ତତ୍ଫଲଂ ଲଭତେ ମର୍ତ୍ଯଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦିଵ୍ଯା ମିମାଂ କଥାମ୍
ଏହି ଦିବ୍ୟ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଶୁଣିଲେ, ମଣିଷ ତାହାର ଫଳ ପାଇଥାଏ।
ଯସ୍ତୁ ଧାରଯତେ ନିତ୍ଯଂ ରୁଦ୍ରଲୋକଂ ସ ଗଚ୍ଛତି
ଯିଏ ଏହାକୁ ସଦା ଧାରଣ କରେ, ସେ ରୁଦ୍ରଙ୍କର ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଥାଏ।
ଯଃ ପଠେନ୍ମାନଵୋ ନିତ୍ଯଂ ମଦ୍ଗତେନାନ୍ତରାତ୍ମନା
ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ମୋତେ ମନ ଲଗାଇ ଏହା ପଢେ,
ପଠେଚ୍ଚ ଦେଵି ଭକ୍ତ୍ଯା ଚ ପାଠଯେଚ୍ଚ ନରଃ ସଦା
ଓ ଦେବୀ, ଯିଏ ଭକ୍ତିରେ ପଢେ ଓ ସଦା ଅନ୍ୟମାନେ ପଢିବାକୁ ଲଗାଏ,
କୁର୍ଯୁର୍ଵିଘ୍ନଂ ଗୃହେ ତସ୍ଯ ଯତ୍ରାଯଂ ତିଷ୍ଠତି ସ୍ତଵଃ
ଯେଉଁ ଘରେ ଏହି ସ୍ତବ ରହିଛି, ସେଠାରେ ବାଧା ଆସେ।
ନିଵେଦିତଂ ପୁଣ୍ଯଫଲାଦିଯୁକ୍ତଂ ସ୍ଵଯଂ ଚ କୀତଂ ଚତୁରାନନେନ
ଏହାକୁ ନିବେଦନ କରାଯାଇଛି, ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ଦିଆଯାଇଛି, ଚତୁରାନନ ସ୍ୱୟଂ ରଚନା କରିଛନ୍ତି।
ଵୃଷସ୍ଯ ପୃଷ୍ଠେନ ସହୋମଯା ପ୍ରଭୁଜଗାମ କୈଲାସଗୁହାଂ ଗୁହପ୍ରିଯଃ
ମୁଁ ସହିତ, ଗୁହାର ପ୍ରିୟ, ବୃଷ ଉପରେ ଚଢ଼ି କୈଳାସ ଗୁହାକୁ ଗଲେ।
ଅଧୀତ୍ଯ ସର୍ଵଂ ତ୍ଵଖିଲଂ ସଲକ୍ଷଣଂ ପ୍ରଯାତି ଚାଦିତ୍ଯପଦଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ
ଏହାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲକ୍ଷଣ ସହିତ ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆଦିତ୍ୟ ଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଥାଏ।
ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମହେ ସମ୍ଯଗୈଶ୍ଵର୍ଯଗୁଣଵିସ୍ତରମ୍
ଆମେ ତୁମର ଏଶ୍ୱର୍ୟ ଓ ଗୁଣର ବିସ୍ତୃତ ବିବରଣୀ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ବଲିଂ ବଦ୍ଧ୍ଵା ମହାଵୀର୍ଯଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯାଧିପତିଂ ପୁରା
ପୂର୍ବେ, ତିନି ଲୋକର ଅଧିପତି ବଳିଙ୍କୁ ବନ୍ଧି, ମହାବୀର୍ୟ ଥିଲେ।
ଅଥାଜଗ୍ମୁଃ ପ୍ରଭୁଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ସନାତନମ୍
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଶାଶ୍ୱତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ।
ସିଦ୍ଧା ବ୍ରହ୍ମର୍ଷଯୋ ଯକ୍ଷା ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସାଂ ଗଣାଃ
ସିଦ୍ଧ, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଦଳ,
ଅଭିଗମ୍ଯ ମହାତ୍ମାନଂ ସ୍ତୁଵନ୍ତି ପୁରୁଷଂ ହରିମ୍
ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ, ସେମାନେ ପୁରୁଷ ହରିଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିଲେ।
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାଚ୍ଚ କଲ୍ଯାଣଂ ପ୍ରାପ୍ତଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମଵ୍ଯଯମ୍
ତୁମର କୃପାରେ ତିନି ଲୋକ ଅବିନାଶୀ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଛି।
