ତଦଧୀନଶ୍ଚ ରେନ୍ନିତ୍ଯଂ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ନୈଵ ଲଘଯେତ୍
ସେ ଶିଷ୍ୟ ସଦା ଗୁରୁଙ୍କୁ ନିର୍ଭର କରି ରହିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କର କଥାକୁ କେବେ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଦୁର୍ଲଭଂ ତଂ ଵିଜାନୀଯାଦ୍ଗୁରୁଂ ସଂସାରତାରକମ୍
ଏହି ଗୁରୁ, ଯେଉଁ ଜଣେ ସଂସାରର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ଦୁର୍ଲଭ ବୋଲି ଜଣାଯିବା ଉଚିତ।
ଅନ୍ଧକାରନିରୋଧିତ୍ଵାଦ୍ଗୁରୁରିତ୍ଯଭିଧୀଯତେ
ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଥିବାରୁ, ତାଙ୍କୁ 'ଗୁରୁ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଗୁରୁକ୍ତଂ ପରୁଷଂ ଵାକ୍ଯମାଶିଷଂ ପରିଚିନ୍ତଯେତ୍
ଗୁରୁଙ୍କର କଠୋର କଥା କିମ୍ବା ଆଶୀର୍ବାଦକୁ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
ଆଦଦୀତ ତତୋ ଜ୍ଞାନଂ ପୂର୍ଵଂ ତମଭିଵାଦଯେତ୍
ପ୍ରଥମେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କରି, ପରେ ତାଙ୍କଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଗୁରୁଭକ୍ତିସ୍ସଦାଚାରସ୍ତଦ୍ଦ୍ରୋହସ୍ତତ୍ର ପାତକମ୍
ଗୁରୁପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଏବଂ ଭଲ ଆଚରଣ ଉତ୍ତମ; ତାଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରିବା ଏଥିରେ ପାପ।
ଯତ୍ପାପଂ ସମଵାପ୍ନୋତି ଗୁର୍ଵଗ୍ରେ ଽନୃତଭାଷଣତ୍
ଗୁରୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିଲେ ଯେତେ ପାପ ହୁଏ—
ବ୍ରହ୍ମାଦିସ୍ତଂବ ପର୍ଯତଂ ଯସ୍ଯ ମେ ଗୁରୁସଂତତିଃ
ମୋର ଗୁରୁପରମ୍ପରା ଯେଉଁଠାରେ ଅଛି, ସେ ପାପ ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସର ପତ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟାପିଥାଏ।
ଇତି ସର୍ଵାନୁକୂଲୋ ଯଃ ସ ଶିଷ୍ଯଃ ପରିକୀର୍ତିତଃ
ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଶିଷ୍ୟକୁ ବର୍ଣ୍ନନା କରାଯାଇଛି।
ଗୁରୁଶାସନଵର୍ତିତ୍ଵାଚ୍ଛିଷ୍ଯ ଇତ୍ଯଭିଧୀଯତେ
ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିବା ଜଣେ ଲୋକକୁ ଶିଷ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଜପଧ୍ଯାନାଦିଯୁକ୍ତସ୍ଯ କ୍ଷିପ୍ରଂ ମନ୍ତ୍ରଃ ପ୍ରସିଧ୍ଯତି
ଯେଉଁଠି ଜପ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟାରେ ଲୋକ ଲଗ୍ନ ରହିଥାଏ, ସେଠି ମନ୍ତ୍ର ଶୀଘ୍ର ଫଳଦାୟୀ ହୁଏ।
ତଥା ସମାଧିସା ମର୍ଥ୍ଯାଦ୍ବ୍ରହ୍ମୀଭୂତୋ ଭଵେନ୍ନରଃ
ସମାଧି ଦ୍ୱାରା, ଏକ ମର୍ତ୍ୟ ଲୋକ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ।
ତଥୈଵ ମୀଲଯେନ୍ନେତ୍ରେ ଏତଦ୍ଧ୍ଯାନସ୍ଯ ଲକ୍ଷଣମ୍
ଏହିପରି, ନେତ୍ରକୁ ବନ୍ଦ କରିବା ଏହି ଧ୍ୟାନର ଚିହ୍ନ ଅଟୁ।
କିଙ୍କରତ୍ଵଂ ଚ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ମନ୍ତ୍ରା ମନ୍ତ୍ରାଧିପୈଃ ସହ
ମନ୍ତ୍ରମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦେବତାମାନେ ଏକାଠି ଦାସତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଯୋଗସ୍ତପଃ ସ ତନ୍ମନ୍ତ୍ରସ୍ତଦ୍ଧନଂ ଯନ୍ନିରୀକ୍ଷଣମ୍
ଯୋଗ, ତପ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଓ ଏହି ଧନ, ଯାହା ଦେଖାଯାଏ ତାହା ହିଁ।
ଯତ୍ରଯତ୍ର ମନୋ ଯାତି ତତ୍ରତତ୍ର ସମାଧଯଃ
