ଲଂବମାନସ୍ତଦାକାରୋ ଉଚ୍ଚାଟନକରଂ ପରମ୍
ସେ ଆକୃତିରେ ଲଟକାଇ ରଖିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଚ୍ଛାଟନ ହୁଏ।
ଲିଖିତ୍ଵା ଧାରଯଂଶ୍ଚକ୍ରଂ ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯଂ ଵଶଂ ନଯେତ୍
ଚକ୍ରକୁ ଲେଖି ଧାରଣ କରିଲେ, ଚାରି ଜାତିକୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ଆଣିପାରିବ।
ସୌଭାଗ୍ଯମତୁଲଂ ତସ୍ଯ ସ୍ନାନପାନାନ୍ନ ସଂଶଯଃ
ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ଅପୂର୍ବ ହୁଏ; ସ୍ନାନ, ପାନ ଓ ଖାଦ୍ୟରେ କେହି ସନ୍ଦେହ କରିପାରିବେନି।
ଜ୍ଵଲନ୍ତୀଂ ଚିନ୍ତଯେନ୍ନିତ୍ଯଂ ସପ୍ତାହାତ୍କ୍ଷୋଭଯେନ୍ମୁନେ
ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଆକୃତିକୁ ସଦା ଚିନ୍ତା କରିଲେ, ସପ୍ତାହ ପରେ ତାଙ୍କୁ ବିକଳ କରିପାରିବ, ମୁନି।
ପୂର୍ଵାଶାଭିମୁଖୋ ଭୂତ୍ଵା ସ୍ତଂଭଯେତ୍ସର୍ଵଵାଦିନଃ
ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହାଁ କରି, ସମସ୍ତ ବିବାଦକାରୀଙ୍କୁ ଅଚଳ କରିପାରିବ।
ଯଦା ତଦା ସ୍ଵଵଶଗୋ ଲୋକୋ ଭଵତି ନାନ୍ଯଥା
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ନିଜ ଅଧୀନରେ ଆସେ; ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।
ଯଃ ସସର୍ଵାଙ୍ଗନାକର୍ଷଵଶ୍ଯକ୍ଷୋଭକରୋ ଭଵେତ୍
ସେ ସମସ୍ତ ନାରୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ ଓ ବିକଳ କରିବାର ଶକ୍ତି ଲାଭ କରେ।
ଅଜରାମରତାଂ ମନ୍ତ୍ରୀ ଲଭତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ମନ୍ତ୍ର ଉପାସକ ଅଜର ଓ ଅମର ହୁଏ; ଏଥିରେ କେହି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଗୋପନାତ୍ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଃ ସ୍ଯାଦ୍ଭ୍ରଂଶ ଏଵ ପ୍ରକାଶନାତ୍
ଗୁପ୍ତ ରଖିଲେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ; ପ୍ରକାଶ କରିଲେ କେବଳ ହାରାଇ ଯିବା।
ଦେଵତାଶାପମାପ୍ନୋତି ନ ଚ ସିଦ୍ଧିଂ ସ ଵିନ୍ଦତି
ସେ ଦେବୀଙ୍କର ଶାପ ଲାଭ କରେ ଓ ସିଦ୍ଧି ପାଇନାହିଁ।
କୁର୍ଯାଚ୍ଚ ଵିଧିଵତ୍ପୂଜାଂ ପୁନର୍ଯୋଗ୍ଯୋ ଭଵେନ୍ନରଃ
ବିଧିମତ ଭାବେ ପୂଜା କରିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ପୁନି ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ।
ନିଷ୍କାମୋ ଦେଵତାଂ ନିତ୍ଯଂ ଯୋର୍ଽଚଯେଦ୍ଭକ୍ତିନିର୍ଭରଃ
ଯିଏ ନିଷ୍କାମ ଭାବରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରତିଦିନ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜା କରେ,
ତାମେଵ ଚିନ୍ତଯନ୍ନାସ୍ତେ ଯଥାଶକ୍ତି ମନୁଂ ଜପନ୍
ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ମାତ୍ର ଚିନ୍ତା କରି, ଯେତେ ସମ୍ଭବ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି ଉପବେଶ କରେ।
ସଦା ସଂନିହିତା ତସ୍ଯ ସର୍ଵଂ ଚ କଥଯେତ ସା
ସେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ସଦା ଉପସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ କଥା କହନ୍ତି।
ତଥାନୁଗଚ୍ଛେତ୍ସା ଦେଵୀ ସ୍ଵଭକ୍ତଂ ଶରଣାଗତମ୍
ଏଭଳି, ଦେବୀ ନିଜ ଭକ୍ତ ଶରଣାଗତକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଵତ୍ସଂ ଗୌରିଵ ଯଂ ଗୌରୀ ଧାଵନ୍ତମନୁଧାଵତି
ଗାଉରୀ ଯେପରି ନିଜ ଛୋଟ ଛାଣ୍ଡିକୁ ଦୌଡ଼ି ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ଦେବୀ ନିଜ ଭକ୍ତକୁ ଦୌଡ଼ି ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଶ୍ରୀଦେଵତାଯାଂ ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ସଦା ତଦ୍ଗତମାନସଃ
ପବିତ୍ର ଦେବୀଙ୍କୁ ମନରେ ସଦା ଧ୍ୟାନ କରି, ମନକୁ ସେଠି ଏକାଗ୍ର କରି ରଖିବା ଉଚିତ।
ଅନନ୍ଯଶରଣୋ ଗୌରୀଂ ଦୃଢଂ ସମ୍ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯ ରକ୍ଷଣେ
ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନଥିବା, ଗୌରୀଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଉଚିତ।
ଵରିଵସ୍ଯାତତ୍ପରଃ ସ୍ଯାତ୍ସା ଏଵ ଶରଣାଗତିଃ
ତାଙ୍କର ପୂଜାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ନିବେଶ ରହିବା ଉଚିତ; ଏହି ଏକା ଏ ଶରଣାଗତି।
ଇତି ସ୍ଵରୂପଂ ସୁଧିଯା ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିଷାଦଖେଦୌ ନ ଭଜେତ୍ପ୍ରପନ୍ନଃ
ଏହି ସ୍ୱଭାବକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧିରେ ବୁଝି, ଶରଣାଗତ ଜଣେ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ନିରାଶାରେ ତଳିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ରକ୍ଷିଷ୍ଯତୀତି ଵିଶ୍ଵାସୋ ଗୋପ୍ତୃତ୍ଵଵରଣଂ ତଥା
‘ସେ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିବେ’ ଏହି ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ ହେଉଛି ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷକ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରିବା।
ନ ହ୍ଯସ୍ଯ ସଦୃଶଂ କିଞ୍ଚିଦ୍ଭୁକ୍ତିମୁକ୍ତ୍ଯୋସ୍ତୁ ସାଧନମ୍
ଏହା ପରି ଭୋଗ କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସାଧନ ନାହିଁ।
ଆଚାର୍ଯୋପାସନଂ ଶୌଚଂ ସ୍ଥୈର୍ଯମାତ୍ମଵିନିଗ୍ରହଃ
ଗୁରୁଙ୍କୁ ସେବା, ପବିତ୍ରତା, ଦୃଢ଼ତା ଓ ଆତ୍ମ-ନିୟନ୍ତ୍ରଣ—
ଅସକ୍ତିରନଭିଷ୍ଵଙ୍ଗଃ ପୁତ୍ରଦାରଗୃହାଦିଷୁ
ପୁତ୍ର, ଜାୟା, ଘର ଓ ଏହାପରି ଜିନିଷରେ ଅସକ୍ତି ଓ ଅନାସକ୍ତି—
ମଯି ଚାନନ୍ଯଭାଵେନ ଭକ୍ତିଖ୍ଯଭିଚାରିଣୀ
ମୋ ପ୍ରତି ଏକାଗ୍ର ଭାବରେ ଭକ୍ତି, କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନଥିବା—
ଏତାନି ସର୍ଵଦା ଜ୍ଞାନସାଧନାନି ସମଭ୍ଯସେତ୍
ଏହି ସବୁକୁ ସଦା ଜ୍ଞାନ ପାଇଁ ସାଧନ ଭାବରେ ଅଭ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ।
ନିର୍ଵୈରଃ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଯଃ ସ ଯାତି ପରାଂ ଶ୍ରିଯମ୍
ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ଶତ୍ରୁତା ନଥିବା, ସେ ପରମ ଶ୍ରୀକୁ ପାଇଥାଏ।
ଶିଷ୍ଯୋ ଽପି ତ୍ଵାଦୃଶଃ ପ୍ରୋକ୍ତୋ ରହସ୍ଯାମ୍ନାଯଦେଶିକଃ
ତୁମେ ପରି ଶିଷ୍ୟ ଗୁପ୍ତ ପରମ୍ପରାର ଶିକ୍ଷକ ଭାବରେ ଗଣାଯାନ୍ତି।
ଯାଭିର୍ଵିରଚିତାଭିସ୍ତୁ ଶ୍ରୀଦେଵୀ ସଂପ୍ରସୀଦତି
ଏହି ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ଶ୍ରୀଦେବୀ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ପରିଵୃତ୍ଯ କରୌ ସ୍ପଷ୍ଟମଙ୍ଗୁଷ୍ଠୌ କାରଯେତ୍ସମୌ
ହାତକୁ ଘୁଞ୍ଚାଇ, ଅଙ୍ଗୁଠି ଦୁଇଟିକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଏକାତ୍ମ କରିବା ଉଚିତ।