ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡପୁରାଣମ୍

ଚିରେଣ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍କାଞ୍ଚୀଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ପୂର୍ଵମୋଷିତାମ୍

ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେ କାଞ୍ଚିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମା ବସିଥିଲେ।

ପଞ୍ଚତୀର୍ଥେ ପ୍ରତିଦିନଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ଭୂଲକ୍ଷଣାଙ୍କିତେ

ପଞ୍ଚତୀର୍ଥରେ ପ୍ରତିଦିନ ସ୍ନାନ କରି, ପୃଥିବୀର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।

କାଞ୍ଚୀକ୍ଷେତ୍ରନିଵାସେନ କ୍ରମେଣ ପ୍ରଯତାଶଯଃ

କାଞ୍ଚି ପବିତ୍ର ଭୂମିରେ ବସିବା ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କର ମନ ଦେଖାଦେଖି ଶୁଦ୍ଧ ହେଉଥିଲା।

ଉତ୍ତରେ ସେଵିତୁଂ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଵାସୁଦେଵେନ ଦକ୍ଷିଣେ

ଉତ୍ତରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ, ଦକ୍ଷିଣେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ସେ ସେବା କଲେ।

ଆଦିଲକ୍ଷ୍ମୀପଦଧ୍ଯାନମାତତାନ ଯତାତ୍ମଵାନ୍

ସେ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଆଦିଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଚରଣ ଧ୍ୟାନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ।

ତଥାନ୍ତର୍ଵାଯୁରୋଧେନ ନ ଚଚାଲା ଚଲେଶ୍ଵରଃ

ଏଭଳି ଭିତରେ ଶ୍ୱାସ ଅଟକାଇ, ଚଳନଶୀଳ ଭଗବାନ ଚଳିଲେ ନାହିଁ।

ନ ବ୍ରହ୍ମା ନୈଵ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵା ନ ସିଦ୍ଧଃ କପିଲୋ ଽପି ଵା

ନ ବ୍ରହ୍ମା, ନ ବିଷ୍ଣୁ, ନ କପିଳ ଋଷି ମଧ୍ୟ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ତଯା ସମାଧିନିଷ୍ଠାଯାଂ ନ ସମର୍ଥାଃ କଥଞ୍ଚନ

ସେ ଯେତେବେଳେ ଗଭୀର ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଥିଲେ, କେହି କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।

ଅର୍ଧରାତ୍ରେ ପୁରଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଵାଚଂ ପ୍ରୋଵାଚ ଵାଙ୍ମଯୀ

ମଧ୍ୟରାତିରେ, ସେଠାରେ ଦାଁଡି ଥିବା, ବାଣୀର ଦେବୀ ଏହି କଥା କହିଲେ—

ମଦ୍ରୂପସ୍ତ୍ଵଂ କଥଂ ଦେହଃ ସେଯଂ ଲୋକଵିଡମ୍ବନା

ତୁମେ ମୋ ଆକୃତି ହେବା ସତ୍ୱେ, ଏହି ଦେହ କିପରି? ଏହା ସଂସାର ପାଇଁ ମାୟା।

ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତର୍ଦଧେ ତତ୍ର ମହାସିଂହାସନେଶ୍ଵରୀ

ଏହିପରି କହି, ସେ ମହାସିଂହାସନ ଉପରେ ରହି, ଇଶ୍ୱରୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।

ଵିନୀଯ ତଂ ନିଶାଶେଷଂ ଶ୍ରୀଧ୍ଯାନୈକପରାଯଣଃ

ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାତିଟିକୁ ଶ୍ରୀଦେବୀଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ କାଟିଦେଲେ।

ପୁନଃ ପୁନର୍ଧୂନୁତେ ସ୍ମ କରଲଗ୍ନଂ କପାଲକମ୍

ସେ ବାରମ୍ବାର ହାତରେ ଧରିଥିବା ଖୋପା ଡାଣ୍ଡକୁ ହେଲାଇଲେ।

ସ୍ଵପ୍ନଃ କିମେଷ ମାଯା ଵା ମାନସଭ୍ରାନ୍ତିରେଵ ଵା

ଏହା କଣ ସ୍ୱପ୍ନ, କିମ୍ବା ମାୟା, କିମ୍ବା ମନର ଭ୍ରମଣ ମାତ୍ର?

