ସଦ୍ଯଃ ସଞ୍ଜାଯତେ ଜ୍ଞାନଂ ସା ଦୀକ୍ଷା ଶାମ୍ଭଵୀ ମତା
ଜ୍ଞାନ ତୁରନ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହି ଦୀକ୍ଷାକୁ 'ଶାମ୍ଭବୀ' ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ।
ତତ୍ପ୍ରସାଦେନ ଶିଷ୍ଯୋ ଽପି ତଦ୍ରୂପଃ ସମ୍ପ୍ରକାଶତେ
ଗୁରୁଙ୍କ କୃପାରେ, ଶିଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ସେହି ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ତୂଷ୍ଣୀଂ ସଂକଲ୍ପଯେଚ୍ଛିଷ୍ଯଂ ସା ଦୀକ୍ଷା ମାନସୀ ମତା
ଗୁରୁ ଚୁପଚାପ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଭାବନା କରିବା ଉଚିତ୍; ଏହି ମନସିକ ଦୀକ୍ଷା ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ।
ଆଦୌ କୁର୍ଯାତ୍କ୍ରିଯାଦୀକ୍ଷାଂ ତତ୍ପ୍ରକାରଃ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯତେ
ପ୍ରଥମେ କ୍ରିୟା ଦୀକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍; ଏହାର ପ୍ରକ୍ରିୟା ପରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯିବ।
ଜିହ୍ଵାସ୍ଯମଲଶୁଦ୍ଧିଂ ଚ କୃତ୍ଵା ସ୍ନାତ୍ଵା ଯଥାଵିଧି
ଜିହ୍ବା ଓ ମୁଁହ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ,
ଏକାନ୍ତେ ନିଵସଞ୍ଛ୍ରୀମାନ୍ମୌନୀ ଚ ନିଯତାଶନଃ
ଏକା ଥାଇ, ଶ୍ରୀମତ୍ ହୋଇ, ମୌନ ରହି, ଖାଦ୍ୟ ନିୟମିତ ରଖି,
ଦେଵୀସୂକ୍ତେନ ସଂଯୁକ୍ତଂ ଵିଦ୍ଯାନ୍ଯାସଂ ସମାତୃକମ୍
ଦେବୀ ସୂକ୍ତ ଓ ମାତୃମନ୍ତ୍ର ସହିତ ମନ୍ତ୍ର ନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଆଵାହନା ସନେ ପାଦ୍ଯମର୍ଧ୍ଯମାଚମନଂ ତଥା
ଆବାହନ, ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଆଚମନ ଦେଇ,
ଧୂପଦୀପୌ ଚ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ତାମ୍ବୂଲଂ ଚ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା
ଧୂପ, ଦୀପ, ନୈବେଦ୍ୟ, ତାମ୍ବୁଳ ଓ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରିବା ଉଚିତ୍।
ଅଥ ପୁଷ୍ପାଞ୍ଜଲିଂ ଦଦ୍ଯାତ୍ସହସ୍ରାକ୍ଷରଵିଦ୍ଯଯା
ତାପରେ ଶହସ୍ରାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ପୁଷ୍ପଞ୍ଜଳି ଦେବା ଉଚିତ୍।
ନୋଚେତ୍ତତ୍ପୂଜନଂ ଵ୍ଯର୍ଥମିତ୍ଯାହୁର୍ଵେଦଵାଦିନଃ
ଏହିପରି ନ କରିଲେ, ବେଦ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି ଏହି ପୂଜା ଫଳହୀନ।
ତାଵଦ୍ଭିସ୍ତଣ୍ଡୁଲୈଃ ଶୁଦ୍ଧୈଃ ଶସ୍ତାର୍ଣୈସ୍ତତ୍ର ନୂତନମ୍
ଯେତେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଉତ୍ତମ ଚାଉଳ ଦରକାର, ସେଗୁଡିକୁ ନୂତନ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍।
ନ୍ଯଗ୍ରୋଧାଶ୍ଵତ୍ଥମାକନ୍ଦଜଂବୂଦୁମ୍ବରଶାଖିନାମ୍
ବଟ, ଅଶ୍ୱଥ, ଆମ୍ବ, ଜାମୁ ଓ ଦୁମ୍ବର ଗଛର,
କୁମ୍ଭାଗ୍ରେ ନିକ୍ଷିପେତ୍ପକ୍ଵଂ ନାରିକେଲଫଲଂ ଶୁଭମ୍
କୁମ୍ଭର ମୁହଁରେ ଏକ ସୁସ୍ଥ ଓ ଶୁଭ ନାରିକେଳ ଫଳ ରଖିବା ଉଚିତ୍।
ଶ୍ରୀଚିନ୍ତାମଣିମନ୍ତ୍ରଂ ତୁ ହୃଦି ମାତୃକମାଜପେତ୍
ଶ୍ରୀଚିନ୍ତାମଣି ମନ୍ତ୍ର ଓ ମାତୃମନ୍ତ୍ର ହୃଦୟରେ ମନରେ ଜପ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଅଷ୍ଟୋତ୍ତରଶତେ ଜାତେ ପୁନର୍ଦୀପଂ ପ୍ରଦର୍ଶଯେତ୍
ଅଷ୍ଟୋତ୍ତର ଶତ ହେଲାପରେ, ପୁନି ଦୀପ ଦେଖାଇବା ଉଚିତ୍।
କାରଯିତ୍ଵା ପ୍ରଣାମାନାଂ ସାଷ୍ଟାଙ୍ଗାନାଂ ତ୍ରଯଂ ଗୁରୁଃ
ଗୁରୁ ଶିଷ୍ୟକୁ ତିନିଟି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଣାମ କରାଇବା ଉଚିତ୍।
ଶ୍ରୀନାଥକରୁଣାରାଶେ ପରଞ୍ଜ୍ଯୋତିର୍ମଯେଶ୍ଵରି
ହେ ଶ୍ରୀନାଥ, କରୁଣାରାଶି, ପରମ ଜ୍ୟୋତି, ମହିଳା!
