ଚିରେଣ ତପସା କ୍ଲିଷ୍ଟାମନନ୍ଯହୃଦଯାଂ ଶିଵାମ୍
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି କଠିନ ତପସ୍ୟା କରି, ଏକାଗ୍ର ହୃଦୟରେ ସେ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
ଵତ୍ସେ ତପୋଭିରତ୍ଯୁଗ୍ରୈରଲଂ ପ୍ରୀତାସ୍ମି ସୁଵ୍ରତେ
ହେ ଶିଶୁ, ଏତେ ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ତୁମରେ ଖୁସି ହୋଇଛି, ହେ ନିଷ୍ଠାବାନ।
ବାଲାର୍କାଯୁତସଂକାଶାଂ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତାମ୍
ସେ ଦଶ ହଜାର ନବୀନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାରେ ଦ୍ୟୁତିମାନ, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ପାଶାଙ୍କୁଶେକ୍ଷୁକୋଦଣ୍ଡପଞ୍ଚବାଣଲସତ୍କରାମ୍
ତାଙ୍କର ହାତରେ ଥିଲା ପାଶ, ଅଙ୍କୁଶ, ଇଖ ଧନୁ ଓ ପାଞ୍ଚଟି ବାଣ।
ଵିଧାତୃହରିରୁଦ୍ରେଶସଦାଶିଵପଦପ୍ରଦାମ୍
ସେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ସଦାଶିବଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ପ୍ରପଞ୍ଚଦ୍ଵଯନିର୍ମାଣକାରିଣୀଂ ତାଂ ପରାଂବିକାମ୍
ସେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମାଆ ସଂସାରର ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଦୁଇଟିକୁ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି।
ପୁଲକାଚିତସର୍ଵାଙ୍ଗୀ ହର୍ଷେଣୋତ୍ଫୁଲ୍ଲଲୋଚନା
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ, ଆନନ୍ଦରେ ଚକ୍ଷୁ ଖିଳିଯାଇଥିଲା।
ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଚ ସାଷ୍ଟାଙ୍ଗଂ କୃତ୍ଵା ଚୈଵ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାମ୍
ସେ ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି, ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ।
ତାମାହ କୃପଯା ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ମହାତ୍ରିପୁରସୁଂଦରୀ
ମହାତ୍ରିପୁରସୁନ୍ଦରୀ କୃପାଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କଥା କହିଲେ।
ଵତ୍ସେ ଲଭସ୍ଵ ଭର୍ତାରଂ ରୁଦ୍ରଂ ସ୍ଵମନସେପ୍ସିତମ୍
ହେ ଶିଶୁ, ତୁମ ହୃଦୟର ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ପାଇବ।
ଅହଂ ତ୍ଵମିତି କୋ ଭେଦସ୍ତ୍ଵମେଵାହଂ ନ ସଂଶଯଃ
ମୁଁ ତୁମେ ଓ ତୁମେ ମୁଁ; ଏଠାରେ କଣ ଭିନ୍ନତା? ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେ ମୋତେ।
ଆମନନ୍ତି ହି ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରାସ୍ତ୍ଵାମେଵ ବ୍ରହ୍ମରୂପିଣୀମ୍
ବଡ଼ ବଡ଼ ଯୋଗୀମାନେ ତୁମକୁ ଏକମାତ୍ର ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରଣମ୍ଯ ପଶ୍ଯନ୍ତୀ ପରାଂ ପ୍ରୀତିମୁପାଯଯୌ
ଭକ୍ତିଭାବରେ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ହୃଦଯଂ ତସ୍ଯାଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାଯା ମହାମୁନେ
ସେ ଆନନ୍ଦିତ ମହାମୁନିଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଗଲେ।
ସ୍ଵପ୍ନଃ କିମେଷ ଦୃଷ୍ଟୋ ଵା ମଯା କିମଥ ଵା ଭ୍ରମଃ
ଏହା ସ୍ୱପ୍ନ ତ, କିମ୍ବା ମୁଁ ଏହାକୁ ଦେଖିଛି? କିମ୍ବା ଏହା କୌଣସି ମାୟା ତୋ ନୁହେଁ କି?
ପ୍ରସନ୍ନଵଦନା ସା ତୁ ପ୍ରଣତେ ଵଦତି ସ୍ମ ସା
ସେ ସ୍ୱସ୍ଥ ମୁହଁରେ, ପ୍ରଣାମ କରୁଥିବାକୁ ଦେଖି କଥା କହିଲେ।
ମଯା ଦୃଷ୍ଟାଂ ତୁ କାମାକ୍ଷୀଂ ଯୁଵାଂ ଚେତ୍କିମପଶ୍ଯତମ୍
ମୁଁ କାମାକ୍ଷୀଙ୍କୁ ଦେଖିଛି; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଦୁଇଜଣେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି କି?
ପୁଷ୍ପାଣି ପୂଜନାର୍ହାଣି ନିଧାଯାଗ୍ରେ ସମୂଚତୁଃ
ସେମାନେ ପୂଜା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଫୁଲ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖି, ଏକାସাথে କଥା କହିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପାର୍ଶ୍ଵଯୋସ୍ତସ୍ଯା ନିଷଣ୍ଣେ ଵିନଯାନତେ
ଏହିପରି କହି, ସେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ବସିଗଲେ ଓ ମଣ୍ଡି ହେଲେ।
ଗୌରୀସଂପ୍ରାପ୍ତଯେ ଦଧ୍ଯୌ କାମାକ୍ଷୀଂ ନିଯତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଗୌରୀଙ୍କ ସମ୍ମିଳନ ପାଇଁ ସେ କାମାକ୍ଷୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଲେ।
ଅଚଷ୍ଟ କୃପଯା ତୁଷ୍ଟା ଧ୍ଯାଯନ୍ତଂ ନିଶ୍ଚଲଂ ଶିଵମ୍
ତାଙ୍କର ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ସେ କାମାକ୍ଷୀ କୃପାସହ ଧ୍ୟାନରତ ଶିବଙ୍କୁ ଦେଖାଦେଲେ।
ଅଙ୍ଗୀକୁରୁଷ୍ଵ କନ୍ଦର୍ପଂ ଭୂଯୋ ମଚ୍ଛାସନେ ସ୍ଥିତମ୍
ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ ଅଛିଥିବା କାମଦେବଙ୍କୁ ପୁନିଥରେ ଗ୍ରହଣ କର।
ଗୌରୀମନୁଗୃହାଣ ତ୍ଵଂ କଂପାନୀରନିଵାସିନୀମ୍
ଗୌରୀ, କାଞ୍ଚୀରେ ବସିଥିବା ତାଙ୍କୁ ତୁମେ ଅନୁଗ୍ରହ କର।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵାନ୍ତର୍ଦଧେ ତସ୍ଯ ହୃଦଯେ ପରମା ରମା
ଏହିପରି କହି, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦେବୀ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଲୀନ ହେଲେ।
ତସ୍ଯା ଅନୁଗ୍ରହଂ ଲବ୍ଧ୍ଵା ସର୍ଵଦେଵନିଷେଵିତଃ
ତାଙ୍କର କୃପା ପାଇ ଶେଷେ ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ।
ଯଦ୍ଵିଲାସାତ୍ସମୁତ୍ପନ୍ନଂ ଲଯଂ ଯାତି ଚ ଯତ୍ର ଵୈ
ଯାହାଙ୍କ ଲୀଳାରୁ ସମସ୍ତ କିଛି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଓ ଯାହାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କିଛି ଶେଷରେ ଲୟ ହୁଏ।
ଭୂଷଯନ୍ତୀଂ ଶିଵାଂ କମ୍ପାମନୁକଂପାର୍ଦ୍ରମାନସାମ୍
କମ୍ପା ପ୍ରତି ଦୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟ ନେଇ, ସେ ଦୟାମୟୀ ଶିବା ଭୂଷିତ ହୋଇ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ।
ଆଦାଯ ଵୃଷମାରୁହ୍ଯ କୈଲାସଶିଖରଂ ଯଯୌ
ବୃଷବାରୁଢ଼ ହୋଇ, ସେ କୈଳାସ ଶିଖରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଆଦିଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯାଃ ପ୍ରଭାଵଂ ତୁ କଥଯାମି ତଵାନଘ
ହେ ନିର୍ମଳ, ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଦିଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ଶକ୍ତି ବିଷୟରେ କହିବି।
ଦିକ୍ପାଲାଶ୍ଚ ସୁରାଃ ସର୍ଵେ ସନକାଦ୍ଯାଶ୍ଚ ଯୋଗିନଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗପାଳ, ଦେବତାମାନେ ଓ ସନକ ଆଦି ଯୋଗୀମାନେ,