ଜପଧ୍ଯାନାଦିଯୁକ୍ତସ୍ଯ କ୍ଷିପ୍ରଂ ମନ୍ତ୍ରଃ ପ୍ରସିଧ୍ଯତି
ଯେଉଁଠି ଜପ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟାରେ ଲୋକ ଲଗ୍ନ ରହିଥାଏ, ସେଠି ମନ୍ତ୍ର ଶୀଘ୍ର ଫଳଦାୟୀ ହୁଏ।
ତଥା ସମାଧିସା ମର୍ଥ୍ଯାଦ୍ବ୍ରହ୍ମୀଭୂତୋ ଭଵେନ୍ନରଃ
ସମାଧି ଦ୍ୱାରା, ଏକ ମର୍ତ୍ୟ ଲୋକ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ।
ତଥୈଵ ମୀଲଯେନ୍ନେତ୍ରେ ଏତଦ୍ଧ୍ଯାନସ୍ଯ ଲକ୍ଷଣମ୍
ଏହିପରି, ନେତ୍ରକୁ ବନ୍ଦ କରିବା ଏହି ଧ୍ୟାନର ଚିହ୍ନ ଅଟୁ।
କିଙ୍କରତ୍ଵଂ ଚ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ମନ୍ତ୍ରା ମନ୍ତ୍ରାଧିପୈଃ ସହ
ମନ୍ତ୍ରମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦେବତାମାନେ ଏକାଠି ଦାସତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଯୋଗସ୍ତପଃ ସ ତନ୍ମନ୍ତ୍ରସ୍ତଦ୍ଧନଂ ଯନ୍ନିରୀକ୍ଷଣମ୍
ଯୋଗ, ତପ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଓ ଏହି ଧନ, ଯାହା ଦେଖାଯାଏ ତାହା ହିଁ।
ଯତ୍ରଯତ୍ର ମନୋ ଯାତି ତତ୍ରତତ୍ର ସମାଧଯଃ
ମନ କେଉଁଠି ଯାଏ, ସେଉଁଠି ସମାଧି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ନ ତସ୍ଯ କିଞ୍ଚିଦାପ୍ତଵ୍ଯଂ ଜ୍ଞାତଵ୍ଯଂ ଵାଵଶିଷ୍ଯତେ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଅଧିକ ଲାଭ କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନ ଅବଶିଷ୍ଟ ନାହିଁ।
ଜପକୋଟିସମଂ ଧ୍ଯାନଂ ଧ୍ଯାନକୋଟିସମୋ ଲଯଃ
ଜପର କୋଟି ସମାନ ଧ୍ୟାନ, ଧ୍ୟାନର କୋଟି ସମାନ ଲୟ।
ତ୍ଯଜେଦଜ୍ଞାନନିର୍ମାଲ୍ଯଂ ସୋହଂଭାଵେନ ଯୋଜଯେତ୍
ଅଜ୍ଞାନର ଅପବିତ୍ରତାକୁ ଛାଡ଼ି, 'ସୋହଁ' ଭାବରେ ଏକତ୍ୱ କରିବା ଉଚିତ।
ପାଶବଦ୍ଧଃ ସ୍ମୃତୋ ଜୀଵଃ ପାଶମୁକ୍ତୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ପାଶରେ ବନ୍ଧା ଜୀବକୁ 'ଜୀବ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ପାଶରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ସେ 'ମହେଶ୍ୱର' ହୁଏ।
ଯଥା ଗତିର୍ନ ଦୃଶ୍ଯେତ ମହାଵୃତ୍ତଂ ମହାତ୍ମନାମ୍
ଯେପରି ମହାତ୍ମାମାନଙ୍କର ପଥ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ, ସେପରି ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଗତି ମଧ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ।
ଉଭଯୋଃ କାମ୍ଯକର୍ମା ସ୍ଯାଦିତି ଶାସ୍ତ୍ରସ୍ଯ ନିଶ୍ଚଯଃ
ଉଭୟଙ୍କ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ବକ କର୍ମ ହିଁ ଶାସ୍ତ୍ରର ନିଷ୍କର୍ଷ।
କୋଟିକୋଟିମହାଯଜ୍ଞାତ୍ପରା ଶ୍ରୀପାଦୁକା ସ୍ମୃତିଃ
ଶ୍ରୀପାଦୁକାର ସ୍ମରଣ କୋଟି କୋଟି ମହାଯଜ୍ଞରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ତାଵଦ୍ଵର୍ଣାଶ୍ରମାଚାରଃ କର୍ତଵ୍ଯଃ କର୍ମମୁକ୍ତଯେ
କର୍ମରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦରକାର, ତେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣାଶ୍ରମ ଆଚାର ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ।
ନିଷିଦ୍ଧମପି ତତ୍କୁର୍ଯାଦ୍ଗୁର୍ଵାଜ୍ଞାଂ ନୈଵ ଲଙ୍ଘଯେତ୍
ନିଷିଦ୍ଧ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ; ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ କେବେ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଦଣ୍ଡପ୍ରମାଣଂ କୃତ୍ଵୈକଂ ତ୍ରିଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାମାଚରେତ୍
ଦଣ୍ଡର ମାପ ନେଇ, ଏକଥର ତିନିଥର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଣମେଦ୍ଦେଵବୁଦ୍ଧ୍ଯା ତୁ ପ୍ରତିମାଂ ଲୋହମୃନ୍ମଯୀମ୍
ଧାତୁ କିମ୍ବା ମାଟିରେ ତିଆରି ଦେବୀ ପ୍ରତିମାକୁ ଦେବତା ଭାବରେ ଭବିବା ଦ୍ୱାରା ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ।
ଵିକାସ୍ଯ ଗୁହ୍ଯଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଭଵନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସାଃ
ଗୁପ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଖୋଲାଯିବା ପରେ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ନ ନିନ୍ଦେଦନ୍ଯସମଯାନ୍ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରାଗମାଦିକାନ୍
ଅନ୍ୟ ଧର୍ମ, ବେଦ, ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଆଗମାଦିକୁ କେବେ ନିନ୍ଦା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
କ୍ରୋଶ ମାତ୍ରସ୍ଥିତୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ଗୁରୁଂ ପ୍ରତିଦିନଂ ନମେତ୍
ଏକ କ୍ରୋଶ ଦୂରରେ ଦଢି ରହି, ପ୍ରତିଦିନ ଭକ୍ତି ସହିତ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ।
ଏକଯୋଜନମାରଭ୍ଯ ଯୋଜନଦ୍ଵାଦଶାଵଧି
ଏକ ଯୋଜନ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଦ୍ୱାଦଶ ଯୋଜନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ,
ଅତିଦୂରସ୍ଥିତଃ ଶିଷ୍ଯୋ ଯଦେଚ୍ଛା ସ୍ଯାତ୍ତଦା ଵ୍ରଜେତ୍
ଶିଷ୍ୟ ଅତି ଦୂରରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଗୁରୁଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇପାରିବେ।
ଫଲପୁଷ୍ପାଂବରାଦୀନି ଯଥାଶକ୍ତି ସମର୍ପଯେତ୍
ଏକ ଶିଷ୍ୟ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଫଳ, ଫୁଲ, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ।
ସଚ୍ଛିଷ୍ଯାନୁଗ୍ରହାର୍ଥାଯ ଗୂଢଂ ପର୍ଯଟତି କ୍ଷିତୌ
ସତ୍ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବା ପାଇଁ ଗୁରୁ ଚୁପଚାପ ଭୂମିରେ ଘୁଞ୍ଚି ଚାଲିଥାନ୍ତି।
ଶିଵଃ କୃପାନିଧିର୍ଲୋକେ ସଂସାରୀଵ ହି ଚେଷ୍ଟତେ
ଶିବ, ଦୟାର ସାଗର, ସଂସାରରେ ବନ୍ଧା ଥିବା ପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି।
ଅଚତୁର୍ଵଦନୋ ବ୍ରହ୍ମା ଶ୍ରୀଗୁରୁଃ ପରିକୀର୍ତିତଃ
ଶ୍ରୀଗୁରୁଙ୍କୁ ଚାରି ମୁହଁ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମା ଭାବରେ ସମ୍ମାନିତ କରାଯାଏ।
ଭାଗ୍ଯହୀନା ନ ପଶ୍ଯନ୍ତି ସୂର୍ଯମନ୍ଧା ଇଵୋଦିତମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଭାଗ୍ୟହୀନ, ସେମାନେ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଅନ୍ଧ ଲୋକମାନେ ପରି।
ଅଧମା ଶାସ୍ତ୍ରଚିନ୍ତା ସ୍ଯାଲ୍ଲୋକଚିନ୍ତାଧମାଧମା
ଯେଉଁମାନେ ଶାସ୍ତ୍ର ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ, ସେମାନେ ଅଧମ; ଲୋକ ଚିନ୍ତାରେ ଲିନ ଅଧମରୁ ଅଧମ।
ନାସ୍ତି ଭକ୍ତ୍ଯଧିକା ପୂଜା ନ ହି ମୋକ୍ଷାଧିକଂ ଫଲମ୍
ଭକ୍ତି ଠାରୁ ଉପର ପୂଜା ନାହିଁ, ମୋକ୍ଷ ଠାରୁ ଉପର ଫଳ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ।
ତତ୍ର ତତ୍ରୋଚ୍ଯତେ ଶବ୍ଦୈଃ ଶ୍ରୀକାମାକ୍ଷୀ ପରାତ୍ପରା
ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଶବ୍ଦରେ କହାଯାଏ, ଶ୍ରୀ କାମାକ୍ଷୀ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ।