ଯଂ ଗର୍ଭଂ ସୁଷୁଵେ ଗଙ୍ଗା ପାଵକାଦ୍ଦୀପ୍ତତେଜସମ୍
ଯେଉଁ ଶିଶୁକୁ ଗଙ୍ଗା ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯାହା ଅଗ୍ନିର ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ,
ହିରଣ୍ମଯଂ ତତଶ୍ଚକେ ଯଜ୍ଞଵାଟଂ ମହାତ୍ମନାମ୍
ତାପରେ ସେ ମହାତ୍ମାମାନେ ପାଇଁ ସୁନାର ଯଜ୍ଞବେଦୀ ତିଆରି କଲେ।
ସ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ତତଃ ସତ୍ରେ ତେଷାମମିତତେଜସାମ୍
ସେ ତାପରେ ଅସୀମ ତେଜସ୍ବୀ ଲୋକମାନଙ୍କ ଯଜ୍ଞରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାଦାଶ୍ଵର୍ଯଂ ଯଜ୍ଞଵାଟଂ ହିରଣ୍ମଯମ୍
ସେ ସୁନାର ଯଜ୍ଞବେଦୀକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ନୈମିଷେଯାସ୍ତତସ୍ତସ୍ଯ ଚୁକ୍ରୁଧୁର୍ନୃପତିଂ ଭୃଶମ୍
ତାପରେ ନୈମିଷୀୟମାନେ ରାଜା ଉପରେ ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ତପୋନିଷ୍ଠାଶ୍ଚ ରାଜାନଂ ମୁନଯୋ ଦେଵଚୋଦିତାଃ
ତପସ୍ୟାରତ ଋଷିମାନେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ରାଜାଙ୍କୁ ବିରୋଧ କଲେ।
ଔର୍ଵଶେଯୈସ୍ତତସ୍ତସ୍ଯ ଯୁଦ୍ଧଂ ଚକ୍ରେ ନୃପୋ ଭୁଵି
ତାପରେ ରାଜା ଉର୍ବଶୀଙ୍କ ବଂଶଜମାନେ ସହ ପୃଥିବୀରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ସ ତେଷ୍ଵଵଭୃଥେଷ୍ଵେଵ ଧର୍ମ୍ମଶୀଲୋ ମହୀପତିଃ
ସେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା, ଅବଭୃଥ ସ୍ନାନ ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହିଲେ।
ଶାନ୍ତଯିତ୍ଵା ତୁ ରାଜାନଂ ତଦା ବ୍ରହ୍ମଵିଦସ୍ତଥା
ତାପରେ, ବ୍ରହ୍ମଜ୍ଞାନୀମାନେ ରାଜାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କରି, ଯଥାଯଥିକ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ବଭୂଵ ସତ୍ରେ ତେଷାଂ ତୁ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ମହାତ୍ମନାମ୍
ସେହି ଯଜ୍ଞସଭାରେ, ସେଇ ମହାନ୍ ଆତ୍ମାମାନେ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ବକ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ।
ଵୈଖାନସୈଃ ପ୍ରିଯସଖୈର୍ଵାଲ ଖିଲ୍ଯୈର୍ମରୀଚିଭିଃ
ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ, ବୈଖାନସ, ବାଳଖିଲ୍ୟ ଓ ମରୀଚିମାନେ ଥିଲେ।
ଵିତୃଦେଵାପ୍ସରଃସିଦ୍ଧୈର୍ଗନ୍ଧର୍ଵୋରଗଚାରଣୈଃ
ପିତୃଗଣ, ଦେବତା, ଅପ୍ସରା, ସିଦ୍ଧ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ ଓ ଚାରଣମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ସ୍ତୋତ୍ରଶସ୍ତ୍ରୈର୍ଗୃହୈର୍ଦେଵାନ୍ପିତୄନ୍ପିତ୍ର୍ଯୈଶ୍ଚ କର୍ମଭିଃ
ସେମାନେ ଦେବତା, ପିତୃ ଓ ପିତୃୟଜ୍ଞ ନିମିତ୍ତେ ସ୍ତୋତ୍ର, ଶସ୍ତ୍ର, ଗୃହ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କଲେ।
ଆରାଧନେ ସ ସସ୍ମାର ତତଃ କର୍ମାନ୍ତରେଷୁ ଚ
ପୂଜାରେ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟରେ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ।
ଵ୍ଯାଜହ୍ରୁର୍ମୁନଯୋ ଵାଚଂ ଚିତ୍ରାକ୍ଷରପଦାଂ ଶୁଭାମ୍
ମୁନିମାନେ ଶୁଭ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଅକ୍ଷର ଓ ଶବ୍ଦରେ ଶୋଭିତ ମଧୁର ବାକ୍ୟ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ।
ଵିତଣ୍ଡାଵଚନୈଶ୍ଚୈଵ ନିଜଘ୍ନୁଃ ପ୍ରତିଵାଦିନଃ
ବିବାଦମୟ ବାକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପ୍ରତିପକ୍ଷୀମାନଙ୍କୁ ପରାଜିତ କଲେ।
ନ ତତ୍ର ହାରିତଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ଵିଵିଶୁର୍ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସାଃ
ସେଠାରେ କିଛି ହାରାଯାଇନଥିଲା; ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସମାନେ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଦରିଦ୍ରଂ ଚ ନ ତତ୍ର ସମଜାଯତ
ସେଠାରେ କେବେ ନ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ହେଲା, ନ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଦେଖାଦେଲା।
ଏଵଂ ଚ ଵଵୃଧେ ସତ୍ରଂ ଦ୍ଵାଦଶାବ୍ଦଂ ମନୀଷିଣାମ୍
ଏଭଳି ଭାବେ, ମନୀଷୀମାନଙ୍କର ଯଜ୍ଞସଭା ବାରଷ ବର୍ଷ ଧରି ଉନ୍ନତି ହେଲା।
ଵୃଦ୍ଧାଦ୍ଯା ଋତ୍ଵିଜୋ ଵୀରା ଜ୍ଯୋତିଷ୍ଟୋମାନ୍ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍
ବୟସ୍କ ଆଦି ଋତ୍ବିଜମାନେ ଅଲଗା ଭାବରେ ଜ୍ୟୋତିଷ୍ଟୋମ ଯଜ୍ଞ କଲେ।
ସମାପ୍ତଯଜ୍ଞୋ ଯତ୍ରାସ୍ତେ ଵାସୁଦେଵଂ ମହାଧିପମ୍
ଯେଉଁଠାରେ ଯଜ୍ଞ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ସେଠାରେ ବଡ଼ ପ୍ରଭୁ ବାସୁଦେବ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ପ୍ରଚୋଦିତଃ ସ୍ଵଵଂଶାର୍ଥଂ ସ ଚ ତାନବ୍ରଵୀତ୍ପ୍ରଭୁଃ
ନିଜ ବଂଶର କଳ୍ୟାଣ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ପ୍ରଭୁ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅଣିମାଦିଭିରଷ୍ଟାଭିଃ ସୂକ୍ଷ୍ମୈରଙ୍ଗୈଃ ସମନ୍ଵିତଃ
ଅଣିମା ଓ ଅନ୍ୟ ଆଠଟି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଶକ୍ତି ସହିତ ସେ ଅଲଙ୍କୃତ ଥିଲେ।
ସପ୍ତସ୍କନ୍ଧା ଭୃତାଃ ଶାଖାଃ ସର୍ଵତୋଯାଜରାଜରାନ୍
ସାତଟି ମୂଳ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଶାଖାମାନେ ସଦା ଜଳପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅଜରାମର ଥିଲେ।
ଵ୍ଯୂହତ୍ରଯାଣାଂ ସୂତାନାଂ କୁର୍ଵନ୍ ସତ୍ରଂ ମହାବଲଃ
ତିନି ଭିନ୍ନ ଦଳର ରଥୀମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯଜ୍ଞସଭା କରାଇଲେ।
ପ୍ରାଣାଦ୍ଯା ଵୃତ୍ତଯଃ ପଞ୍ଚ ଧାରଣାନାଂ ସ୍ଵଵୃତ୍ତିଭିଃ
ପ୍ରାଣ ଆଦି ପାଞ୍ଚଟି କ୍ରିୟା, ପ୍ରତ୍ୟେକ ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ କାର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଧାରଣାମାନଙ୍କର ଥିଲା।
ଆକାଶଯୋନିର୍ଦ୍ଵିଗୁଣଃ ଶାବ୍ଦସ୍ପର୍ଶସମନ୍ଵିତଃ
ଆକାଶ ହେଉଛି ଯାହାର ଉତ୍ସ, ଏହାର ଦୁଇଟି ଗୁଣ ଅଛି, ଏବଂ ଏହା ଶବ୍ଦ ଓ ସ୍ପର୍ଶ ଦ୍ୱାରା ଉପଲବ୍ଧ ହୁଏ।
ଭାରତ୍ଯାର୍ଃ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ସର୍ଵାନ୍ମୁନୀନ୍ପ୍ରହ୍ଲାଦଯନ୍ନିଵ
ମୃଦୁ ଓ ମଧୁର କଥାବାର୍ତ୍ତା ଦ୍ୱାରା, ସେ ସମସ୍ତ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଅନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲେ।
ପୁରାମ ନିଯତା ଵିପ୍ରାଃ କଥାମକଥଯଦ୍ଵିଭୁଃ
ପୁରୁଣା କାଳରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଗବାନ୍ ଏହି କଥା କହିଥିଲେ।
ଋଷୀଣାଂ ଚ ପରଂ ଚୈତଲ୍ଲୋକତତ୍ତ୍ଵମନୁତ୍ତମମ୍
ଏବଂ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଉତ୍ତମ ତତ୍ତ୍ୱ କୁହିଥିଲେ।