ପରଂ ଧାମ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ମମ ତ୍ଵଂ ପରଦେଵତା
ତୁମେ ପରମ ଧାମ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ମୋର ପ୍ରଧାନ ଦେବୀ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଗୁରୁପାଦାଵ୍ଜେ ଶିଷ୍ଯୋ ମୂର୍ଧ୍ନି ଵିଧାରଯେତ୍
ଏଭଳି କହି, ଶିଷ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କର ପାଦ ଉପରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖିବା ଉଚିତ୍।
ଗୁରୁଣା କମଲାସନମୁରଶାସନପୁରଶାସନସେଵଯା ଲବ୍ଧେ
ଗୁରୁଙ୍କର ସେବା ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁ ଗୁରୁ ନିଜେ କମଳାସନରେ ବସିଥିବା ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଏବଂ ସହରର ଅଧିପତି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି, ଚାହିଁଥିବା ଜ୍ଞାନ କିମ୍ବା ଦିକ୍ଷା ମିଳିଥାଏ।
ଵାମପାର୍ଶ୍ଵେ ଗୁରୋସ୍ତିଷ୍ଠେଦମାନୀ ଵିନଯାନ୍ଵିତଃ
ଗୁରୁଙ୍କର ବାମପାଶ୍ୱରେ ନମ୍ରତା ଭରିତ ଭାବରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଦଉଡ଼ିବା ଉଚିତ।
ଵିମୁଚ୍ଯ ନେତ୍ରବନ୍ଧଂ ତୁ ଦର୍ଶଯେଦର୍ଚନକ୍ରମମ୍
ନେତ୍ର ବନ୍ଧନ ଖୋଲି, ପୂଜାର କ୍ରମ ଦେଖାଇବା ଉଚିତ।
ମହାତ୍ରିପୁରସୁନ୍ଦର୍ଯା ନୈଵେଦ୍ଯମିତି ଚାଦିଶେତ୍
ଏହା ମହାତ୍ରିପୁରସୁନ୍ଦରୀଙ୍କ ପାଇଁ ନୈବେଦ୍ୟ—ଏହିପରି ନିର୍ଦେଶ ଦେବା ଉଚିତ।
ତତୋ ବହିର୍ଵିନିର୍ଗତ୍ଯ ସ୍ଥାପ୍ଯ ଦାର୍ଵାସନେ ଶୁଚିମ୍
ତାପରେ ବାହାରକୁ ଯାଇ, ଶୁଧ୍ଧ ଶିଷ୍ୟକୁ କାଠର ଆସନରେ ବସାଇବା ଉଚିତ।
ଶିଷ୍ଯଂ ଶ୍ରୀକୁମ୍ଭସଲିଲୈରଭିଷିଞ୍ଚେତ୍ସମନ୍ତ୍ରକମ୍
ଶିଷ୍ୟକୁ ଶ୍ରୀକୁମ୍ଭର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ମନ୍ତ୍ର ପଠି ଅଭିଷେକ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଷ୍ଟୋତ୍ତରଶତଂ ମନ୍ତ୍ରଂ ଜପ୍ତ୍ଵା ନିଦ୍ରାମଥାଵିଶେତ୍
ମନ୍ତ୍ର ଏକଶଏ ଆଠ ବାର ଜପ କରି, ପରେ ଶୟନ କରିବା ଉଚିତ।
ଦୁଃସ୍ଵପ୍ନେ ତୁ ଜପଂ କୁର୍ଯାଦଷ୍ଟୋତ୍ତରସହସ୍ରକମ୍
ଯଦି ମନ୍ଦ ଶ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିବେ, ତେବେ ମନ୍ତ୍ର ଏକଶଏ ଆଠ ହଜାର ବାର ଜପ କରିବା ଉଚିତ।
ଯଦା ନ ଦୃଷ୍ଟଃ ସ୍ଵପ୍ନୋ ଽପି ତଦା ସିଦ୍ଧିଶ୍ଚିରାଦ୍ଭଵେତ୍
ଯଦି ଶ୍ୱପ୍ନ ମଧ୍ୟ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେନାହିଁ, ତେବେ ସିଦ୍ଧି ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ମିଳିବ।
ସଦ୍ଯ ଏଵ ସ ଶିଷ୍ଯଃ ସ୍ଯାତ୍ପଙ୍କ୍ତିପାଵନପାଵନଃ
ସେଇ ଶିଷ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ପଙ୍କ୍ତିର ପବିତ୍ରତାକୁ ପବିତ୍ର କରିବାର ଯୋଗ୍ୟ ହେବେ।