କୁର୍ଯାଚ୍ଚ ଵିଧିଵତ୍ପୂଜାଂ ପୁନର୍ଯୋଗ୍ଯୋ ଭଵେନ୍ନରଃ
ବିଧିମତ ଭାବେ ପୂଜା କରିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ପୁନି ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ।
ନିଷ୍କାମୋ ଦେଵତାଂ ନିତ୍ଯଂ ଯୋର୍ଽଚଯେଦ୍ଭକ୍ତିନିର୍ଭରଃ
ଯିଏ ନିଷ୍କାମ ଭାବରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରତିଦିନ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜା କରେ,
ତାମେଵ ଚିନ୍ତଯନ୍ନାସ୍ତେ ଯଥାଶକ୍ତି ମନୁଂ ଜପନ୍
ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ମାତ୍ର ଚିନ୍ତା କରି, ଯେତେ ସମ୍ଭବ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି ଉପବେଶ କରେ।
ସଦା ସଂନିହିତା ତସ୍ଯ ସର୍ଵଂ ଚ କଥଯେତ ସା
ସେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ସଦା ଉପସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ କଥା କହନ୍ତି।
ତଥାନୁଗଚ୍ଛେତ୍ସା ଦେଵୀ ସ୍ଵଭକ୍ତଂ ଶରଣାଗତମ୍
ଏଭଳି, ଦେବୀ ନିଜ ଭକ୍ତ ଶରଣାଗତକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଵତ୍ସଂ ଗୌରିଵ ଯଂ ଗୌରୀ ଧାଵନ୍ତମନୁଧାଵତି
ଗାଉରୀ ଯେପରି ନିଜ ଛୋଟ ଛାଣ୍ଡିକୁ ଦୌଡ଼ି ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ଦେବୀ ନିଜ ଭକ୍ତକୁ ଦୌଡ଼ି ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଶ୍ରୀଦେଵତାଯାଂ ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ସଦା ତଦ୍ଗତମାନସଃ
ପବିତ୍ର ଦେବୀଙ୍କୁ ମନରେ ସଦା ଧ୍ୟାନ କରି, ମନକୁ ସେଠି ଏକାଗ୍ର କରି ରଖିବା ଉଚିତ।
ଅନନ୍ଯଶରଣୋ ଗୌରୀଂ ଦୃଢଂ ସମ୍ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯ ରକ୍ଷଣେ
ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନଥିବା, ଗୌରୀଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଉଚିତ।
ଵରିଵସ୍ଯାତତ୍ପରଃ ସ୍ଯାତ୍ସା ଏଵ ଶରଣାଗତିଃ
ତାଙ୍କର ପୂଜାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ନିବେଶ ରହିବା ଉଚିତ; ଏହି ଏକା ଏ ଶରଣାଗତି।
ଇତି ସ୍ଵରୂପଂ ସୁଧିଯା ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିଷାଦଖେଦୌ ନ ଭଜେତ୍ପ୍ରପନ୍ନଃ
ଏହି ସ୍ୱଭାବକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧିରେ ବୁଝି, ଶରଣାଗତ ଜଣେ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ନିରାଶାରେ ତଳିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ରକ୍ଷିଷ୍ଯତୀତି ଵିଶ୍ଵାସୋ ଗୋପ୍ତୃତ୍ଵଵରଣଂ ତଥା
‘ସେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିବେ’ ଏହି ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ହେଉଛି ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷକ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବା।
ନ ହ୍ଯସ୍ଯ ସଦୃଶଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତ୍ଯୋସ୍ତୁ ସାଧନମ୍
ଏହା ପରି ଭୋଗ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସାଧନ ନାହିଁ।
ଆଚାର୍ଯୋପାସନଂ ଶୌଚଂ ସ୍ଥୈର୍ଯମାତ୍ମଵିନିଗ୍ରହଃ
ଗୁରୁଙ୍କୁ ସେବା, ପବିତ୍ରତା, ଦୃଢ଼ତା ଓ ଆତ୍ମ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣ—
ଅସକ୍ତିରନଭିଷ୍ଵଙ୍ଗଃ ପୁତ୍ରଦାରଗୃହାଦିଷୁ
ପୁତ୍ର, ଜାୟା, ଘର ଓ ଏହାପରି ଜିନିଷରେ ଅସକ୍ତି ଓ ଅନାସକ୍ତି—
ମଯି ଚାନନ୍ଯଭାଵେନ ଭକ୍ତିଖ୍ଯଭିଚାରିଣୀ
ମୋ ପ୍ରତି ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ ଭକ୍ତି, କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନଥିବା—
ଏତାନି ସର୍ଵଦା ଜ୍ଞାନସାଧନାନି ସମଭ୍ଯସେତ୍
ଏହି ସବୁକୁ ସଦା ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ସାଧନ ଭାବରେ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ।
ନିର୍ଵୈରଃ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଯଃ ସ ଯାତି ପରାଂ ଶ୍ରିଯମ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ଶତ୍ରୁତା ନଥିବା, ସେ ପରମ ଶ୍ରୀକୁ ପାଇଥାଏ।
ଶିଷ୍ଯୋ ଽପି ତ୍ଵାଦୃଶଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ରହସ୍ଯାମ୍ନାଯଦେଶିକଃ
ତୁମେ ପରି ଶିଷ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ପରମ୍ପରାର ଶିକ୍ଷକ ଭାବରେ ଗଣାଯାନ୍ତି।
ଯାଭିର୍ଵିରଚିତାଭିସ୍ତୁ ଶ୍ରୀଦେଵୀ ସଂପ୍ରସୀଦତି
ଏହି ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀଦେବୀ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ପରିଵୃତ୍ଯ କରୌ ସ୍ପଷ୍ଟମଙ୍ଗୁଷ୍ଠୌ କାରଯେତ୍ସମୌ
ହାତକୁ ଘୁଞ୍ଚାଇ, ଅଙ୍ଗୁଠି ଦୁଇଟିକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଏକାତ୍ମ କରିବା ଉଚିତ।
ସଂକ୍ଷୋଭିଣ୍ଯାଖ୍ଯାମୁଦ୍ରାଂ ତୁ କଥଯାମ୍ଯଧୁନା ଶ୍ରୁଣୁ
ଏବେ ମୁଁ ସଂକ୍ଷୋଭିଣୀ ମୁଦ୍ରା ବିଷୟରେ କହିବି; ଶୁଣ।
ତର୍ଜନ୍ଯୋ ଦଣ୍ଡଵତ୍କୃତ୍ଵା ମଧ୍ଯମୋପର୍ଯନାମିକେ
ତର୍ଜନୀକୁ ଦଣ୍ଡ ଭଳି ସିଧା କରି, ମଧ୍ୟମା ଓ ଅନାମିକା ଉପରେ ରଖିବା।
କ୍ରିଯତେ ଵିନ୍ଧ୍ଯଦର୍ପାରେ ମୁଦ୍ରା ଵିଦ୍ରାଵିଣୀ ତଥା
ଏହି ମୁଦ୍ରାକୁ ବିନ୍ଧ୍ୟଦର୍ପାରି ଓ ବିଦ୍ରାବିଣୀ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ।
ଇଯମାକର୍ଷିଣୀ ମୁଦ୍ରା ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯାକର୍ଷଣେ କ୍ଷମା
ଏହି ଆକର୍ଷିଣୀ ମୁଦ୍ରା, ତିନି ଜଗତକୁ ଆକର୍ଷଣ କରିବାର ଶକ୍ତି ରଖିଛି।
ପରିଵର୍ତକ୍ରମେଣୈଵ ମଧ୍ଯମେ ତଦଧୋଗତେ
ଉପରି ଆଙ୍ଗୁଠିର ପରିବା ଅନୁସାରେ, ମଧ୍ୟମା ଆଙ୍ଗୁଠିକୁ ତଳକୁ ରଖାଯାଏ।
ଅନାମିକେ ତୁ ସରଲେ ତଦ୍ବହିସ୍ତର୍ଜନୀଦ୍ଵଯମ୍
ଅନାମିକା ଆଙ୍ଗୁଠି ସିଧା ରହିଥାଏ, ଦୁଇଟି ତର୍ଜନୀ ଆଙ୍ଗୁଠି ବାହାରକୁ ରଖାଯାଏ।
ମୁଦ୍ରୈଷୋନ୍ମାଦିନୀ ନାମ୍ନା ଖ୍ଯାତା ଵାତାପିତାପନ
ଏହି ମୁଦ୍ରାକୁ 'ଉନ୍ମାଦିନୀ' ନାମରେ ଜଣାଯାଏ, ଯାହା ବାୟୁ ଓ ପିତ୍ତ ଦୋଷକୁ ଦୂର କରେ।
ତର୍ଜନ୍ଯାଵପି ତେନୈଵ କ୍ରମେଣ ଵିନିଯୋଜଯେତ୍
ତର୍ଜନୀ ଆଙ୍ଗୁଠିଗୁଡିକୁ ମଧ୍ୟ ସେହି ପରିବା ଅନୁସାରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।
ଇଯଂ ମହାଙ୍କୁଶା ମୁଦ୍ରା ସର୍ଵକାର୍ଯାର୍ଥସାଧିକା
ଏହି ମୁଦ୍ରା 'ମହାଅଙ୍କୁଶା' ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ, ଯାହା ସମସ୍ତ କାମରେ ସଫଳତା ଦେଇଥାଏ।
ତର୍ଜନୀଭ୍ଯାଂ ସମାକ୍ରାନ୍ତେ ସର୍ଵୋର୍ଧ୍ଵମପି ମଧ୍ଯମେ
ଦୁଇଟି ତର୍ଜନୀ ଆଙ୍ଗୁଠିକୁ ଏକାଠି ଚାପି ଧରି, ମଧ୍ୟମା ଆଙ୍ଗୁଠିକୁ ଉପରକୁ ଉଠାଯାଏ।