ଅଥାଜଗ୍ମୁଃ ପ୍ରଭୁଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ସନାତନମ୍
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଶାଶ୍ୱତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ।
ସିଦ୍ଧା ବ୍ରହ୍ମର୍ଷଯୋ ଯକ୍ଷା ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସାଂ ଗଣାଃ
ସିଦ୍ଧ, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଦଳ,
ଅଭିଗମ୍ଯ ମହାତ୍ମାନଂ ସ୍ତୁଵନ୍ତି ପୁରୁଷଂ ହରିମ୍
ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ, ସେମାନେ ପୁରୁଷ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ।
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଚ୍ଚ କଲ୍ଯାଣଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଵ୍ଯଯମ୍
ତୁମର କୃପାରେ ତିନି ଲୋକ ଅବିନାଶୀ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଛି।
ଏଵମୁକ୍ତଃ ସୁରୈର୍ଵିଷ୍ଣଃ ସିଦ୍ଧୈଶ୍ଚ ପରମର୍ଷିଭିଃ
ଏପରି ଭାବରେ ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ ଓ ଉତ୍ତମ ଋଷିମାନେ କହିଲେ, ବିଷ୍ଣୁ କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରୂଯତାମଭିଧାସ୍ଯାମି କାରଣଂ ସୁରସତ୍ତମାଃ
ଶୁଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ, ମୁଁ କାରଣ କହିବି।
ଯେନାହଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସୃଷ୍ଟା ଲୋକାଶ୍ଚ ମାଯଯା
ଯାହା ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା ସହିତ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲି।
ପୁରା ତମସି ଚାଵ୍ଯକ୍ତେ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ଗ୍ରସିତେ ମଯା
ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ମୁଁ ତିନି ଲୋକକୁ ଅନ୍ୟତମା ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକି ଦେଇଥିଲି।
ସହସ୍ରଶୀର୍ଷା ଭୂତ୍ଵା ଚ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସହସ୍ରପାତ୍
ସେ ହଜାର ମୁଣ୍ଡ, ହଜାର ଆଖି ଓ ହଜାର ପାଦ ନେଇ ଆସିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଦୂରାତ୍ପଶ୍ଯାମି ହ୍ଯମିତପ୍ରଭମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦୂରରୁ ମୁଁ ଅସୀମ ଆଲୋକରେ ଜଣେ ଦେଖିଲି।
ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ମହାଯୋଗଂ ପୁରୁଷଂ କାଞ୍ଚନପ୍ରଭମ୍
ଚାରିଟି ମୁଣ୍ଡ ଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗୀ, ସୁନା ରଙ୍ଗର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିବା ପୁରୁଷ।
ନିମେଷାନ୍ତରମାତ୍ରେଣ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଽସୌ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
କସ୍ତ୍ଵଂ କୁତୋ ଵା କି ଚେହ ତିଷ୍ଠସେ ଵଦ ମେ ଵିଭୋ
ତୁମେ କିଏ? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? ଏଠାରେ କାହିଁକି ଦଣ୍ଡାଇଛ? ମୋତେ କହ, ମହାପ୍ରଭୁ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ତେନ ବ୍ରହ୍ମଣାହମୁଵାଚ ତମ୍
ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଏଵଂ ସଂଭାଷମାଣୌ ତୁ ପରସ୍ପରଜଯୈଷିଣୌ
ଏପରି ଭାବେ ଦୁଇଜଣେ ଆପସରେ କଥା ହେଉଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ।
ଜ୍ଵାଲାଂ ତତସ୍ତାମାଲୋକ୍ଯ ଵିସ୍ମିତୌ ଚ ତଦାନଘାଃ
ତାପରେ, ସେ ଅଗ୍ନିଶିଖାକୁ ଦେଖି, ଦୁଇଜଣେ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ଵର୍ଦ୍ଧମାନାଂ ତଦା ଜ୍ଵାଲାମତ୍ଯନ୍ତପରମାଦ୍ଭୁତାମ୍
ସେ ଅଗ୍ନିଶିଖା ଦିନକୁ ଦିନ ବଢୁଥିଲା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଥିଲା।
ଦିଵଂ ଭୂମିଂ ଚ ନିର୍ଭିଦ୍ଯ ତିଷ୍ଠନ୍ତଂ ଜଵାଲମଣ୍ଡଲମ୍
ସେ ଅଗ୍ନିର ଚକ୍ର ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଭେଦି ଦଣ୍ଡାଇଥିଲା।
ପ୍ରାଦେଶମାତ୍ରମଵ୍ଯକ୍ତଂ ଲିଙ୍ଗଂ ପରମଦୀପ୍ତିମତ୍
ତାହାର ଭିତରେ ଏକ ଅପରିଚିତ ଲିଙ୍ଗ ଥିଲା, ଏକ ହାତର ଦୂର, ଅତି ଆଲୋକମୟ।
ଅନିର୍ଦେଶ୍ଯମଚିନ୍ତ୍ଯଂ ଚ ଲକ୍ଷ୍ଯାଲକ୍ଷ୍ଯଂ ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେ ଅବିବର୍ଣ୍ୟ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, କେବେ ଦେଖାଯାଏ, କେବେ ଦେଖାଯାଏନି।
ମହତା ତେଜସାଯୁକ୍ତଂ ଵର୍ଦଭମାନଂଭୃଶନ୍ତଥା
ସେ ଅପାର ତେଜରେ ଭରିଥିଲା, ଦିନକୁ ଦିନ ବଢୁଥିଲା।
ଘୋରରୂପିଣମତ୍ଯର୍ଥଂ ଭିନ୍ଦଂ ତମିଵ ରୋଦସୀ
ସେ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଆକାରରେ ଥିଲା, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଭାଗ କରୁଥିବା ପରି।
ଅନ୍ତମସ୍ଯ ଵିଜାନୀଵୋ ଲିଙ୍ଗସ୍ଯ ତୁ ମହାତ୍ମନଃ
ଆସନ୍ତୁ, ଏହି ମହା ଲିଙ୍ଗର ଶେଷ କେଉଁଠି ଅଛି ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା।
ତଦା ତୁ ସମଯଂ କୃତ୍ଵା ଗତ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ଵମଧଶ୍ଚ ହି
ତାପରେ, ଏକ ସମ୍ମତି କରି, ଦୁଇଜଣେ ଉପରକୁ ଓ ତଳକୁ ଗଲେ।
ନ ପଶ୍ଯାମି ଚ ତସ୍ଯାନ୍ତଂ ଭୀତଶ୍ଚାହଂ ତତୋ ଽଭଵମ୍
ତଥାପି ମୁଁ ତାହାର ଶେଷ ଦେଖିପାରିଲିନି, ଏହିପରି ଭୟ ଲାଗିଗଲା।
ସମାଗତୋ ମଯା ସାର୍ଦ୍ଧ ତତ୍ରୈଵ ଚ ମହାଭସି
ପୁନଃ ଫେରି, ମୁଁ ସେ ମହା ସାଗରରେ ପହଞ୍ଚିଲି।
ମାଯଯା ମୋହିତୌ ତେନ ନଷ୍ଟସଂଜ୍ଞୈ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତୌ
ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ଦୁଇଜଣ ଭ୍ରମିତ ହେଇ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଜ୍ଞାନ ହରାଇ ଏଠାରେ ରହିଗଲେ।
ପ୍ରଭଵଂ ନିଧନଂ ଚୈଵ ଲୌକାନାଂ ପ୍ରଭୁମଵ୍ଯଯମ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ, ଅବିନାଶୀ ପ୍ରଭୁ ତୁମେ।
ଅଵ୍ଯକ୍ତାଯାଥ ମହତେ ନମସ୍କାରଂ ପ୍ରକୁର୍ଵହେ
ଏବେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଏବଂ ମହାନ୍ତିକୁ ଆମେ ନମସ୍କାର କରୁଛୁ।
ନମୋ ଽସ୍ତୁ ତେ ଶାଶ୍ଵତସିଦ୍ଧଯୋଗିନେ ନମୋସ୍ତୁ ତେ ସର୍ଵଜଗତ୍ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ
ଶାଶ୍ୱତ ଏବଂ ସିଦ୍ଧିର ଯୋଗୀ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଆଧାର ତୁମକୁ ନମସ୍କାର।