ଗୁରୁଣା କମଲାସନମୁରଶାସନପୁରଶାସନସେଵଯା ଲବ୍ଧେ
ଗୁରୁଙ୍କର ସେବା ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁ ଗୁରୁ ନିଜେ କମଳାସନରେ ବସିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଏବଂ ସହରର ଅଧିପତି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି, ଚାହିଁଥିବା ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଦିକ୍ଷା ମିଳିଥାଏ।
ଵାମପାର୍ଶ୍ଵେ ଗୁରୋସ୍ତିଷ୍ଠେଦମାନୀ ଵିନଯାନ୍ଵିତଃ
ଗୁରୁଙ୍କର ବାମପାଶ୍ୱରେ ନମ୍ରତା ଭରିତ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଦଉଡ଼ିବା ଉଚିତ।
ଵିମୁଚ୍ଯ ନେତ୍ରବନ୍ଧଂ ତୁ ଦର୍ଶଯେଦର୍ଚନକ୍ରମମ୍
ନେତ୍ର ବନ୍ଧନ ଖୋଲି, ପୂଜାର କ୍ରମ ଦେଖାଇବା ଉଚିତ।
ମହାତ୍ରିପୁରସୁନ୍ଦର୍ଯା ନୈଵେଦ୍ଯମିତି ଚାଦିଶେତ୍
ଏହା ମହାତ୍ରିପୁରସୁନ୍ଦରୀଙ୍କ ପାଇଁ ନୈବେଦ୍ୟ—ଏହିପରି ନିର୍ଦେଶ ଦେବା ଉଚିତ।
ତତୋ ବହିର୍ଵିନିର୍ଗତ୍ଯ ସ୍ଥାପ୍ଯ ଦାର୍ଵାସନେ ଶୁଚିମ୍
ତାପରେ ବାହାରକୁ ଯାଇ, ଶୁଧ୍ଧ ଶିଷ୍ୟକୁ କାଠର ଆସନରେ ବସାଇବା ଉଚିତ।
ଶିଷ୍ଯଂ ଶ୍ରୀକୁମ୍ଭସଲିଲୈରଭିଷିଞ୍ଚେତ୍ସମନ୍ତ୍ରକମ୍
ଶିଷ୍ୟକୁ ଶ୍ରୀକୁମ୍ଭର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ମନ୍ତ୍ର ପଠି ଅଭିଷେକ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଷ୍ଟୋତ୍ତରଶତଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ଜପ୍ତ୍ଵା ନିଦ୍ରାମଥାଵିଶେତ୍
ମନ୍ତ୍ର ଏକଶଏ ଆଠ ବାର ଜପ କରି, ପରେ ଶୟନ କରିବା ଉଚିତ।
ଦୁଃସ୍ଵପ୍ନେ ତୁ ଜପଂ କୁର୍ଯାଦଷ୍ଟୋତ୍ତରସହସ୍ରକମ୍
ଯଦି ମନ୍ଦ ଶ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବେ, ତେବେ ମନ୍ତ୍ର ଏକଶଏ ଆଠ ହଜାର ବାର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।
ଯଦା ନ ଦୃଷ୍ଟଃ ସ୍ଵପ୍ନୋ ଽପି ତଦା ସିଦ୍ଧିଶ୍ଚିରାଦ୍ଭଵେତ୍
ଯଦି ଶ୍ୱପ୍ନ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ, ତେବେ ସିଦ୍ଧି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ମିଳିବ।
ସଦ୍ଯ ଏଵ ସ ଶିଷ୍ଯଃ ସ୍ଯାତ୍ପଙ୍କ୍ତିପାଵନପାଵନଃ
ସେଇ ଶିଷ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ପଙ୍କ୍ତିର ପବିତ୍ରତାକୁ ପବିତ୍ର କରିବାର ଯୋଗ୍ୟ ହେବେ।
ତଦଧୀନଶ୍ଚ ରେନ୍ନିତ୍ଯଂ ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ନୈଵ ଲଘଯେତ୍
ସେ ଶିଷ୍ୟ ସଦା ଗୁରୁଙ୍କୁ ନିର୍ଭର କରି ରହିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କର କଥାକୁ କେବେ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଦୁର୍ଲଭଂ ତଂ ଵିଜାନୀଯାଦ୍ଗୁରୁଂ ସଂସାରତାରକମ୍
ଏହି ଗୁରୁ, ଯେଉଁ ଜଣେ ସଂସାରର ସମୁଦ୍ରକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଇଥାନ୍ତି, ସେ ଦୁର୍ଲଭ ବୋଲି ଜଣାଯିବା ଉଚିତ।
ଅନ୍ଧକାରନିରୋଧିତ୍ଵାଦ୍ଗୁରୁରିତ୍ଯଭିଧୀଯତେ
ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରିଥିବାରୁ, ତାଙ୍କୁ 'ଗୁରୁ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଗୁରୁକ୍ତଂ ପରୁଷଂ ଵାକ୍ଯମାଶିଷଂ ପରିଚିନ୍ତଯେତ୍