ମନ କେଉଁଠି ଯାଏ, ସେଉଁଠି ସମାଧି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ନ ତସ୍ଯ କିଞ୍ଚିଦାପ୍ତଵ୍ଯଂ ଜ୍ଞାତଵ୍ଯଂ ଵାଵଶିଷ୍ଯତେ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଅଧିକ ଲାଭ କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନ ଅବଶିଷ୍ଟ ନାହିଁ।
ଜପକୋଟିସମଂ ଧ୍ଯାନଂ ଧ୍ଯାନକୋଟିସମୋ ଲଯଃ
ଜପର କୋଟି ସମାନ ଧ୍ୟାନ, ଧ୍ୟାନର କୋଟି ସମାନ ଲୟ।
ତ୍ଯଜେଦଜ୍ଞାନନିର୍ମାଲ୍ଯଂ ସୋହଂଭାଵେନ ଯୋଜଯେତ୍
ଅଜ୍ଞାନର ଅପବିତ୍ରତାକୁ ଛାଡ଼ି, 'ସୋହଁ' ଭାବରେ ଏକତ୍ୱ କରିବା ଉଚିତ।
ପାଶବଦ୍ଧଃ ସ୍ମୃତୋ ଜୀଵଃ ପାଶମୁକ୍ତୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ପାଶରେ ବନ୍ଧା ଜୀବକୁ 'ଜୀବ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ପାଶରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ସେ 'ମହେଶ୍ୱର' ହୁଏ।
ଯଥା ଗତିର୍ନ ଦୃଶ୍ଯେତ ମହାଵୃତ୍ତଂ ମହାତ୍ମନାମ୍
ଯେପରି ମହାତ୍ମାମାନଙ୍କର ପଥ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ, ସେପରି ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଗତି ମଧ୍ୟ ଅଦୃଶ୍ୟ।
ଉଭଯୋଃ କାମ୍ଯକର୍ମା ସ୍ଯାଦିତି ଶାସ୍ତ୍ରସ୍ଯ ନିଶ୍ଚଯଃ
ଉଭୟଙ୍କ ପାଇଁ ଇଚ୍ଛାପୂର୍ବକ କର୍ମ ହିଁ ଶାସ୍ତ୍ରର ନିଷ୍କର୍ଷ।
କୋଟିକୋଟିମହାଯଜ୍ଞାତ୍ପରା ଶ୍ରୀପାଦୁକା ସ୍ମୃତିଃ
ଶ୍ରୀପାଦୁକାର ସ୍ମରଣ କୋଟି କୋଟି ମହାଯଜ୍ଞରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ତାଵଦ୍ଵର୍ଣାଶ୍ରମାଚାରଃ କର୍ତଵ୍ଯଃ କର୍ମମୁକ୍ତଯେ
କର୍ମରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦରକାର, ତେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବର୍ଣ୍ଣାଶ୍ରମ ଆଚାର ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ।
ନିଷିଦ୍ଧମପି ତତ୍କୁର୍ଯାଦ୍ଗୁର୍ଵାଜ୍ଞାଂ ନୈଵ ଲଙ୍ଘଯେତ୍
ନିଷିଦ୍ଧ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ; ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ କେବେ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଦଣ୍ଡପ୍ରମାଣଂ କୃତ୍ଵୈକଂ ତ୍ରିଃ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାମାଚରେତ୍
ଦଣ୍ଡର ମାପ ନେଇ, ଏକଥର ତିନିଥର ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରଣମେଦ୍ଦେଵବୁଦ୍ଧ୍ଯା ତୁ ପ୍ରତିମାଂ ଲୋହମୃନ୍ମଯୀମ୍
ଧାତୁ କିମ୍ବା ମାଟିରେ ତିଆରି ଦେବୀ ପ୍ରତିମାକୁ ଦେବତା ଭାବରେ ଭବିବା ଦ୍ୱାରା ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ।
ଵିକାସ୍ଯ ଗୁହ୍ଯଶାସ୍ତ୍ରାଣି ଭଵନ୍ତି ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସାଃ
ଗୁପ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଖୋଲାଯିବା ପରେ ବ୍ରହ୍ମରାକ୍ଷସ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ନ ନିନ୍ଦେଦନ୍ଯସମଯାନ୍ଵେଦଶାସ୍ତ୍ରାଗମାଦିକାନ୍
ଅନ୍ୟ ଧର୍ମ, ବେଦ, ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ଆଗମାଦିକୁ କେବେ ନିନ୍ଦା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
କ୍ରୋଶ ମାତ୍ରସ୍ଥିତୋ ଭକ୍ତ୍ଯା ଗୁରୁଂ ପ୍ରତିଦିନଂ ନମେତ୍
ଏକ କ୍ରୋଶ ଦୂରରେ ଦଢି ରହି, ପ୍ରତିଦିନ ଭକ୍ତି ସହିତ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ।