ଦ୍ଵଯୋଃ ପଞ୍ଚମୁଖତ୍ଵେନ ଭେଦଂ ନ ଵିଵିଦୁସ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ, ଦୁଇଜଣଙ୍କର ପାଞ୍ଚମୁଖ ଦେଖି ସେମାନେ କୌଣସି ପ୍ରଭେଦ ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତେଷାଂ ସଂଵଦତାଂ ମଧ୍ଯେ କ୍ଷିପ୍ରମନ୍ତର୍ହିତଃ ଶିଵଃ
ସେମାନେ ଆପସରେ କଥା ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଶିବ ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ଉଭଯୋରପି ସଂଵାଦସ୍ତ୍ଵହଂ ବ୍ରହ୍ମେତ୍ଯଜାଯତ
ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କର କଥାବାର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟରେ, 'ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା' ଭାବ ଉପଜିଲା।
ତ୍ଵଂ ଚ ରୁଦ୍ରଶ୍ଚ ମେ ପୁତ୍ରୌ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତୁରୁଭୌ ଯୁଵାମ୍
ତୁମେ ଓ ରୁଦ୍ର, ଦୁଇଜଣେ ମୋର ପୁଅ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।
ପ୍ରାଦୁରାସୀନ୍ମହାଜ୍ଯୋତିସ୍ତଂଭରୂପୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ଏକ ବଡ଼ ଆଲୋକ ଦେଖାଦେଲା, ସେ ଥିଲା ଗୋଟିଏ ସ୍ତମ୍ଭ ଆକାରରେ—ସେଇ ମହେଶ୍ୱର ନିଜେ।
ବ୍ରହ୍ମଣଃ ଶିରସାମୂର୍ଧ୍ଵଂ ଜ୍ଯୋତିଶ୍ଚକ୍ରମଭୂତ୍ପୁରଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡମାନଙ୍କ ଉପରେ, ସେଠାରେ ଏକ ଆଲୋକର ଚକ୍ର ସାମ୍ନାରେ ଉଠିଲା।
ଊର୍ଧ୍ଵମୈକ୍ଷଥ ଭୂଯସ୍ତମଵମତ୍ଯ ଵଚୋ ଽବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ପୁନିପୁନି ଉପରକୁ ଚାହିଲେ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ—
ଵିଷ୍ଣୁମେଵଂ ତଦାଲୋକ୍ଯ କ୍ରୋଧେନୈଵ ଵିକାରତଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦେଖି, ସେ କ୍ରୋଧରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେଲେ।
ହାହେତି ତତ୍ର ସର୍ଵେ ଽପି କ୍ରନ୍ଦନ୍ତଶ୍ଚ ପଲାଯିତାଃ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ 'ହା' ବୋଲି କାନ୍ଦିଲେ ଏବଂ ପଳାଇଗଲେ।
ଭୂଯୋଭୂଯୋ ଧୁନୋତି ସ୍ମ ତଥାପି ନ ମୁମୋଚ ତମ୍
ପୁନିପୁନି ଦେହ ହଲାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ତଥାପି ସେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ପୁଣ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରାଣି ସର୍ଵାଣି ଗଙ୍ଗାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ମହାନଦୀଃ
ସେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ଆଦି ବଡ଼ ନଦୀମାନେ ଦେଖିଲେ।
ଚିରେଣ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍କାଞ୍ଚୀଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ପୂର୍ଵମୋଷିତାମ୍
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେ କାଞ୍ଚିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମା ବସିଥିଲେ।
ପଞ୍ଚତୀର୍ଥେ ପ୍ରତିଦିନଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ଭୂଲକ୍ଷଣାଙ୍କିତେ
ପଞ୍ଚତୀର୍ଥରେ ପ୍ରତିଦିନ ସ୍ନାନ କରି, ପୃଥିବୀର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
କାଞ୍ଚୀକ୍ଷେତ୍ରନିଵାସେନ କ୍ରମେଣ ପ୍ରଯତାଶଯଃ
