ଏତଦ୍ଵିଜ୍ଞାନମାତ୍ରେଣ ଯୋଗିନୀନାଂ ପ୍ରିଯୋ ଭଵେତ୍
ଏହାର ଜ୍ଞାନ ମାତ୍ରରେ, ଯୋଗିନୀମାନେ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଭଲ ପାଇଥାନ୍ତି।
ତର୍ଜନ୍ଯଙ୍ଗୁଷ୍ଠଯୁଗଲଂ ଯୁଗପଦ୍ଯୋଜଯେତ୍ତତଃ
ତାପରେ, ଦୁଇଟି ତର୍ଜନୀ ଆଙ୍ଗୁଠି ଓ ଦୁଇଟି ଆଙ୍ଗୁଠିକୁ ଏକାଠି ଯୋଡିବା ଉଚିତ।
ବୀଜମୁଦ୍ରେଯମାଚିରାତ୍ସର୍ଵସିଦ୍ଧପ୍ରଵର୍ତିନୀ
ଏହି ହେଉଛି 'ବୀଜ ମୁଦ୍ରା', ଯାହା ଶୀଘ୍ର ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ଦେଇଥାଏ।
ଅନାମିକାମଧ୍ଯଗତେ ତଥୈଵ ହି କନିଷ୍ଟିକେ
ଅନାମିକା ଆଙ୍ଗୁଠିକୁ ମଧ୍ୟରେ ରଖାଯାଏ, ଏହିପରି କନିଷ୍ଠା ଆଙ୍ଗୁଠିକୁ ମଧ୍ୟ।
ଏଷା ତୁ ପ୍ରଥମା ମୁଦ୍ରା ଯୋନିମୁଦ୍ରେତି ସଂଜ୍ଞିତା
ଏହି ହେଉଛି ପ୍ରଥମ ମୁଦ୍ରା, ଯାହା 'ଯୋନି ମୁଦ୍ରା' ନାମରେ ଜଣାଯାଏ।
ପୂଜାକାଲେ ପ୍ରଯୋକ୍ତଵ୍ଯା ଯଥାନୁକ୍ରମଯୋଗତଃ
ପୂଜାବେଳେ ଏହାକୁ ଯଥାଯଥିକ୍ରମରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।
ଶ୍ରୀଦେଵୀଦର୍ଶନେ ଦୀକ୍ଷା ଯାଦୃଶୀ ତାଂ ନିଵେଦଯ
ଶ୍ରୀଦେବୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଯେଉଁ ଦୀକ୍ଷା ଦିଆଯାଏ, ସେହି ବିଷୟରେ ଏବେ କହ।
କ୍ଷାଲ୍ଯନ୍ତେ ଚ ତଥା ପୁସାଂ ଦୀକ୍ଷାମାଚକ୍ଷ୍ମହେ ଽତ୍ର ତାମ୍
ସେମାନେ ଏଭଳି ଶୁଧ୍ଧ ହୋଇଥାନ୍ତି; ଏଠାରେ ମୁଁ ସେହି ଦୀକ୍ଷା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି।
ଗୁରୁଃ ସ୍ପୃଶେଚ୍ଛିଷ୍ଯତନୁଂ ସ୍ପର୍ଶଦୀକ୍ଷେଯମୀରିତା
ଗୁରୁ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ଦେହକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ଦୀକ୍ଷାକୁ 'ସ୍ପର୍ଶ ଦୀକ୍ଷା' କୁହାଯାଏ।
ସମ୍ଯକ୍ପଶ୍ଯେଦ୍ଗୁରୁଃ ଶିଷ୍ଯଂ ଦୃଗ୍ଦୀକ୍ଷା ସେଯମୁଚ୍ଯତେ
ଗୁରୁ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଭଲଭାବେ ଦେଖିବା ଉଚିତ; ଏହି ଦୀକ୍ଷାକୁ 'ଦୃଷ୍ଟି ଦୀକ୍ଷା' କୁହାଯାଏ।
ସଦ୍ଯଃ ସଞ୍ଜାଯତେ ଜ୍ଞାନଂ ସା ଦୀକ୍ଷା ଶାମ୍ଭଵୀ ମତା
ଜ୍ଞାନ ତୁରନ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ; ଏହି ଦୀକ୍ଷାକୁ 'ଶାମ୍ଭବୀ' ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ।
ତତ୍ପ୍ରସାଦେନ ଶିଷ୍ଯୋ ଽପି ତଦ୍ରୂପଃ ସମ୍ପ୍ରକାଶତେ
ଗୁରୁଙ୍କ କୃପାରେ, ଶିଷ୍ୟ ମଧ୍ୟ ସେହି ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୁଏ।
ତୂଷ୍ଣୀଂ ସଂକଲ୍ପଯେଚ୍ଛିଷ୍ଯଂ ସା ଦୀକ୍ଷା ମାନସୀ ମତା
ଗୁରୁ ଚୁପଚାପ ଶିଷ୍ୟଙ୍କୁ ଭାବନା କରିବା ଉଚିତ୍; ଏହି ମନସିକ ଦୀକ୍ଷା ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ।
ଆଦୌ କୁର୍ଯାତ୍କ୍ରିଯାଦୀକ୍ଷାଂ ତତ୍ପ୍ରକାରଃ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯତେ
ପ୍ରଥମେ କ୍ରିୟା ଦୀକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍; ଏହାର ପ୍ରକ୍ରିୟା ପରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯିବ।
ଜିହ୍ଵାସ୍ଯମଲଶୁଦ୍ଧିଂ ଚ କୃତ୍ଵା ସ୍ନାତ୍ଵା ଯଥାଵିଧି
ଜିହ୍ବା ଓ ମୁଁହ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସ୍ନାନ କରିବା ପରେ,
ଏକାନ୍ତେ ନିଵସଞ୍ଛ୍ରୀମାନ୍ମୌନୀ ଚ ନିଯତାଶନଃ
ଏକା ଥାଇ, ଶ୍ରୀମତ୍ ହୋଇ, ମୌନ ରହି, ଖାଦ୍ୟ ନିୟମିତ ରଖି,
ଦେଵୀସୂକ୍ତେନ ସଂଯୁକ୍ତଂ ଵିଦ୍ଯାନ୍ଯାସଂ ସମାତୃକମ୍
ଦେବୀ ସୂକ୍ତ ଓ ମାତୃମନ୍ତ୍ର ସହିତ ମନ୍ତ୍ର ନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଆଵାହନା ସନେ ପାଦ୍ଯମର୍ଧ୍ଯମାଚମନଂ ତଥା
ଆବାହନ, ପାଦ୍ୟ, ଅର୍ଘ୍ୟ ଓ ଆଚମନ ଦେଇ,
ଧୂପଦୀପୌ ଚ ନୈଵେଦ୍ଯଂ ତାମ୍ବୂଲଂ ଚ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା
ଧୂପ, ଦୀପ, ନୈବେଦ୍ୟ, ତାମ୍ବୁଳ ଓ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରିବା ଉଚିତ୍।
ଅଥ ପୁଷ୍ପାଞ୍ଜଲିଂ ଦଦ୍ଯାତ୍ସହସ୍ରାକ୍ଷରଵିଦ୍ଯଯା
ତାପରେ ଶହସ୍ରାକ୍ଷର ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ପୁଷ୍ପଞ୍ଜଳି ଦେବା ଉଚିତ୍।
ନୋଚେତ୍ତତ୍ପୂଜନଂ ଵ୍ଯର୍ଥମିତ୍ଯାହୁର୍ଵେଦଵାଦିନଃ
ଏହିପରି ନ କରିଲେ, ବେଦ ଜ୍ଞାନୀମାନେ କହନ୍ତି ଏହି ପୂଜା ଫଳହୀନ।
ତାଵଦ୍ଭିସ୍ତଣ୍ଡୁଲୈଃ ଶୁଦ୍ଧୈଃ ଶସ୍ତାର୍ଣୈସ୍ତତ୍ର ନୂତନମ୍
ଯେତେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଉତ୍ତମ ଚାଉଳ ଦରକାର, ସେଗୁଡିକୁ ନୂତନ ଭାବେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ୍।
ନ୍ଯଗ୍ରୋଧାଶ୍ଵତ୍ଥମାକନ୍ଦଜଂବୂଦୁମ୍ବରଶାଖିନାମ୍
ବଟ, ଅଶ୍ୱଥ, ଆମ୍ବ, ଜାମୁ ଓ ଦୁମ୍ବର ଗଛର,
କୁମ୍ଭାଗ୍ରେ ନିକ୍ଷିପେତ୍ପକ୍ଵଂ ନାରିକେଲଫଲଂ ଶୁଭମ୍
କୁମ୍ଭର ମୁହଁରେ ଏକ ସୁସ୍ଥ ଓ ଶୁଭ ନାରିକେଳ ଫଳ ରଖିବା ଉଚିତ୍।
ଶ୍ରୀଚିନ୍ତାମଣିମନ୍ତ୍ରଂ ତୁ ହୃଦି ମାତୃକମାଜପେତ୍
ଶ୍ରୀଚିନ୍ତାମଣି ମନ୍ତ୍ର ଓ ମାତୃମନ୍ତ୍ର ହୃଦୟରେ ମନରେ ଜପ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଅଷ୍ଟୋତ୍ତରଶତେ ଜାତେ ପୁନର୍ଦୀପଂ ପ୍ରଦର୍ଶଯେତ୍
ଅଷ୍ଟୋତ୍ତର ଶତ ହେଲାପରେ, ପୁନି ଦୀପ ଦେଖାଇବା ଉଚିତ୍।
କାରଯିତ୍ଵା ପ୍ରଣାମାନାଂ ସାଷ୍ଟାଙ୍ଗାନାଂ ତ୍ରଯଂ ଗୁରୁଃ
ଗୁରୁ ଶିଷ୍ୟକୁ ତିନିଟି ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଣାମ କରାଇବା ଉଚିତ୍।
ଶ୍ରୀନାଥକରୁଣାରାଶେ ପରଞ୍ଜ୍ଯୋତିର୍ମଯେଶ୍ଵରି
ହେ ଶ୍ରୀନାଥ, କରୁଣାରାଶି, ପରମ ଜ୍ୟୋତି, ମହିଳା!
ପରଂ ଧାମ ପରଂ ବ୍ରହ୍ମ ମମ ତ୍ଵଂ ପରଦେଵତା
ତୁମେ ପରମ ଧାମ, ପରମ ବ୍ରହ୍ମ, ମୋର ପ୍ରଧାନ ଦେବୀ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଗୁରୁପାଦାଵ୍ଜେ ଶିଷ୍ଯୋ ମୂର୍ଧ୍ନି ଵିଧାରଯେତ୍
ଏଭଳି କହି, ଶିଷ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କର ପାଦ ଉପରେ ମୁଣ୍ଡ ରଖିବା ଉଚିତ୍।