ଏଵମୁକ୍ତଃ ସୁରୈର୍ଵିଷ୍ଣଃ ସିଦ୍ଧୈଶ୍ଚ ପରମର୍ଷିଭିଃ
ଏପରି ଭାବରେ ଦେବତା, ସିଦ୍ଧ ଓ ଉତ୍ତମ ଋଷିମାନେ କହିଲେ, ବିଷ୍ଣୁ କଥା କହିଲେ।
ଶ୍ରୂଯତାମଭିଧାସ୍ଯାମି କାରଣଂ ସୁରସତ୍ତମାଃ
ଶୁଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ, ମୁଁ କାରଣ କହିବି।
ଯେନାହଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ସାର୍ଦ୍ଧଂ ସୃଷ୍ଟା ଲୋକାଶ୍ଚ ମାଯଯା
ଯାହା ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା ସହିତ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲି।
ପୁରା ତମସି ଚାଵ୍ଯକ୍ତେ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ଗ୍ରସିତେ ମଯା
ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ମୁଁ ତିନି ଲୋକକୁ ଅନ୍ୟତମା ଅନ୍ଧକାରରେ ଢାକି ଦେଇଥିଲି।
ସହସ୍ରଶୀର୍ଷା ଭୂତ୍ଵା ଚ ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ସହସ୍ରପାତ୍
ସେ ହଜାର ମୁଣ୍ଡ, ହଜାର ଆଖି ଓ ହଜାର ପାଦ ନେଇ ଆସିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ ଦୂରାତ୍ପଶ୍ଯାମି ହ୍ଯମିତପ୍ରଭମ୍
ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ଦୂରରୁ ମୁଁ ଅସୀମ ଆଲୋକରେ ଜଣେ ଦେଖିଲି।
ଚତୁର୍ଵକ୍ତ୍ରଂ ମହାଯୋଗଂ ପୁରୁଷଂ କାଞ୍ଚନପ୍ରଭମ୍
ଚାରିଟି ମୁଣ୍ଡ ଥିବା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଗୀ, ସୁନା ରଙ୍ଗର ଆଲୋକରେ ଚମକୁଥିବା ପୁରୁଷ।
ନିମେଷାନ୍ତରମାତ୍ରେଣ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଽସୌ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
କସ୍ତ୍ଵଂ କୁତୋ ଵା କି ଚେହ ତିଷ୍ଠସେ ଵଦ ମେ ଵିଭୋ
ତୁମେ କିଏ? କେଉଁଠୁ ଆସିଛ? ଏଠାରେ କାହିଁକି ଦଣ୍ଡାଇଛ? ମୋତେ କହ, ମହାପ୍ରଭୁ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ତେନ ବ୍ରହ୍ମଣାହମୁଵାଚ ତମ୍
ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଏଵଂ ସଂଭାଷମାଣୌ ତୁ ପରସ୍ପରଜଯୈଷିଣୌ
ଏପରି ଭାବେ ଦୁଇଜଣେ ଆପସରେ କଥା ହେଉଥିଲେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଣ ଜିତିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ।
ଜ୍ଵାଲାଂ ତତସ୍ତାମାଲୋକ୍ଯ ଵିସ୍ମିତୌ ଚ ତଦାନଘାଃ
ତାପରେ, ସେ ଅଗ୍ନିଶିଖାକୁ ଦେଖି, ଦୁଇଜଣେ ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ଵର୍ଦ୍ଧମାନାଂ ତଦା ଜ୍ଵାଲାମତ୍ଯନ୍ତପରମାଦ୍ଭୁତାମ୍
ସେ ଅଗ୍ନିଶିଖା ଦିନକୁ ଦିନ ବଢୁଥିଲା, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଥିଲା।
ଦିଵଂ ଭୂମିଂ ଚ ନିର୍ଭିଦ୍ଯ ତିଷ୍ଠନ୍ତଂ ଜଵାଲମଣ୍ଡଲମ୍
ସେ ଅଗ୍ନିର ଚକ୍ର ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଭେଦି ଦଣ୍ଡାଇଥିଲା।
ପ୍ରାଦେଶମାତ୍ରମଵ୍ଯକ୍ତଂ ଲିଙ୍ଗଂ ପରମଦୀପ୍ତିମତ୍
ତାହାର ଭିତରେ ଏକ ଅପରିଚିତ ଲିଙ୍ଗ ଥିଲା, ଏକ ହାତର ଦୂର, ଅତି ଆଲୋକମୟ।
ଅନିର୍ଦେଶ୍ଯମଚିନ୍ତ୍ଯଂ ଚ ଲକ୍ଷ୍ଯାଲକ୍ଷ୍ଯଂ ପୁନଃ ପୁନଃ
ସେ ଅବିବର୍ଣ୍ୟ, ଅଚିନ୍ତ୍ୟ, କେବେ ଦେଖାଯାଏ, କେବେ ଦେଖାଯାଏନି।