ଦୂରୀକୃତସୁଚାରିତ୍ରାଂ ଵିଶାଲନଯନାମ୍ବୁଜାମ୍
ତାଙ୍କର ଭଲ ଚରିତ୍ର ଦୂରେ ଫେଙ୍ଗିଦିଆଯାଇଛି, ତାଙ୍କର ଲୋଟସ ଆଖି ବଡ଼ ହୋଇଯାଇଛି।
ଵିମୂଢାମିଵ ଵିକ୍ଷୁବ୍ଧାମିଵ ପ୍ଲୁଷ୍ଟାମିଵାଦ୍ଭୁତାମ୍
ସେ ଅଜ୍ଞାନୀ ପରି, ବିକ୍ଷୁଭ୍ଧ ପରି, ଦଗ୍ଧ ପରି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ନିଲୀନାମିଵ ନିଶ୍ଚେଷ୍ଟାମିଵାନ୍ଯତ୍ଵଂ ଗତାମିଵ
ସେ ଲୁଚିଥିବା ପରି, ନିଷ୍କ୍ରିୟ ପରି, ଅନ୍ୟ ରୂପକୁ ଗତ ପରି ଦେଖାଯାଏ।
ଭ୍ରମନ୍ତୀଂ ଭାଵଯେନ୍ନାରୀଂ ଯୋଜନାନାଂ ଶତାଦପି
ସେ ନାରୀକୁ ଶତ ଯୋଜନା ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା ପରି ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
ଚତୁଃସମୁଦ୍ରପର୍ଯନ୍ତଂ ଜ୍ଵଲନ୍ତୀଂ ଚିନ୍ତଯେତ୍ତତଃ
ତାପରେ, ସେ ଚାରି ସମୁଦ୍ର ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରସାରିତ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ତାଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କର୍ଷଯତେ ଲୋକଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ କୁରୁତେ ଵଶମ୍
ଦେଖିଲେ, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଆକର୍ଷିତ କରିଥାଏ; କେବଳ ଦେଖିବାରେ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ନେଇଥାଏ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚାତୁର୍ଥିକାଦୀଂଶ୍ଚ ଜ୍ଵରାନ୍ନାଶଯତେ କ୍ଷଣାତ୍
ଦେଖିଲେ, ସେ ଚତୁର୍ଥ ଓ ଅନ୍ୟ ଜ୍ୱରକୁ ମଧ୍ୟ ତୁରନ୍ତ ଦୂର କରିପାରିବେ।
ଵାକ୍ସ୍ତଂଭଂ ଵାଦିନାଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ କୁରୁତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ବିବାଦ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର କଥାକୁ ତୁରନ୍ତ ଅଟକାଇଦିଅନ୍ତି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଦକ୍ଷିଣାଭିମୁଖୋ ଵହ୍ନୌ ଦଗ୍ଧ୍ଵା ମାରଯତେ ରିପୂନ୍
ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ମୁହାଁ କରି, ଅଗ୍ନିରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜଳାଇ ନଷ୍ଟ କରାଯାଏ।
ଆରନାଲସ୍ଥିତଂ ଚକ୍ରଂ ଵିଦ୍ଵେଷଂ କୁରୁତେ ଦ୍ଵିଷାମ୍
ଏକ ଚକ୍ରକୁ ଭଟିରେ ରଖିଲେ, ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱେଷ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ଲଂବମାନସ୍ତଦାକାରୋ ଉଚ୍ଚାଟନକରଂ ପରମ୍
ସେ ଆକୃତିରେ ଲଟକାଇ ରଖିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଚ୍ଛାଟନ ହୁଏ।
ଲିଖିତ୍ଵା ଧାରଯଂଶ୍ଚକ୍ରଂ ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯଂ ଵଶଂ ନଯେତ୍
ଚକ୍ରକୁ ଲେଖି ଧାରଣ କରିଲେ, ଚାରି ଜାତିକୁ ନିଜ ଅଧୀନରେ ଆଣିପାରିବ।
ସୌଭାଗ୍ଯମତୁଲଂ ତସ୍ଯ ସ୍ନାନପାନାନ୍ନ ସଂଶଯଃ
ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ଅପୂର୍ବ ହୁଏ; ସ୍ନାନ, ପାନ ଓ ଖାଦ୍ୟରେ କେହି ସନ୍ଦେହ କରିପାରିବେନି।
ଜ୍ଵଲନ୍ତୀଂ ଚିନ୍ତଯେନ୍ନିତ୍ଯଂ ସପ୍ତାହାତ୍କ୍ଷୋଭଯେନ୍ମୁନେ
ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଆକୃତିକୁ ସଦା ଚିନ୍ତା କରିଲେ, ସପ୍ତାହ ପରେ ତାଙ୍କୁ ବିକଳ କରିପାରିବ, ମୁନି।
ପୂର୍ଵାଶାଭିମୁଖୋ ଭୂତ୍ଵା ସ୍ତଂଭଯେତ୍ସର୍ଵଵାଦିନଃ
ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହାଁ କରି, ସମସ୍ତ ବିବାଦକାରୀଙ୍କୁ ଅଚଳ କରିପାରିବ।
ଯଦା ତଦା ସ୍ଵଵଶଗୋ ଲୋକୋ ଭଵତି ନାନ୍ଯଥା
ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ନିଜ ଅଧୀନରେ ଆସେ; ଅନ୍ୟଥା ନୁହେଁ।
ଯଃ ସସର୍ଵାଙ୍ଗନାକର୍ଷଵଶ୍ଯକ୍ଷୋଭକରୋ ଭଵେତ୍
ସେ ସମସ୍ତ ନାରୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ ଓ ବିକଳ କରିବାର ଶକ୍ତି ଲାଭ କରେ।
ଅଜରାମରତାଂ ମନ୍ତ୍ରୀ ଲଭତେ ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ମନ୍ତ୍ର ଉପାସକ ଅଜର ଓ ଅମର ହୁଏ; ଏଥିରେ କେହି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଗୋପନାତ୍ସର୍ଵସିଦ୍ଧିଃ ସ୍ଯାଦ୍ଭ୍ରଂଶ ଏଵ ପ୍ରକାଶନାତ୍
ଗୁପ୍ତ ରଖିଲେ ସମସ୍ତ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ; ପ୍ରକାଶ କରିଲେ କେବଳ ହାରାଇ ଯିବା।
ଦେଵତାଶାପମାପ୍ନୋତି ନ ଚ ସିଦ୍ଧିଂ ସ ଵିନ୍ଦତି
ସେ ଦେବୀଙ୍କର ଶାପ ଲାଭ କରେ ଓ ସିଦ୍ଧି ପାଇନାହିଁ।
କୁର୍ଯାଚ୍ଚ ଵିଧିଵତ୍ପୂଜାଂ ପୁନର୍ଯୋଗ୍ଯୋ ଭଵେନ୍ନରଃ
ବିଧିମତ ଭାବେ ପୂଜା କରିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ପୁନି ଯୋଗ୍ୟ ହୁଏ।
ନିଷ୍କାମୋ ଦେଵତାଂ ନିତ୍ଯଂ ଯୋର୍ଽଚଯେଦ୍ଭକ୍ତିନିର୍ଭରଃ
ଯିଏ ନିଷ୍କାମ ଭାବରେ ଦେବୀଙ୍କୁ ପ୍ରତିଦିନ ଭକ୍ତିସହିତ ପୂଜା କରେ,
ତାମେଵ ଚିନ୍ତଯନ୍ନାସ୍ତେ ଯଥାଶକ୍ତି ମନୁଂ ଜପନ୍
ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ମାତ୍ର ଚିନ୍ତା କରି, ଯେତେ ସମ୍ଭବ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କରି ଉପବେଶ କରେ।
ସଦା ସଂନିହିତା ତସ୍ଯ ସର୍ଵଂ ଚ କଥଯେତ ସା
ସେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ସଦା ଉପସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ କଥା କହନ୍ତି।
ତଥାନୁଗଚ୍ଛେତ୍ସା ଦେଵୀ ସ୍ଵଭକ୍ତଂ ଶରଣାଗତମ୍
ଏଭଳି, ଦେବୀ ନିଜ ଭକ୍ତ ଶରଣାଗତକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଵତ୍ସଂ ଗୌରିଵ ଯଂ ଗୌରୀ ଧାଵନ୍ତମନୁଧାଵତି
ଗାଉରୀ ଯେପରି ନିଜ ଛୋଟ ଛାଣ୍ଡିକୁ ଦୌଡ଼ି ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେପରି ଦେବୀ ନିଜ ଭକ୍ତକୁ ଦୌଡ଼ି ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଶ୍ରୀଦେଵତାଯାଂ ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ସଦା ତଦ୍ଗତମାନସଃ
ପବିତ୍ର ଦେବୀଙ୍କୁ ମନରେ ସଦା ଧ୍ୟାନ କରି, ମନକୁ ସେଠି ଏକାଗ୍ର କରି ରଖିବା ଉଚିତ।
ଅନନ୍ଯଶରଣୋ ଗୌରୀଂ ଦୃଢଂ ସମ୍ପ୍ରାର୍ଥ୍ଯ ରକ୍ଷଣେ
ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନଥିବା, ଗୌରୀଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଉଚିତ।
ଵରିଵସ୍ଯାତତ୍ପରଃ ସ୍ଯାତ୍ସା ଏଵ ଶରଣାଗତିଃ
ତାଙ୍କର ପୂଜାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ନିବେଶ ରହିବା ଉଚିତ; ଏହି ଏକା ଏ ଶରଣାଗତି।
ଇତି ସ୍ଵରୂପଂ ସୁଧିଯା ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିଷାଦଖେଦୌ ନ ଭଜେତ୍ପ୍ରପନ୍ନଃ
ଏହି ସ୍ୱଭାବକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧିରେ ବୁଝି, ଶରଣାଗତ ଜଣେ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ନିରାଶାରେ ତଳିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।