ଗୁରୁଙ୍କର କଠୋର କଥା କିମ୍ବା ଆଶୀର୍ବାଦକୁ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
ଆଦଦୀତ ତତୋ ଜ୍ଞାନଂ ପୂର୍ଵଂ ତମଭିଵାଦଯେତ୍
ପ୍ରଥମେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କରି, ପରେ ତାଙ୍କଠାରୁ ଜ୍ଞାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଗୁରୁଭକ୍ତିସ୍ସଦାଚାରସ୍ତଦ୍ଦ୍ରୋହସ୍ତତ୍ର ପାତକମ୍
ଗୁରୁପ୍ରତି ଭକ୍ତି ଏବଂ ଭଲ ଆଚରଣ ଉତ୍ତମ; ତାଙ୍କୁ ବିରୋଧ କରିବା ଏଥିରେ ପାପ।
ଯତ୍ପାପଂ ସମଵାପ୍ନୋତି ଗୁର୍ଵଗ୍ରେ ଽନୃତଭାଷଣତ୍
ଗୁରୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିଲେ ଯେତେ ପାପ ହୁଏ—
ବ୍ରହ୍ମାଦିସ୍ତଂବ ପର୍ଯତଂ ଯସ୍ଯ ମେ ଗୁରୁସଂତତିଃ
ମୋର ଗୁରୁପରମ୍ପରା ଯେଉଁଠାରେ ଅଛି, ସେ ପାପ ବ୍ରହ୍ମାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଘାସର ପତ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବ୍ୟାପିଥାଏ।
ଇତି ସର୍ଵାନୁକୂଲୋ ଯଃ ସ ଶିଷ୍ଯଃ ପରିକୀର୍ତିତଃ
ଏଭଳି, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଶିଷ୍ୟକୁ ବର୍ଣ୍ନନା କରାଯାଇଛି।
ଗୁରୁଶାସନଵର୍ତିତ୍ଵାଚ୍ଛିଷ୍ଯ ଇତ୍ଯଭିଧୀଯତେ
ଗୁରୁଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ ଅନୁସରଣ କରିଥିବା ଜଣେ ଲୋକକୁ ଶିଷ୍ୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ।
ଜପଧ୍ଯାନାଦିଯୁକ୍ତସ୍ଯ କ୍ଷିପ୍ରଂ ମନ୍ତ୍ରଃ ପ୍ରସିଧ୍ଯତି
ଯେଉଁଠି ଜପ, ଧ୍ୟାନ ଓ ଅନ୍ୟ କ୍ରିୟାରେ ଲୋକ ଲଗ୍ନ ରହିଥାଏ, ସେଠି ମନ୍ତ୍ର ଶୀଘ୍ର ଫଳଦାୟୀ ହୁଏ।
ତଥା ସମାଧିସା ମର୍ଥ୍ଯାଦ୍ବ୍ରହ୍ମୀଭୂତୋ ଭଵେନ୍ନରଃ
ସମାଧି ଦ୍ୱାରା, ଏକ ମର୍ତ୍ୟ ଲୋକ ବ୍ରହ୍ମ ଭାବକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ।
ତଥୈଵ ମୀଲଯେନ୍ନେତ୍ରେ ଏତଦ୍ଧ୍ଯାନସ୍ଯ ଲକ୍ଷଣମ୍
ଏହିପରି, ନେତ୍ରକୁ ବନ୍ଦ କରିବା ଏହି ଧ୍ୟାନର ଚିହ୍ନ ଅଟୁ।
କିଙ୍କରତ୍ଵଂ ଚ ଗଚ୍ଛନ୍ତି ମନ୍ତ୍ରା ମନ୍ତ୍ରାଧିପୈଃ ସହ
ମନ୍ତ୍ରମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦେବତାମାନେ ଏକାଠି ଦାସତ୍ୱ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଯୋଗସ୍ତପଃ ସ ତନ୍ମନ୍ତ୍ରସ୍ତଦ୍ଧନଂ ଯନ୍ନିରୀକ୍ଷଣମ୍
ଯୋଗ, ତପ, ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଓ ଏହି ଧନ, ଯାହା ଦେଖାଯାଏ ତାହା ହିଁ।
ଯତ୍ରଯତ୍ର ମନୋ ଯାତି ତତ୍ରତତ୍ର ସମାଧଯଃ
ମନ କେଉଁଠି ଯାଏ, ସେଉଁଠି ସମାଧି ଉପସ୍ଥିତ ହୁଏ।
ନ ତସ୍ଯ କିଞ୍ଚିଦାପ୍ତଵ୍ଯଂ ଜ୍ଞାତଵ୍ଯଂ ଵାଵଶିଷ୍ଯତେ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ କିଛି ଅଧିକ ଲାଭ କିମ୍ବା ଜ୍ଞାନ ଅବଶିଷ୍ଟ ନାହିଁ।
ଜପକୋଟିସମଂ ଧ୍ଯାନଂ ଧ୍ଯାନକୋଟିସମୋ ଲଯଃ
ଜପର କୋଟି ସମାନ ଧ୍ୟାନ, ଧ୍ୟାନର କୋଟି ସମାନ ଲୟ।
ତ୍ଯଜେଦଜ୍ଞାନନିର୍ମାଲ୍ଯଂ ସୋହଂଭାଵେନ ଯୋଜଯେତ୍
ଅଜ୍ଞାନର ଅପବିତ୍ରତାକୁ ଛାଡ଼ି, 'ସୋହଁ' ଭାବରେ ଏକତ୍ୱ କରିବା ଉଚିତ।
ପାଶବଦ୍ଧଃ ସ୍ମୃତୋ ଜୀଵଃ ପାଶମୁକ୍ତୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ପାଶରେ ବନ୍ଧା ଜୀବକୁ 'ଜୀବ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ପାଶରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ସେ 'ମହେଶ୍ୱର' ହୁଏ।