ଅଯୋଧ୍ଯାଦେଵତାଧାମାମଶିଷତ୍ତତ୍ର ସଙ୍ଗତଃ
ସେ ସଙ୍ଗୀମାନେ ସହିତ ଅଯୋଧ୍ୟା ଦେବୀଙ୍କ ନିବାସକୁ ଗଲେ।
କିଞ୍ଚିନ୍ନିଦ୍ରାଲସସ୍ଯାସ୍ଯ ପୁରତସ୍ତ୍ରିପୁରାଂବିକା
ତିନି ପୁର ମାଙ୍କର କୃପାରେ ସେ ଅଳ୍ପ ଘୁମ ଆସିଲା।
ସ୍ଥିତ୍ଵା ଵାଚମୁଵାଚେମାଂ ମନ୍ଦମିନ୍ଦୁମତୀସୁତମ୍
ସେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ଇନ୍ଦୁମତୀଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ମୃଦୁ କଥା କହିଲେ।
ଵିଶ୍ଵାସଘାତକର୍ମାଣି ସଂତି ପୂର୍ଵକୃତାନି ତେ
ତୁମେ ପୂର୍ବରୁ ବିଶ୍ୱାସ ଭଙ୍ଗ କରିଥିବା କାମ କରିଛ।
ସ୍ନାତ୍ଵା କମ୍ପାସରସ୍ଯାଂ ଚ ତତ୍ର ମାଂ ପଶ୍ଯ ପାଵନୀମ୍
କମ୍ପା ପୋଖରୀରେ ସ୍ନାନ କରି, ସେଠାରେ ମୋତେ ଦେଖ, ମୁଁ ପବିତ୍ର କରୁଥିବି।
କାମକୋଷ୍ଠଂ ଵିପାପ୍ମାପି ସପ୍ତଦ୍ଵାରବିଲାନ୍ଵିତମ୍
କାମ ଗୃହ, ଦୁଷ୍ଟଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ, ସାତଟି ଦ୍ୱାର ଥିବା ଗୁହାରେ ଅଛି।
ପ୍ରାଙ୍ମୁଖୀ ତତ୍ର ଵର୍ତେ ଽହଂ ମହାସିଂହାସନେଶ୍ଵରୀ
ସେଠାରେ ମୁଁ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହାଁ କରି, ବଡ଼ ସିଂହାସନରେ ଦେବୀ ଭାବେ ବସିଛି।
ଚକ୍ରେଶ୍ଵରୀ ମହାରାଜ୍ଞୀ ହ୍ଯଦୃଶ୍ଯା ସ୍ଥୂଲଚକ୍ଷୁଷାମ୍
ଚକ୍ର ଦେବୀ, ମହାରାଣୀ, ସାଧାରଣ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଦୃଶ୍ୟ ନୁହେଁ।
ସୌନ୍ଦର୍ଯସାରସୀମା ସା ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତା
ସେ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ସୀମାନ୍ତ, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ।
ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ଵରୂପେଣ କିଂ ଵା କୃତ୍ଯାତ୍ମନା ସ୍ଥିତା
ସେ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ରୂପେ କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟର ସ୍ୱରୂପ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ପାତକାନ୍ଯାଶୁ ନଶ୍ଯନ୍ତି କିଂ ପୁନସ୍ତୂପପାତକମ୍
ପାପଗୁଡ଼ିକ ଶୀଘ୍ର ନଶିଯାଏ; ତେବେ ଛୋଟ ଦୋଷଗୁଡ଼ିକ ତ କଥା ଅଛି କି?
କୁଦେହଶ୍ଚ କୁଭାଵଶ୍ଚ ନାସ୍ତିକତ୍ଵଂ ଲଯଂ ଵ୍ରଜେତ୍
ଖରାପ ଦେହ, ଖରାପ ମନଭାବ ଓ ନାସ୍ତିକତା ସବୁ ଶେଷ ହୋଇଯାଏ।
ଵିଵିଧୈର୍ଭକ୍ଷ୍ଯଭୋଜ୍ଯୈଶ୍ଚ ପଦାର୍ଥୈଃ ଷଡ୍ରସାନ୍ଵିତୈଃ
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଓ ଭୋଜ୍ୟ, ଛଅ ରସର ସହିତ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲା।
ଉପଦିଶ୍ଯେତି ସମ୍ରାଜ୍ଞୀ ଦିଵ୍ଯମୂର୍ତିସ୍ତିରୋଦଧେ
ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ସେ ସମ୍ରାଜ୍ଞୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଦେଵୀମୁଦ୍ବୋଧ୍ଯ କୌସଲ୍ଯାଂ ଶୁଭଲକ୍ଷଣଲକ୍ଷିତାମ୍
ଦେବୀ ଶୁଭ ଲକ୍ଷଣରେ ଚିହ୍ନିତ କୌଶଳ୍ୟାଙ୍କୁ ଜାଗ୍ରତ କରିଲେ।
ତତ୍ସମା କର୍ଣ୍ଯ ସା ଦେଵୀ ସନ୍ତୋଷମଭଜତ୍ତଦା
ସେ କଥା ଶୁଣି, ଦେବୀ ତାହାରେ ଖୁସି ହେଲେ।
ଅନୀକସଚିଵୋପେତଃ କାଞ୍ଚୀପୁରମୁପାଗମତ୍
ସେ ତାଙ୍କ ସେନା ଓ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ କାଞ୍ଚୀପୁରକୁ ଗଲେ।