କାଞ୍ଚି ପବିତ୍ର ଭୂମିରେ ବସିବା ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କର ମନ ଦେଖାଦେଖି ଶୁଦ୍ଧ ହେଉଥିଲା।
ଉତ୍ତରେ ସେଵିତୁଂ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଵାସୁଦେଵେନ ଦକ୍ଷିଣେ
ଉତ୍ତରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ, ଦକ୍ଷିଣେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ସେ ସେବା କଲେ।
ଆଦିଲକ୍ଷ୍ମୀପଦଧ୍ଯାନମାତତାନ ଯତାତ୍ମଵାନ୍
ସେ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଆଦିଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଚରଣ ଧ୍ୟାନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ।
ତଥାନ୍ତର୍ଵାଯୁରୋଧେନ ନ ଚଚାଲା ଚଲେଶ୍ଵରଃ
ଏଭଳି ଭିତରେ ଶ୍ୱାସ ଅଟକାଇ, ଚଳନଶୀଳ ଭଗବାନ ଚଳିଲେ ନାହିଁ।
ନ ବ୍ରହ୍ମା ନୈଵ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵା ନ ସିଦ୍ଧଃ କପିଲୋ ଽପି ଵା
ନ ବ୍ରହ୍ମା, ନ ବିଷ୍ଣୁ, ନ କପିଳ ଋଷି ମଧ୍ୟ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତଯା ସମାଧିନିଷ୍ଠାଯାଂ ନ ସମର୍ଥାଃ କଥଞ୍ଚନ
ସେ ଯେତେବେଳେ ଗଭୀର ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଥିଲେ, କେହି କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅର୍ଧରାତ୍ରେ ପୁରଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଵାଚଂ ପ୍ରୋଵାଚ ଵାଙ୍ମଯୀ
ମଧ୍ୟରାତିରେ, ସେଠାରେ ଦାଁଡି ଥିବା, ବାଣୀର ଦେବୀ ଏହି କଥା କହିଲେ—
ମଦ୍ରୂପସ୍ତ୍ଵଂ କଥଂ ଦେହଃ ସେଯଂ ଲୋକଵିଡମ୍ବନା
ତୁମେ ମୋ ଆକୃତି ହେବା ସତ୍ୱେ, ଏହି ଦେହ କିପରି? ଏହା ସଂସାର ପାଇଁ ମାୟା।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତର୍ଦଧେ ତତ୍ର ମହାସିଂହାସନେଶ୍ଵରୀ
ଏହିପରି କହି, ସେ ମହାସିଂହାସନ ଉପରେ ରହି, ଇଶ୍ୱରୀ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଵିନୀଯ ତଂ ନିଶାଶେଷଂ ଶ୍ରୀଧ୍ଯାନୈକପରାଯଣଃ
ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାତିଟିକୁ ଶ୍ରୀଦେବୀଙ୍କ ଧ୍ୟାନରେ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ କାଟିଦେଲେ।
ପୁନଃ ପୁନର୍ଧୂନୁତେ ସ୍ମ କରଲଗ୍ନଂ କପାଲକମ୍
ସେ ବାରମ୍ବାର ହାତରେ ଧରିଥିବା ଖୋପା ଡାଣ୍ଡକୁ ହେଲାଇଲେ।
ସ୍ଵପ୍ନଃ କିମେଷ ମାଯା ଵା ମାନସଭ୍ରାନ୍ତିରେଵ ଵା
ଏହା କଣ ସ୍ୱପ୍ନ, କିମ୍ବା ମାୟା, କିମ୍ବା ମନର ଭ୍ରମଣ ମାତ୍ର?
ସ୍ଵଯମେଵ ନିଗୃହ୍ଯାଥ ଶୋକଂ ଧୀରାଗ୍ରଣୀଃ ଶିଵଃ
ତାପରେ, ନିଜ ଦୁଃଖକୁ ନିଜେ ଦମନ କରି, ଧୈର୍ୟଶୀଳମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ଶିବ ହେଲେ।
ନିଗୃହୀତେନ୍ଦ୍ରିଯଗ୍ରାମଃ ସମାଧିସ୍ଥୋ ଽଭଵତ୍ପୁନଃ
ସେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କୁ ସଂଯମ କରି, ପୁନି ସମାଧିରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହେଲେ।
ଅଲଂ ସମାଧିନା ଶମ୍ଭୋ ନିମଜ୍ଜାତ୍ର ସରୋଵରେ
‘ଏବେ ସମାଧି ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ, ହେ ଶମ୍ଭୁ, ଏହି ସରୋବରରେ ପ୍ରବେଶ କର।’
ଇଯଂ ଚ ମାଯା ସ୍ଵପ୍ନୋ ଵା କିଂ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ ମଯାଥ ଵା
‘ଏହା ମଧ୍ୟ ମାୟା କିମ୍ବା ସ୍ୱପ୍ନ ହେବ—ତେବେ ମୁଁ କଣ କରିବି?’
ଇତ୍ଯୁକ୍ତଂ ଶ୍ରୀପରାଦେଵ୍ଯା ଯାମାତୀତମିଦଂ ଦିନମ୍
ଏଭଳି ଶ୍ରୀପରାଦେବୀ ଗତ ଦିନ ବିଷୟରେ କହିଥିଲେ।