ସ୍ଵଯମେଵ ନିଗୃହ୍ଯାଥ ଶୋକଂ ଧୀରାଗ୍ରଣୀଃ ଶିଵଃ

ତାପରେ, ନିଜ ଦୁଃଖକୁ ନିଜେ ଦମନ କରି, ଧୈର୍ୟଶୀଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ଶିବ ହେଲେ।

ନିଗୃହୀତେନ୍ଦ୍ରିଯଗ୍ରାମଃ ସମାଧିସ୍ଥୋ ଽଭଵତ୍ପୁନଃ

ସେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କୁ ସଂଯମ କରି, ପୁନି ସମାଧିରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ।

ଅଲଂ ସମାଧିନା ଶମ୍ଭୋ ନିମଜ୍ଜାତ୍ର ସରୋଵରେ

‘ଏବେ ସମାଧି ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ, ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଏହି ସରୋବରରେ ପ୍ରବେଶ କର।’

ଇଯଂ ଚ ମାଯା ସ୍ଵପ୍ନୋ ଵା କିଂ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ମଯାଥ ଵା

‘ଏହା ମଧ୍ୟ ମାୟା କିମ୍ବା ସ୍ୱପ୍ନ ହେବ—ତେବେ ମୁଁ କଣ କରିବି?’

ଇତ୍ଯୁକ୍ତଂ ଶ୍ରୀପରାଦେଵ୍ଯା ଯାମାତୀତମିଦଂ ଦିନମ୍

ଏଭଳି ଶ୍ରୀପରାଦେବୀ ଗତ ଦିନ ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ।

ଭଗଵାନ୍ଵ୍ଯୋ ମଵାଣ୍ଯା ତୁ ନିମଜ୍ଜାପ୍ସ୍ଵିତି ଗର୍ଜିତମ୍

ଭଗବାନ୍ ଗର୍ଜନ ସ୍ୱରରେ କହିଲେ, ‘ପାଣିରେ ପ୍ରବେଶ କର!’

ନିମମଜ୍ଜ ସରସ୍ଯାଂ ତୁ ଗଙ୍ଗାଯାଂ ପୁନରୁତ୍ଥିତଃ

ସେ ସରୋବରରେ, ଗଙ୍ଗାଜଳରେ ଡୁବି, ପୁନି ଉଠିଆସିଲେ।

ସ ମୁହୁର୍ତଂ ସ୍ଥିତସ୍ତୂଷ୍ଣୀଂ ନଖଲୀନକପାଲକଃ

ସେ କିଛି ଖଣ୍ଡ ନିରବ ରହିଲେ, ନଖରେ ଲାଗିଥିବା ଖୋପା ଡାଣ୍ଡ ସହ।

ଭିକ୍ଷାର୍ଥଂ ନଗରୀମେନାଂ ପ୍ରଵିଵେଶ ଵଶୀ ଶିଵଃ

ଭିକ୍ଷା ପାଇଁ ସଂଯମୀ ଶିବ ସେହି ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।

ସୋ ଽପଶ୍ଯଦଗ୍ରତଃ କାଞ୍ଚିତ୍କାଞ୍ଚୀଂ ଶ୍ରୀଦେଵତାକୃତିମ୍

ସେଠାରେ ସେ ଏକ ଦେବୀସ୍ୱରୂପୀ ଚମକୁଥିବା ଜଣେ ଜଣାଣୀକୁ ସାମ୍ନାରେ ଦେଖିଲେ।

କ୍ଷଣାଦ୍ବ୍ରହ୍ମକପାଲଂ ତତ୍ପ୍ରଚ୍ଯୁତଂ ତନ୍ନଖାଗ୍ରତଃ

କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଖୋପା ଡାଣ୍ଡ ତାଙ୍କର ନଖାଗ୍ରରୁ ଖସିଗଲା।

ପ୍ରସନ୍ନଵଦନାଂଭୋଜୋ ବହୁ ମେନେ ମୁହୁଃ ପରମ୍

ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମପରି ମୁହଁଥିବା ସେ ଜଣାଣୀଙ୍କୁ ସେ ପୁନିପୁନି ଅତି ଭକ୍ତି ସହିତ ଦେଖିଲେ।

ଦେଵତା ସୈଵ କାମାକ୍ଷୀତ୍ଯାସୀତ୍ସଂଭାଵନା ପୁରଃ

ସେଠାରେ ବିଶ୍ୱାସ ଥିଲା ଯେ, ଏହି ଦେବୀ ହେଉଛନ୍ତି କାମାକ୍ଷୀ।

ସ୍ଵସ୍ଥଃ ସ୍ଵସ୍ଥାନମଗମଚ୍ଛ୍ଲାଘମାନଃ ପରାଂ ଶ୍ରିଯମ୍

ନିଜକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ସେ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାଗ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।

ପ୍ରଭାଵଂ ଶ୍ରୀମହାଦେଵ୍ଯାଃ କାମଦଂ ଶୃଣ୍ଵତାଂ ସଦା

ଶ୍ରୀମହାଦେବୀଙ୍କ ଏହି ଶକ୍ତି, ଯିଏ ସୁନିଥାଏ, ସେ ସବୁ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ।