ଫାଲ୍ଗୁନୀଷୁ ସମୁତ୍ପନ୍ନଃ ପୂର୍ଵାସୁ ଚ ଜଗଦ୍ଗୁରୁଃ
ପୂର୍ବା ଫାଲ୍ଗୁନୀ ରେ ଜଗତର ଗୁରୁ ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ।
ଆଷାଢାସ୍ଵିହ ପୂର୍ଵାସୁ ସମୁତ୍ପନ୍ନ ଇତି ଶ୍ରୁତିଃ
ପୂର୍ବା ଆଷାଢ଼ା ରେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ସୌମ୍ଯୋ ବୁଧୋ ଧନିଷ୍ଠାସୁ ପଞ୍ଚାର୍ଚିରୁଦିତୋ ଗ୍ରହଃ
ଧନିଷ୍ଠା ରେ ସୌମ୍ୟ ବୁଧ, ପଞ୍ଚ ଆଲୋକରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ।
ଆର୍ଶ୍ଲେଷାସୁ ସମୁତ୍ପନ୍ନଃ ସର୍ଵହାରୀ ମହାଗ୍ରହଃ
ଆର୍ଶ୍ଲେଷା ରେ ସମସ୍ତକୁ ହରିବା ବଡ଼ ଗ୍ରହ ଉଦ୍ଭବିତ ହୁଏ।
ତମୋଵୀର୍ଯମଯୋ ରାହୁଃ ପ୍ରକୃତ୍ଯା କୃଷ୍ଣମଣ୍ଡଲଃ
ରାହୁ ଅନ୍ଧକାରର ତତ୍ତ୍ୱରୁ ଗଠିତ, ସ୍ୱଭାବରେ ଏକ କଳା ଗୋଲାକାର ଅଂଶ।
ଏତେ ତାରା ଗ୍ରହାଶ୍ଚାପି ବୋଦ୍ଧଵ୍ଯା ଭାର୍ଗଵାଦଯଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ତାରା ଓ ଗ୍ରହମାନେ, ଭାର୍ଗବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସମେତ, ବୁଝିବା ଉଚିତ।
ସ୍ପୃଶ୍ଯନ୍ତେ ତେନ ଦୋଷେଣ ତତସ୍ତଦ୍ଗ୍ରହଭକ୍ତିତଃ
ସେହି ଦୋଷରେ ଏମାନେ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ଗ୍ରହ ଅନୁଯାୟୀ ଭାଗକୁ ବଣ୍ଟିତ ହୁଅନ୍ତି।
ତାରାଗ୍ରହାଣାଂ ଶୁକ୍ରସ୍ତୁ କେତୂନାମପି ଧୂମଵାନ୍
ତାରା ଓ ଗ୍ରହମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶୁକ୍ର ସର୍ବୋପରି, ଧୂଆଁ ଥିବା କେତୁ କେତୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ।
ନକ୍ଷତ୍ରାଣାଂ ଶ୍ରଵିଷ୍ଠା ସ୍ଯାଦଯନାନାଂ ତଥୋତ୍ତରମ୍
ନକ୍ଷତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରବିଷ୍ଠା ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ଆୟନମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉତ୍ତରାୟଣ ପ୍ରଧାନ।
ଋତୂନାଂ ଶିଶିରଶ୍ଚାପି ମାସାନାଂ ମାଘ ଏଵ ଚ
ଋତୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶିଶିର ଏବଂ ମାସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମାଘ ସର୍ବୋପରି।
ଅହୋରାତ୍ରଵିଭାଗାନାମହଶ୍ଚାପି ପ୍ରକୀର୍ତିତମ୍
ଦିନ ଓ ରାତିର ବିଭାଗମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦିନକୁ ମୁଖ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
କ୍ଷଣଶ୍ଚାପି ନିମେଷାଦିଃ କାଲଃ କାଲଵିଦାଂ ଵରାଃ
କ୍ଷଣ ଓ ନିମେଷ ଭଳି ସମୟର ଅଂଶଗୁଡ଼ିକୁ, ହେ କାଳଜ୍ଞମାନେ, ସମୟ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ।
ଭାନୋର୍ଗତିଵିଶେଷେଣ ଚକ୍ରଵତ୍ପରିଵର୍ତ୍ତତେ
ସୂର୍ଯ୍ୟର ବିଶେଷ ଗତି ଦ୍ୱାରା, ଏହା ଚକ୍ରର ଭଳି ଘୂରୁଛି।
ଚତୁର୍ଵିଧାନାଂ ଭୂତାନାଂ ପ୍ରଵର୍ତ୍ତକନିଵର୍ତ୍ତକଃ
ଏହା ଚାରି ପ୍ରକାରର ଜୀବମାନଙ୍କର ଆରମ୍ଭ ଓ ଶେଷ ଦୁହେଁର କାରଣ।
ଇତ୍ଯେଷ ଜ୍ଯୋତିଷାମେଵ ସଂନିଵେଶୋର୍ଽଥନିଶ୍ଚଯାତ୍
ଏହି ଭାବେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗ୍ରହମାନଙ୍କର ବ୍ୟବସ୍ଥା ନିଶ୍ଚିତ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ହୋଇଛି।
ଉତ୍ତରାଶ୍ରଵଣେନାସୌ ସଂକ୍ଷିପ୍ତଶ୍ଚ ଧ୍ରୁଵେ ତଥା
ଉତ୍ତର ଶ୍ରବଣ ଦ୍ୱାରା ଏହା ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ହୋଇ ଧ୍ରୁବରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି।
ବୁଦ୍ଧିବୂର୍ଵଂ ଭାଗଵତା କଲ୍ପଦୌ ସଂପ୍ରଵର୍ତ୍ତିତଃ
ପୂର୍ବରୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ, କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ, ଏହି ବ୍ୟବସ୍ଥାକୁ ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ।
ଵୈଶ୍ଵରୂପପ୍ରଧାନସ୍ଯ ପରିଣାମୋ ଽଯମଦ୍ଭୁତଃ
ଏହା ହେଉଛି ବିଶ୍ୱର ମୂଳ ରୂପର ଅଦ୍ଭୁତ ପରିଣତି।
ଗତାଗତଂ ମନୁଷ୍ଯେଣ ଜ୍ଯୋତିଷାଂ ସାଂସଚକ୍ଷୁଷା
ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗ୍ରହମାନଙ୍କର ଆସିବା ଓ ଯିବାକୁ ମଣିଷ ନିଜ ଚକ୍ଷୁରେ ଦେଖିପାରନ୍ତି।
ପରିକ୍ଷ୍ଯ ନିପୁଣଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଶ୍ରଦ୍ଧାତଵ୍ଯଂ ଵିପଶ୍ଚିତା
ଏହାକୁ ଧୀର ମନେ ଭଲଭାବେ ଯାଞ୍ଚି, ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା କରିବା ଉଚିତ।
ପଞ୍ଚୈତେ ହେତଵୋ ଵିପ୍ରା ଜ୍ଯୋତିର୍ଗଣଵିଵେଚନେ
ଏହି ପାଞ୍ଚଟି କାରଣ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଗ୍ରହମାନଙ୍କର ବିଚାରରେ ପ୍ରମୁଖ।
ଜ୍ଜାପ ଜପ୍ଯଂ ଭଗଵାନ୍ମଧ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ତେ ଦିଵାକରେ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟାହ୍ନରେ ପହଞ୍ଚିବାବେଳେ, ଭଗବାନ ଜପ କରିଥିଲେ।
ତେ ସର୍ଵେ ନିଯତାତ୍ମାନସ୍ତସ୍ଥୁଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲଯସ୍ତଥା
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ନିୟମିତ ମନସ୍କରେ ହାତ ଯୋଡି ଭକ୍ତିରେ ଦଣ୍ଡବତ୍ ହୋଇ ଦଁଡାଇ ରହିଲେ।
ନୀଲକଣ୍ଠ ନମସ୍ତେ ଽସ୍ତୁ ଇତ୍ଯୁଵାଚ ସଦାଗତିଃ
ସଦା ଶୁଭ ଥିବା ଜଣେ କହିଲେ, “ନୀଳକଣ୍ଠ, ତୁମକୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ।”
ଵାଲଖିଲ୍ଯେତି ଵିଖ୍ଯାତାଃ ପତଙ୍ଗସହଚାରିଣଃ
ସେମାନେ ବାଳଖିଲ୍ୟ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ପକ୍ଷୀମାନଙ୍କର ସାଥୀ।
ତେ ସ୍ମ ପୃଚ୍ଛନ୍ତି ଵାଯୁ ଚ ଵାଯୁପର୍ଣାଂବୁ ଭୋଜନାଃ
ସେମାନେ ବାୟୁଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ଯିଏ ପବନ ଓ ପତ୍ର ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରନ୍ତି।
ଏତଦ୍ଗୁହ୍ଯଂ ପଵିତ୍ରାଣାଂ ପୁଷ୍ଣଂ ପୁଣ୍ଯଵିଦାଂ ଵରଃ
ଏହା ପବିତ୍ରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଗୁପ୍ତ କଥା, ନିତ୍ୟ ନେକ କାମ କରୁଥିବାମାନେ ପାଇଁ ଏହା ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ।
ତତ୍ସର୍ଵ ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମସ୍ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ପ୍ରଭଞ୍ଜନ
ଓ ପ୍ରଭଞ୍ଜନ, ତୁମ ଦୟାରେ ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ଶ୍ରୋତୁମିଚ୍ଛାମହେ ଦେଵ ତଵ ଵକ୍ତ୍ରାଦ୍ଵିଶେଷତଃ
ଓ ଦେବ, ବିଶେଷ କରି ତୁମ ମୁଖରୁ ଆମେ ଏହି କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଆଗ୍ରହ କରୁଛୁ।
ଵର୍ଣସ୍ଥାନଗତେ ଵାଯୋ ଵାଗ୍ଵିଧିଃ ସଂପ୍ରଵର୍ତ୍ତତେ
ବାୟୁ ଅକ୍ଷରର ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ତେବେ କଥା କହିବାର କ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ ହୁଏ।