ଅହଂ ତ୍ଵମିତି କୋ ଭେଦସ୍ତ୍ଵମେଵାହଂ ନ ସଂଶଯଃ
ମୁଁ ତୁମେ ଓ ତୁମେ ମୁଁ; ଏଠାରେ କଣ ଭିନ୍ନତା? ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେ ମୋତେ।
ଆମନନ୍ତି ହି ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରାସ୍ତ୍ଵାମେଵ ବ୍ରହ୍ମରୂପିଣୀମ୍
ବଡ଼ ବଡ଼ ଯୋଗୀମାନେ ତୁମକୁ ଏକମାତ୍ର ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରଣମ୍ଯ ପଶ୍ଯନ୍ତୀ ପରାଂ ପ୍ରୀତିମୁପାଯଯୌ
ଭକ୍ତିଭାବରେ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ହୃଦଯଂ ତସ୍ଯାଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାଯା ମହାମୁନେ
ସେ ଆନନ୍ଦିତ ମହାମୁନିଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଗଲେ।
ସ୍ଵପ୍ନଃ କିମେଷ ଦୃଷ୍ଟୋ ଵା ମଯା କିମଥ ଵା ଭ୍ରମଃ
ଏହା ସ୍ୱପ୍ନ ତ, କିମ୍ବା ମୁଁ ଏହାକୁ ଦେଖିଛି? କିମ୍ବା ଏହା କୌଣସି ମାୟା ତୋ ନୁହେଁ କି?
ପ୍ରସନ୍ନଵଦନା ସା ତୁ ପ୍ରଣତେ ଵଦତି ସ୍ମ ସା
ସେ ସ୍ୱସ୍ଥ ମୁହଁରେ, ପ୍ରଣାମ କରୁଥିବାକୁ ଦେଖି କଥା କହିଲେ।
ମଯା ଦୃଷ୍ଟାଂ ତୁ କାମାକ୍ଷୀଂ ଯୁଵାଂ ଚେତ୍କିମପଶ୍ଯତମ୍
ମୁଁ କାମାକ୍ଷୀଙ୍କୁ ଦେଖିଛି; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଦୁଇଜଣେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି କି?
ପୁଷ୍ପାଣି ପୂଜନାର୍ହାଣି ନିଧାଯାଗ୍ରେ ସମୂଚତୁଃ
ସେମାନେ ପୂଜା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଫୁଲ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖି, ଏକାସাথে କଥା କହିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପାର୍ଶ୍ଵଯୋସ୍ତସ୍ଯା ନିଷଣ୍ଣେ ଵିନଯାନତେ
ଏହିପରି କହି, ସେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ବସିଗଲେ ଓ ମଣ୍ଡି ହେଲେ।
ଗୌରୀସଂପ୍ରାପ୍ତଯେ ଦଧ୍ଯୌ କାମାକ୍ଷୀଂ ନିଯତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଗୌରୀଙ୍କ ସମ୍ମିଳନ ପାଇଁ ସେ କାମାକ୍ଷୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଲେ।
ଅଚଷ୍ଟ କୃପଯା ତୁଷ୍ଟା ଧ୍ଯାଯନ୍ତଂ ନିଶ୍ଚଲଂ ଶିଵମ୍
ତାଙ୍କର ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସେ କାମାକ୍ଷୀ କୃପାସହ ଧ୍ୟାନରତ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖାଦେଲେ।
ଅଙ୍ଗୀକୁରୁଷ୍ଵ କନ୍ଦର୍ପଂ ଭୂଯୋ ମଚ୍ଛାସନେ ସ୍ଥିତମ୍
ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଅଛିଥିବା କାମଦେବଙ୍କୁ ପୁନିଥରେ ଗ୍ରହଣ କର।
ଗୌରୀମନୁଗୃହାଣ ତ୍ଵଂ କଂପାନୀରନିଵାସିନୀମ୍
ଗୌରୀ, କାଞ୍ଚୀରେ ବସିଥିବା ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ଅନୁଗ୍ରହ କର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତର୍ଦଧେ ତସ୍ଯ ହୃଦଯେ ପରମା ରମା
ଏହିପରି କହି, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଲୀନ ହେଲେ।
ତସ୍ଯା ଅନୁଗ୍ରହଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ସର୍ଵଦେଵନିଷେଵିତଃ
ତାଙ୍କର କୃପା ପାଇ ଶେଷେ ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ।
ଯଦ୍ଵିଲାସାତ୍ସମୁତ୍ପନ୍ନଂ ଲଯଂ ଯାତି ଚ ଯତ୍ର ଵୈ
ଯାହାଙ୍କ ଲୀଳାରୁ ସମସ୍ତ କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଓ ଯାହାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କିଛି ଶେଷରେ ଲୟ ହୁଏ।
ଭୂଷଯନ୍ତୀଂ ଶିଵାଂ କମ୍ପାମନୁକଂପାର୍ଦ୍ରମାନସାମ୍
କମ୍ପା ପ୍ରତି ଦୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟ ନେଇ, ସେ ଦୟାମୟୀ ଶିବା ଭୂଷିତ ହୋଇ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ।
ଆଦାଯ ଵୃଷମାରୁହ୍ଯ କୈଲାସଶିଖରଂ ଯଯୌ
ବୃଷବାରୁଢ଼ ହୋଇ, ସେ କୈଳାସ ଶିଖରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଆଦିଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯାଃ ପ୍ରଭାଵଂ ତୁ କଥଯାମି ତଵାନଘ
ହେ ନିର୍ମଳ, ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଦିଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ କହିବି।
ଦିକ୍ପାଲାଶ୍ଚ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ସନକାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଯୋଗିନଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗପାଳ, ଦେବତାମାନେ ଓ ସନକ ଆଦି ଯୋଗୀମାନେ,
ଦ୍ଵଯୋଃ ପଞ୍ଚମୁଖତ୍ଵେନ ଭେଦଂ ନ ଵିଵିଦୁସ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ, ଦୁଇଜଣଙ୍କର ପାଞ୍ଚମୁଖ ଦେଖି ସେମାନେ କୌଣସି ପ୍ରଭେଦ ଜାଣିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତେଷାଂ ସଂଵଦତାଂ ମଧ୍ଯେ କ୍ଷିପ୍ରମନ୍ତର୍ହିତଃ ଶିଵଃ
ସେମାନେ ଆପସରେ କଥା ହେଉଥିବା ବେଳେ, ଶିବ ହଠାତ୍ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ।
ଉଭଯୋରପି ସଂଵାଦସ୍ତ୍ଵହଂ ବ୍ରହ୍ମେତ୍ଯଜାଯତ
ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କର କଥାବାର୍ତ୍ତା ମଧ୍ୟରେ, 'ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମା' ଭାବ ଉପଜିଲା।
ତ୍ଵଂ ଚ ରୁଦ୍ରଶ୍ଚ ମେ ପୁତ୍ରୌ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତୁରୁଭୌ ଯୁଵାମ୍
ତୁମେ ଓ ରୁଦ୍ର, ଦୁଇଜଣେ ମୋର ପୁଅ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା।
ପ୍ରାଦୁରାସୀନ୍ମହାଜ୍ଯୋତିସ୍ତଂଭରୂପୋ ମହେଶ୍ଵରଃ
ତାପରେ ଏକ ବଡ଼ ଆଲୋକ ଦେଖାଦେଲା, ସେ ଥିଲା ଗୋଟିଏ ସ୍ତମ୍ଭ ଆକାରରେ—ସେଇ ମହେଶ୍ୱର ନିଜେ।
ବ୍ରହ୍ମଣଃ ଶିରସାମୂର୍ଧ୍ଵଂ ଜ୍ଯୋତିଶ୍ଚକ୍ରମଭୂତ୍ପୁରଃ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡମାନଙ୍କ ଉପରେ, ସେଠାରେ ଏକ ଆଲୋକର ଚକ୍ର ସାମ୍ନାରେ ଉଠିଲା।
ଊର୍ଧ୍ଵମୈକ୍ଷଥ ଭୂଯସ୍ତମଵମତ୍ଯ ଵଚୋ ଽବ୍ରଵୀତ୍
ସେ ପୁନିପୁନି ଉପରକୁ ଚାହିଲେ, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ—
ଵିଷ୍ଣୁମେଵଂ ତଦାଲୋକ୍ଯ କ୍ରୋଧେନୈଵ ଵିକାରତଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏଭଳି ଦେଖି, ସେ କ୍ରୋଧରେ ପରିବର୍ତ୍ତିତ ହେଲେ।
ହାହେତି ତତ୍ର ସର୍ଵେ ଽପି କ୍ରନ୍ଦନ୍ତଶ୍ଚ ପଲାଯିତାଃ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ 'ହା' ବୋଲି କାନ୍ଦିଲେ ଏବଂ ପଳାଇଗଲେ।
ଭୂଯୋଭୂଯୋ ଧୁନୋତି ସ୍ମ ତଥାପି ନ ମୁମୋଚ ତମ୍
ପୁନିପୁନି ଦେହ ହଲାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ତଥାପି ସେ ଏହାକୁ ଛାଡ଼ିପାରିଲେ ନାହିଁ।