ଲକ୍ଷ୍ମୀନାରାଯଣୌ ଵାଣୀଧାତାରୌ ଗିରିଜାଶିଵୌ
ଲକ୍ଷ୍ମୀ-ନାରାୟଣ, ବାଣୀ-ଧାତା, ଗିରିଜା-ଶିବ,
ଆଧାରାଧେଯନାମାନୌ ଭୋଗମୋକ୍ଷୌ ତଥୈଵ ଚ
ଏହିମାନେ ଆଧାର ଓ ଆଧେୟ, ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ନାମରେ ଓଡ଼ିଆଯାନ୍ତି।
ସୁଖଦୁଃଖାଦି ଯଦ୍ଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଶ୍ରୂଯତେ ଽପି ଵା
ସୁଖ-ଦୁଃଖ ଭଳି ଯେଉଁ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଦେଖାଯାଏ କିମ୍ବା ଶୁଣାଯାଏ,
ଉତ୍ତୀର୍ମମପରଂ ଜ୍ଯୋତିଃ କାମାକ୍ଷୀନାମକଂ ଵିଦୁଃ
ଏହା ସବୁଠାରୁ ଉପର ଜ୍ୟୋତି, ଯାହାକୁ କାମାକ୍ଷୀ ନାମରେ ଜଣାଯାଏ।
ଇତ୍ଥଂ ହି ଶକ୍ତିମାର୍ଗେ ଽସ୍ମିନ୍ଯଃ ପୁମାନିହ ଵର୍ତତେ
ଏହି ଶକ୍ତିର ପଥରେ, ଯେଉଁଠି ଯେ କୌଣସି ପୁରୁଷ ରହିଛନ୍ତି—
ଅମନ୍ତ୍ରଂ ଵା ସମତ୍ରଂ ଵା କାମାକ୍ଷୀମର୍ଚଯନ୍ତି ଯେ
ମନ୍ତ୍ର ସହିତ କିମ୍ବା ମନ୍ତ୍ର ବିନା, ଯେଉଁମାନେ କାମାକ୍ଷୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି—
କିଂ ପୁନଃ କ୍ଷତ୍ତ୍ରିଯା ଵିପ୍ରା ମନ୍ତ୍ରପୂର୍ଵଂ ଯଜନ୍ତି ଯେ
ତାପରି ମନ୍ତ୍ର ସହିତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପୂଜା କଲେ କିପରି ଫଳ ମିଳେ—
ସିତାମଧ୍ଵାଜ୍ଯକଦଲୀଫଲପାଯସରୂପକମ୍
ସୁଧା, ଘିଅ, କଦଳୀ ଫଳ ଓ ପାୟସ ଦେଇ ପୂଜା କରନ୍ତି—
ଯୋନାର୍ଚଯତି ଶକ୍ତୋ ଽପି ସ ଦେଵୀଶାପମାପ୍ନୁଯାତ୍
ଯଦିଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯେଉଁମାନେ ଯୋନିର ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେବୀଙ୍କର ଶାପ ପାଇପାରନ୍ତି।
ଗୃହସ୍ଥସ୍ତୁ ମହାଦେଵୀଂ ମଙ୍ଗଲାଚାରସଂଯୁତଃ
ଘରେ ରହୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ମଙ୍ଗଳ ଆଚରଣ ସହିତ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଗୁରୁସ୍ତ୍ରିଵାରମାଚାରଂ କଥଯେତ୍କଲଶୋଦ୍ଭଵ
ଗୁରୁ ତିନିଥର ପୂଜା ପ୍ରଣାଳୀ ବ୍ୟଖ୍ୟା କରିବା ଉଚିତ, ଘଟରୁ ଜନ୍ମିଥିବା।
ଲକ୍ଷ୍ମୀନାରାଯଣୌ ଵାଣୀଧାତାରୌ ଗିରିଜାଶିଵୌ
ଲକ୍ଷ୍ମୀ-ନାରାୟଣ, ବାଣୀ-ଧାତା, ଗିରିଜା-ଶିବ—
ଇତି ସର୍ଵଂ ମଯା ପ୍ରୋକ୍ତଂ ସମାସେନ ଘଟୋଦ୍ଭଵ
ଏପରି ଭାବରେ, ଘଟରୁ ଜନ୍ମିଥିବା, ସମସ୍ତ କଥାକୁ ସଂକ୍ଷିପ୍ତ ଭାବେ ମୁଁ କହିଛି।
ଏତାଵଦଵଧାନେନ ସର୍ଵଜ୍ଞୋ ମତିମାନ୍ଭଵେତ୍
ଏହି କଥାକୁ ଧ୍ୟାନ ଦେଇ, ଜଣେ ଜଣାସାରା ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ ହେବେ।
ଅଭ୍ଯୁକ୍ଷ୍ଯ ଵିଧିଵନ୍ମନ୍ତ୍ରୈର୍ଗୁରୂକ୍ତକ୍ରମଯୋଗତଃ
ଗୁରୁଙ୍କ କଥା ଅନୁସାରେ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ମନ୍ତ୍ରରେ ଶୁଦ୍ଧି କରି—
ପ୍ରାଙ୍ମୁଖୋ ଦୃଢମାବଧ୍ଯ ପଦ୍ମାସନମନନ୍ଯଧୀଃ
ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ପଦ୍ମାସନରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସି, ମନ ଏକାଗ୍ର କରି—
ଦ୍ଵିରୁକ୍ତବାଲବୀଜାନି ମଧ୍ଯାଦ୍ଯଙ୍ଗୁଲିଷୁ କ୍ରମାତ୍
ବାଳା ବୀଜ ଦୁଇଥର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ମଧ୍ୟ ଆଙ୍ଗୁଳିରେ ଅନୁକ୍ରମରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ଅଗ୍ନିପ୍ରାକାରପର୍ଯନ୍ତଂ କୁର୍ଯାତ୍ସ୍ଵାସ୍ତ୍ରେଣ ମନ୍ତ୍ରଵିତ୍
ନିଜ ଅସ୍ତ୍ର ମନ୍ତ୍ରରେ, ଅଗ୍ନିର ପ୍ରକାର ଭିତି ସୃଷ୍ଟି କରିବା ଉଚିତ।
ଵ୍ଯାପ କନ୍ଯାସମାରୋପ୍ଯ ଵ୍ଯାପଯନ୍ଵାଗ୍ଭଵାଦିଭିଃ
କନ୍ୟାକୁ ବସାଇ, ଭାଗ୍ଭବ ଓ ଅନ୍ୟ ବୀଜମାନେ ଦ୍ୱାରା ସେ କନ୍ୟାକୁ ବ୍ୟାପିତ କରିବା ଉଚିତ।
ନାଭୌ ହୃଦି ଭ୍ରୁଵୋର୍ମଧ୍ଯେ ବାଲାବୀଜାନ୍ଯଥ ନ୍ଯସେତ୍
ପରେ, ନାଭି, ହୃଦୟ ଓ ଭୂରୁ ମଧ୍ୟରେ ବାଳା ବୀଜ ରଖିବା ଉଚିତ।
ବାଲାବୀଜାନି ତାନ୍ଯେଵ ଦ୍ଵିରାଵୃତ୍ତ୍ଯାଥ ଵିନ୍ଯସେତ୍
ଏହି ବାଳା ବୀଜମାନେ, ଦୁଇଥର ପୁନରାବୃତ୍ତି କରି, ରଖିବା ଉଚିତ।
ନାଭ୍ଯାଦାଵଥ ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ନ୍ଯସେଦଥ ପଦଦ୍ଵଯେ
ନାଭି ଓ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ବୀଜ ରଖି, ପରେ ଦୁଇଟି ପାଦରେ ରଖିବା ଉଚିତ।
ନଵାସନାନି ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ରୁଦ୍ରଂ ତଥେଶ୍ଵରମ୍
ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ଈଶ୍ବରଙ୍କର ଆସନ ସ୍ଥାପନ କର।
ଵିଦ୍ଯାସନଂ ଚ ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ହୃଦଯେ ଦର୍ଶଯେତ୍ତତଃ
ଏହାପରେ ଜ୍ଞାନର ଆସନକୁ ହୃଦୟରେ ରଖି ଭାବନା କର।
ଵାଯୁମାପୂର୍ଯ ହୁଂ ହୁଂ ହୁଂ ତ୍ଵିତି ପ୍ରାବୀଧ୍ଯ କୁଣ୍ଡଲୀମ୍ ଵାରାହୀ ଚ ତଥେନ୍ଦ୍ରାଣୀ ଚାମୁଣ୍ଡା ଚୈଵ ସପ୍ତମୀ
ଶ୍ୱାସକୁ ଭରି ‘ହୁଁ ହୁଁ ହୁଁ’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି କୁଣ୍ଡଳିନୀକୁ ଜାଗୃତ କର; ଏହିପରି ଭାରାହୀ, ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ, ଚାମୁଣ୍ଡା ଓ ସପ୍ତମୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।
ଭାଵଯିତ୍ଵା ପୁନସ୍ତଂ ଚ ସ୍ଵସ୍ଥାନେ ଵିନିଵେଶ୍ଯ ଚ ମୁଦ୍ରାଦେଵୀର୍ନ୍ଯସେଦଷ୍ଟାଵେଷ୍ଵେଵ ଦ୍ଵେ ଚ ତେ ପୁନଃ
ଏପରି ଧ୍ୟାନ କରି, ପୁନି ଏହାକୁ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରଖି, ଅଷ୍ଟ ମୁଦ୍ରା ଦେବୀଙ୍କୁ ନ୍ୟାସ କର; ପରେ ଦୁଇଟି ଅଧିକ ମୁଦ୍ରା।
ସମସ୍ତମୂର୍ଧ୍ନି ଦୋର୍ମୂଲମଧ୍ଯାଗ୍ରେଷୁ ଯଥାକ୍ରମମ୍ ସର୍ଵଵିଦ୍ରାଵିଣୀ ପଶ୍ଚାତ୍ସର୍ଵାର୍ଥାକର୍ଷଣୀ ତଥା
ମୁଣ୍ଡ, ହାତର ତଳ, ମଧ୍ୟ ଓ ଆଗରେ କ୍ରମକ୍ରମେ ନ୍ୟାସ କର; ପଛରେ ସର୍ବବିଦ୍ରାବିଣୀ ଓ ସର୍ବାର୍ଥାକର୍ଷଣୀକୁ ମଧ୍ୟ।
ହୃଦଯାଦୌ ଚ ଵିନ୍ଯସ୍ଯ କୁଙ୍କୁମଂ ନ୍ଯାସମାଚରେତ୍ ମହାଙ୍କୁଶୀ ଚ ସର୍ଵାଦ୍ଯା ସର୍ଵାଦ୍ଯା ଖେଚରୀ ତଥା
ହୃଦୟରୁ ଆରମ୍ଭ କରି କୁଙ୍କୁମ ନ୍ୟାସ କର; ମହାଂକୁଶୀ, ସର୍ବାଦ୍ୟା ଓ ଖେଚରୀଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ।
ଆଦ୍ଯବୀଜଦ୍ଵଯଂ ନ୍ଯସ୍ଯ ହ୍ଯନ୍ତ୍ଯବୀଜଂ ନ୍ଯସେଦିତି ଯୋନିମୁଦ୍ରେତି ଵିଜ୍ଞେଯାସ୍ତତ୍ର ଚକ୍ରେଶ୍ଵରୀଂ ନ୍ଯସେତ୍
ପ୍ରଥମ ଦୁଇଟି ବୀଜ ରଖି, ପରେ ଶେଷ ବୀଜ ରଖିବାକୁ ଯୋନି ମୁଦ୍ରା ଭାବିବା; ଏଠାରେ ଚକ୍ରେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ନ୍ୟାସ କର।
ଵର୍ଗାଷ୍ଟକଂ ନ୍ଯସେନ୍ମୂଲେ ନାଭୌ ହୃଦଯକଣ୍ଠଯୋଃ ତତଃ କଲାନାଂ ନିତ୍ଯାନାଂ କ୍ରମାତ୍ଷୋଡଶକଂ ନ୍ଯସେତ୍
ଅଷ୍ଟ ଅକ୍ଷର ଗୋଷ୍ଠୀକୁ ମୂଳ, ନାଭି, ହୃଦୟ ଓ କଣ୍ଠରେ ରଖ; ପରେ କ୍ରମରେ ଷୋଳ ନିତ୍ୟା ରଖ।