଵଃ ପ୍ରଭୁଃ
ତୁମେ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ, ବାମଦେବ, ରୁଦ୍ର, ସ୍କନ୍ଦ, ଶିବ ଏବଂ ପ୍ରଭୁ।
ସ୍ଵାହାକାରୋ ନମସ୍କାରଃ ସଂସ୍କାରଃ ସର୍ଵକର୍ମଣାମ୍
ସ୍ୱାହା ଉଚ୍ଚାରଣ, ନମସ୍କାର ଏବଂ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟର ପବିତ୍ରତା ତୁମେ।
ଵେଦା ଲୋକାଶ୍ଚ ଦେଵାଶ୍ଚ ଭଗଵାନେଵ ସର୍ଵଶଃ
ବେଦ, ଜଗତ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ—ସମସ୍ତ ତୁମେ, ଭଗବନ।
ଭୂମୌ ଗନ୍ଧୋ ରସଶ୍ଚାପ୍ସୁ ତେଜୋରୂପଂ ମହେଶ୍ଵରଃ
ପୃଥିବୀରେ ଗନ୍ଧ, ଜଳରେ ରସ, ଅଗ୍ନିରେ ଆକୃତି—ଏସବୁ ତୁମେ, ମହେଶ୍ୱର।
ଵାଯୋଃ ସ୍ପର୍ଶଶ୍ଚ ଦେଵେଶ ଵପୁଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରମସସ୍ତଥା
ବାୟୁରେ ସ୍ପର୍ଶ, ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଆକୃତି—ଏସବୁ ମଧ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ତୁମେ।
ବୁଦ୍ଧୌ ଜ୍ଞାନଂ ଚ ଦେଵେଶ ପ୍ରକୃତେର୍ବୀଜମେଵ ଚ
ବୁଦ୍ଧିରେ ଜ୍ଞାନ, ପ୍ରକୃତିର ମୂଳବୀଜ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ତୁମେ।
ତ୍ଵଂ ଧାରଯସି ଲୋକାଂସ୍ତ୍ରୀଂସ୍ତ୍ଵମେଵ ସୃଜସି ପ୍ରଭୋ
ତୁମେ ତିନି ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରୁଛ, ପ୍ରଭୁ ତୁମେ ସେଗୁଡିକୁ ସୃଷ୍ଟି କରୁଛ।
ଦକ୍ଷିଣେନ ତୁ ଵକ୍ତ୍ରେଣ ଲୋକାନ୍ସଂକ୍ଷିପସେ ପୁନଃ
ତୁମର ଦକ୍ଷିଣ ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ଜଗତକୁ ପୁନଃ ନିଖିଳ କରି ନେଉଛ।
ଉତ୍ତରେଣ ତୁ ଵକ୍ତ୍ରେଣ ସୋମସ୍ତ୍ଵଂ ଦେଵସତ୍ତମଃ
ତୁମର ଉତ୍ତର ମୁହଁ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସୋମ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରା ମରୁତଶ୍ଚ ସହାଶ୍ଵିନଃ
ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର, ମାରୁତ ଏବଂ ଦୁଇ ଅଶ୍ୱିନୀ—