ପଞ୍ଚତୀର୍ଥେ ତତଃ ସ୍ନାତ୍ଵା ଦେଵ୍ଯା କୌସଲ୍ଯଯା ନୃପଃ
ସେଠାରେ, ପଞ୍ଚତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ରାଜା କୌଶଳ୍ୟାଙ୍କ ସହ ଥିଲେ।
ପ୍ରୀଣଯିତ୍ଵା ସପତ୍ନୀକସ୍ତଥା ତଦ୍ଭକ୍ତିପୂଜକାନ୍
ସେ ତାଙ୍କ ସହପତ୍ନୀମାନେ ଓ ଦେବୀଙ୍କ ଭକ୍ତପୂଜକମାନେଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଲେ।
ପ୍ରଦକ୍ଷିଣତ୍ରଯଂ କୃତ୍ଵା ଵିନଯେନ ସମନ୍ଵିତଃ
ସେ ବିନୟ ସହିତ ତିନିଥର ପରିକ୍ରମା କଲେ।
ଶ୍ରୀକାମକୋଷ୍ଠନିଲଯଂ ମହାତ୍ରିପୁରସୁନ୍ଦରୀମ୍
ସେ ଶ୍ରୀକାମକୋଷ୍ଠରେ ବସିଥିବା ମହାତ୍ରିପୁରସୁନ୍ଦରୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ତୁ ସାଷ୍ଟାଙ୍ଗଂ ଭାର୍ଯଯା ସହ ଭକ୍ତିମାନ୍
ଭକ୍ତି ସହ, ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ, ସେ ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି ଶିର ଛୁଇଁ ଦେଲେ।
ଦୁର୍ଵାସା ସଶିଷ୍ଯେଣ ପୂଜାର୍ଥଂ ପୂର୍ଵକଲ୍ପିତେ
ଦୁର୍ବାସା ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ସହ, ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିବା ସ୍ଥାନରେ ପୂଜା ପାଇଁ ଆସିଥିଲେ।
ତତ୍ର ସ୍ଵଗୁରୁଣୋକ୍ତଂ ଚ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵାତ୍ମାର୍ଘପୂଜନମ୍
ସେଠାରେ, ନିଜ ଗୁରୁଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁସାରେ ସ୍ୱୟଂ ଆତ୍ମାର ଅର୍ଘ୍ୟ ପୂଜା କଲେ।
ତଦେଵାତ୍ରାପି ସଂଦଧ୍ଯୌ ସନ୍ନିଧୌ ରାଜସତ୍ତମଃ
ସେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ଏଠି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଚିନ୍ତନ କଲେ।
ଦିଵ୍ଯାନ୍ଯାଯତନାନ୍ଯସ୍ଯୈ ଦତ୍ତ୍ଵା ସ୍ତୋତ୍ରଂ ଚକାର ହ
ଦିବ୍ୟ ମନ୍ଦିର ଦେଇ, ସେ ଦେବୀଙ୍କ ପାଇଁ ଷ୍ଟୁତି ରଚନା କଲେ।
ପୀତାଂବରସ୍ଫୁରିତପେଶଲହେମକାଞ୍ଚି କେଯୂରକଙ୍କଣପରିଷ୍କୃତବାହୁଵଲ୍ଲି
ତାଙ୍କର ହାତ ଲତା ପରି ସୁନ୍ଦର ଥିଲା, ସେ ସୁନାର କଙ୍କଣ, ବାହୁବନ୍ଦ ଓ ଚମକୁଥିବା ପୀତବସ୍ତ୍ର ଏବଂ ସୁନାର କମରବନ୍ଦ ରେ ଭୂଷିତ ଥିଲେ।
ଵକ୍ଷୋଜମଣ୍ଡଲଵିଲାସିଵଲକ୍ଷହାରି ପାଶାଙ୍କୁଶାଙ୍ଗଦଲସଦ୍ଭୁଜଶୋଭିତାଙ୍ଗି
ତାଙ୍କର ଶରୀର ଚୁଡ଼ା ମାଳା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା, ତାଙ୍କର ହାତରେ ପଦ୍ମ, ପାଶ, ଅଙ୍କୁଶ ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବୀଙ୍କର ଚିହ୍ନ ରହିଥିଲା।
ଵାମେ କରେ ସରସିଜଂ ସୁବିସଂ ଦଧାନେ କାରୁଣ୍ଯନିର୍ଝରଦପାଙ୍ଗଯୁତେ ମହେଶି
ମହେଶ୍ୱରୀ, ତାଙ୍କର ବାମ ହାତରେ ସୁନ୍ଦର ଡ଼ାଣ୍ଡ ଥିବା ପଦ୍ମ ଧରିଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଦୃଷ୍ଟି କରୁଣାର ଝରଣା ପରି ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିଲା।
ମନ୍ଦସ୍ମିତସ୍ଫୁରଣଶାଲିନି ମଞ୍ଜୁନାସେ ନେତ୍ରଶ୍ରିଯା ଵିଜିତନୀଲସରୋଜପତ୍ରେ
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ମୃଦୁ ହସରେ ମନୋହର ଲାଗୁଥିଲା, ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ନୀଳ ପଦ୍ମର ଶୋଭାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିଲା।