ଵାସୁଦେଵଂ ପରିତ୍ରାଣେ ସଂହାରେ ଚ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍
ପ୍ରତିରକ୍ଷା ପାଇଁ ବାସୁଦେବ ଓ ବିନାଶ ପାଇଁ ତ୍ରିଲୋଚନ।
ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ଚ ଵୈକୁଣ୍ଠେ କୈଲାସେ ଚ ଵସଂତ୍ଯମୀ
ଏମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ, ବୈକୁଣ୍ଠ ଓ କୈଳାଶରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଵିହରନ୍ତୀ ମହେଶସ୍ଯ ପିଧାନଂ ନେତ୍ରଯୋର୍ଵ୍ଯଧାତ୍
ଘୁଞ୍ଚିବା ସମୟରେ ସେ ମହେଶଙ୍କ ଦୁଇ ଚକୁକୁ ଢାକିଥିଲେ।
ଅନ୍ଧକାରାଵୃତମଭୂଦତେଜସ୍କଂ ସମନ୍ତତଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅନ୍ଧାର ହେଇଗଲା, ଆଲୋକ ନଥିଲା।
ଇତି କର୍ତ୍ତଵ୍ଯତାମୂଢା ନ ପ୍ରଜାନନ୍ତ କିଞ୍ଚନ
କଣ କରିବା ଉଚିତ ଭାବରେ ଭ୍ରମିତ ହେଇ, ସେମାନେ କିଛି ଜାଣିନଥିଲେ।
ତ୍ଵଯା ପାପଂ କୃତଂ ଦେଵି ମମ ନେତ୍ରପିଧାନତଃ
ଦେବୀ, ତୁମେ ମୋ ଚକୁ ଢାକି ଅପରାଧ କରିଛ।
ସର୍ଵଂ ଚ ଵୈଦିକଂ କର୍ମ ତ୍ଵଯା ନାଶିତମଂବିକେ
ଅମ୍ବିକା, ତୁମେ ସମସ୍ତ ବେଦୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ନଷ୍ଟ କରିଛ।
ଗତ୍ଵା କାଶୀଂ ଵ୍ରତଂ ତତ୍ର କିଞ୍ଚିତ୍କାଲଂ ସମାଚର
କାଶୀକୁ ଯାଉ, ଏଉଁଠି କିଛି ଦିନ ଉପବାସ କର।
ଆରାଧଯୈତାଂ ନିତ୍ଯାଂ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵପାପହରୀଂ ଶିଵାମ୍
ତୁମେ ଏହି ଚିରନ୍ତନ, ଶୁଭା ଓ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରୁଥିବା ଜଣେକୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କର।
ଇତ୍ଯାଦିଶ୍ଯ ମହାଦେଵସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ
ଏଭଳି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ମହାଦେବ ସେଠାରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଚିରେଣ ତପସା କ୍ଲିଷ୍ଟାମନନ୍ଯହୃଦଯାଂ ଶିଵାମ୍
ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି କଠିନ ତପସ୍ୟା କରି, ଏକାଗ୍ର ହୃଦୟରେ ସେ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
ଵତ୍ସେ ତପୋଭିରତ୍ଯୁଗ୍ରୈରଲଂ ପ୍ରୀତାସ୍ମି ସୁଵ୍ରତେ
ହେ ଶିଶୁ, ଏତେ ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ତୁମରେ ଖୁସି ହୋଇଛି, ହେ ନିଷ୍ଠାବାନ।
ବାଲାର୍କାଯୁତସଂକାଶାଂ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତାମ୍
ସେ ଦଶ ହଜାର ନବୀନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭାରେ ଦ୍ୟୁତିମାନ, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ।
ପାଶାଙ୍କୁଶେକ୍ଷୁକୋଦଣ୍ଡପଞ୍ଚବାଣଲସତ୍କରାମ୍
ତାଙ୍କର ହାତରେ ଥିଲା ପାଶ, ଅଙ୍କୁଶ, ଇଖ ଧନୁ ଓ ପାଞ୍ଚଟି ବାଣ।
ଵିଧାତୃହରିରୁଦ୍ରେଶସଦାଶିଵପଦପ୍ରଦାମ୍
ସେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ସଦାଶିବଙ୍କ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ପ୍ରପଞ୍ଚଦ୍ଵଯନିର୍ମାଣକାରିଣୀଂ ତାଂ ପରାଂବିକାମ୍
ସେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ମାଆ ସଂସାରର ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ଦୁଇଟିକୁ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି।
ପୁଲକାଚିତସର୍ଵାଙ୍ଗୀ ହର୍ଷେଣୋତ୍ଫୁଲ୍ଲଲୋଚନା
ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଦେହ ରୋମାଞ୍ଚିତ, ଆନନ୍ଦରେ ଚକ୍ଷୁ ଖିଳିଯାଇଥିଲା।
ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଚ ସାଷ୍ଟାଙ୍ଗଂ କୃତ୍ଵା ଚୈଵ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣାମ୍
ସେ ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କରି, ତାଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ।
ତାମାହ କୃପଯା ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ମହାତ୍ରିପୁରସୁଂଦରୀ
ମହାତ୍ରିପୁରସୁନ୍ଦରୀ କୃପାଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି କଥା କହିଲେ।
ଵତ୍ସେ ଲଭସ୍ଵ ଭର୍ତାରଂ ରୁଦ୍ରଂ ସ୍ଵମନସେପ୍ସିତମ୍
ହେ ଶିଶୁ, ତୁମ ହୃଦୟର ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ପାଇବ।
ଅହଂ ତ୍ଵମିତି କୋ ଭେଦସ୍ତ୍ଵମେଵାହଂ ନ ସଂଶଯଃ
ମୁଁ ତୁମେ ଓ ତୁମେ ମୁଁ; ଏଠାରେ କଣ ଭିନ୍ନତା? ନିଶ୍ଚୟ ତୁମେ ମୋତେ।
ଆମନନ୍ତି ହି ଯୋଗୀନ୍ଦ୍ରାସ୍ତ୍ଵାମେଵ ବ୍ରହ୍ମରୂପିଣୀମ୍
ବଡ଼ ବଡ଼ ଯୋଗୀମାନେ ତୁମକୁ ଏକମାତ୍ର ବ୍ରହ୍ମ ସ୍ୱରୂପ ବୋଲି କହନ୍ତି।
ଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରଣମ୍ଯ ପଶ୍ଯନ୍ତୀ ପରାଂ ପ୍ରୀତିମୁପାଯଯୌ
ଭକ୍ତିଭାବରେ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ପ୍ରଵିଷ୍ଟା ହୃଦଯଂ ତସ୍ଯାଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟାଯା ମହାମୁନେ
ସେ ଆନନ୍ଦିତ ମହାମୁନିଙ୍କ ହୃଦୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଗଲେ।
ସ୍ଵପ୍ନଃ କିମେଷ ଦୃଷ୍ଟୋ ଵା ମଯା କିମଥ ଵା ଭ୍ରମଃ
ଏହା ସ୍ୱପ୍ନ ତ, କିମ୍ବା ମୁଁ ଏହାକୁ ଦେଖିଛି? କିମ୍ବା ଏହା କୌଣସି ମାୟା ତୋ ନୁହେଁ କି?
ପ୍ରସନ୍ନଵଦନା ସା ତୁ ପ୍ରଣତେ ଵଦତି ସ୍ମ ସା
ସେ ସ୍ୱସ୍ଥ ମୁହଁରେ, ପ୍ରଣାମ କରୁଥିବାକୁ ଦେଖି କଥା କହିଲେ।
ମଯା ଦୃଷ୍ଟାଂ ତୁ କାମାକ୍ଷୀଂ ଯୁଵାଂ ଚେତ୍କିମପଶ୍ଯତମ୍
ମୁଁ କାମାକ୍ଷୀଙ୍କୁ ଦେଖିଛି; କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଦୁଇଜଣେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିନାହାନ୍ତି କି?
ପୁଷ୍ପାଣି ପୂଜନାର୍ହାଣି ନିଧାଯାଗ୍ରେ ସମୂଚତୁଃ
ସେମାନେ ପୂଜା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ଫୁଲ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରଖି, ଏକାସাথে କଥା କହିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପାର୍ଶ୍ଵଯୋସ୍ତସ୍ଯା ନିଷଣ୍ଣେ ଵିନଯାନତେ
ଏହିପରି କହି, ସେମାନେ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ବସିଗଲେ ଓ ମଣ୍ଡି ହେଲେ।
ଗୌରୀସଂପ୍ରାପ୍ତଯେ ଦଧ୍ଯୌ କାମାକ୍ଷୀଂ ନିଯତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଗୌରୀଙ୍କ ସମ୍ମିଳନ ପାଇଁ ସେ କାମାକ୍ଷୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଲେ।