ଅଚଷ୍ଟ କୃପଯା ତୁଷ୍ଟା ଧ୍ଯାଯନ୍ତଂ ନିଶ୍ଚଲଂ ଶିଵମ୍
ତାଙ୍କର ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସେ କାମାକ୍ଷୀ କୃପାସହ ଧ୍ୟାନରତ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖାଦେଲେ।
ଅଙ୍ଗୀକୁରୁଷ୍ଵ କନ୍ଦର୍ପଂ ଭୂଯୋ ମଚ୍ଛାସନେ ସ୍ଥିତମ୍
ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଅଛିଥିବା କାମଦେବଙ୍କୁ ପୁନିଥରେ ଗ୍ରହଣ କର।
ଗୌରୀମନୁଗୃହାଣ ତ୍ଵଂ କଂପାନୀରନିଵାସିନୀମ୍
ଗୌରୀ, କାଞ୍ଚୀରେ ବସିଥିବା ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ଅନୁଗ୍ରହ କର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତର୍ଦଧେ ତସ୍ଯ ହୃଦଯେ ପରମା ରମା
ଏହିପରି କହି, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଲୀନ ହେଲେ।
ତସ୍ଯା ଅନୁଗ୍ରହଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ସର୍ଵଦେଵନିଷେଵିତଃ
ତାଙ୍କର କୃପା ପାଇ ଶେଷେ ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ।
ଯଦ୍ଵିଲାସାତ୍ସମୁତ୍ପନ୍ନଂ ଲଯଂ ଯାତି ଚ ଯତ୍ର ଵୈ
ଯାହାଙ୍କ ଲୀଳାରୁ ସମସ୍ତ କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଓ ଯାହାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କିଛି ଶେଷରେ ଲୟ ହୁଏ।
ଭୂଷଯନ୍ତୀଂ ଶିଵାଂ କମ୍ପାମନୁକଂପାର୍ଦ୍ରମାନସାମ୍
କମ୍ପା ପ୍ରତି ଦୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟ ନେଇ, ସେ ଦୟାମୟୀ ଶିବା ଭୂଷିତ ହୋଇ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ।
ଆଦାଯ ଵୃଷମାରୁହ୍ଯ କୈଲାସଶିଖରଂ ଯଯୌ
ବୃଷବାରୁଢ଼ ହୋଇ, ସେ କୈଳାସ ଶିଖରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଆଦିଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯାଃ ପ୍ରଭାଵଂ ତୁ କଥଯାମି ତଵାନଘ
ହେ ନିର୍ମଳ, ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଦିଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ କହିବି।
ଦିକ୍ପାଲାଶ୍ଚ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ସନକାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଯୋଗିନଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗପାଳ, ଦେବତାମାନେ ଓ ସନକ ଆଦି ଯୋଗୀମାନେ,
ଦ୍ଵଯୋଃ ପଞ୍ଚମୁଖତ୍ଵେନ ଭେଦଂ ନ ଵିଵିଦୁସ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ, ଦୁଇଜଣଙ୍କର ପାଞ୍ଚମୁଖ ଦେଖି ସେମାନେ କୌଣସି ପ୍ରଭେଦ ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତେଷାଂ ସଂଵଦତାଂ ମଧ୍ଯେ କ୍ଷିପ୍ରମନ୍ତର୍ହିତଃ ଶିଵଃ
ସେମାନେ ଆପସରେ କଥା ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଶିବ ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ଉଭଯୋରପି ସଂଵାଦସ୍ତ୍ଵହଂ ବ୍ରହ୍ମେତ୍ଯଜାଯତ
ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କର କଥାବାର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟରେ, 'ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା' ଭାବ ଉପଜିଲା।
ତ୍ଵଂ ଚ ରୁଦ୍ରଶ୍ଚ ମେ ପୁତ୍ରୌ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତୁରୁଭୌ ଯୁଵାମ୍
ତୁମେ ଓ ରୁଦ୍ର, ଦୁଇଜଣେ ମୋର ପୁଅ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।
ପ୍ରାଦୁରାସୀନ୍ମହାଜ୍ଯୋତିସ୍ତଂଭରୂପୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ଏକ ବଡ଼ ଆଲୋକ ଦେଖାଦେଲା, ସେ ଥିଲା ଗୋଟିଏ ସ୍ତମ୍ଭ ଆକାରରେ—ସେଇ ମହେଶ୍ୱର ନିଜେ।
ବ୍ରହ୍ମଣଃ ଶିରସାମୂର୍ଧ୍ଵଂ ଜ୍ଯୋତିଶ୍ଚକ୍ରମଭୂତ୍ପୁରଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡମାନଙ୍କ ଉପରେ, ସେଠାରେ ଏକ ଆଲୋକର ଚକ୍ର ସାମ୍ନାରେ ଉଠିଲା।
ଊର୍ଧ୍ଵମୈକ୍ଷଥ ଭୂଯସ୍ତମଵମତ୍ଯ ଵଚୋ ଽବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ପୁନିପୁନି ଉପରକୁ ଚାହିଲେ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ—
ଵିଷ୍ଣୁମେଵଂ ତଦାଲୋକ୍ଯ କ୍ରୋଧେନୈଵ ଵିକାରତଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦେଖି, ସେ କ୍ରୋଧରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେଲେ।
ହାହେତି ତତ୍ର ସର୍ଵେ ଽପି କ୍ରନ୍ଦନ୍ତଶ୍ଚ ପଲାଯିତାଃ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ 'ହା' ବୋଲି କାନ୍ଦିଲେ ଏବଂ ପଳାଇଗଲେ।
ଭୂଯୋଭୂଯୋ ଧୁନୋତି ସ୍ମ ତଥାପି ନ ମୁମୋଚ ତମ୍
ପୁନିପୁନି ଦେହ ହଲାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ତଥାପି ସେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ପୁଣ୍ଯକ୍ଷେତ୍ରାଣି ସର୍ଵାଣି ଗଙ୍ଗାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ମହାନଦୀଃ
ସେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଏବଂ ଗଙ୍ଗା ଆଦି ବଡ଼ ନଦୀମାନେ ଦେଖିଲେ।
ଚିରେଣ ପ୍ରାପ୍ତଵାନ୍କାଞ୍ଚୀଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ପୂର୍ଵମୋଷିତାମ୍
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ସେ କାଞ୍ଚିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବେ ବ୍ରହ୍ମା ବସିଥିଲେ।
ପଞ୍ଚତୀର୍ଥେ ପ୍ରତିଦିନଂ ସ୍ନାତ୍ଵା ଭୂଲକ୍ଷଣାଙ୍କିତେ
ପଞ୍ଚତୀର୍ଥରେ ପ୍ରତିଦିନ ସ୍ନାନ କରି, ପୃଥିବୀର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
କାଞ୍ଚୀକ୍ଷେତ୍ରନିଵାସେନ କ୍ରମେଣ ପ୍ରଯତାଶଯଃ
କାଞ୍ଚି ପବିତ୍ର ଭୂମିରେ ବସିବା ଦ୍ୱାରା, ତାଙ୍କର ମନ ଦେଖାଦେଖି ଶୁଦ୍ଧ ହେଉଥିଲା।
ଉତ୍ତରେ ସେଵିତୁଂ ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଵାସୁଦେଵେନ ଦକ୍ଷିଣେ
ଉତ୍ତରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ, ଦକ୍ଷିଣେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ସେ ସେବା କଲେ।
ଆଦିଲକ୍ଷ୍ମୀପଦଧ୍ଯାନମାତତାନ ଯତାତ୍ମଵାନ୍
ସେ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଆଦିଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଚରଣ ଧ୍ୟାନ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ।
ତଥାନ୍ତର୍ଵାଯୁରୋଧେନ ନ ଚଚାଲା ଚଲେଶ୍ଵରଃ
ଏଭଳି ଭିତରେ ଶ୍ୱାସ ଅଟକାଇ, ଚଳନଶୀଳ ଭଗବାନ ଚଳିଲେ ନାହିଁ।
ନ ବ୍ରହ୍ମା ନୈଵ ଵିଷ୍ଣୁର୍ଵା ନ ସିଦ୍ଧଃ କପିଲୋ ଽପି ଵା
ନ ବ୍ରହ୍ମା, ନ ବିଷ୍ଣୁ, ନ କପିଳ ଋଷି ମଧ୍ୟ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତଯା ସମାଧିନିଷ୍ଠାଯାଂ ନ ସମର୍ଥାଃ କଥଞ୍ଚନ
ସେ ଯେତେବେଳେ ଗଭୀର ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ଥିଲେ, କେହି କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଅର୍ଧରାତ୍ରେ ପୁରଃ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଵାଚଂ ପ୍ରୋଵାଚ ଵାଙ୍ମଯୀ
ମଧ୍ୟରାତିରେ, ସେଠାରେ ଦାଁଡି ଥିବା, ବାଣୀର ଦେବୀ ଏହି କଥା କହିଲେ—