ମଣ୍ଡଲଂ ତ୍ଵଖିଲଂ କୃତ୍ଵା ନିଜଲୋକଂ ହି ପାଲଯ
ସମସ୍ତ ମଣ୍ଡଳ ଗଠନ କରି, ନିଜ ଲୋକକୁ ରକ୍ଷା କର।
ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ହୃଦି ତାଂ ଦେଵୀଂ ନିଜଂ ଧାମ ଜଗାମ ସଃ
ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ରଖି, ନିଜ ଧାମକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସାକ୍ଷାଦେଵମହାଲକ୍ଷ୍ମୀମିମାଂ ଵିଦ୍ଧି ଘଟୋଦ୍ଭଵ
ଘଟଜନ୍ମ, ଏହି ଦେବୀକୁ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ନିଜେ ବୋଲି ଜାଣ।
ତସ୍ଯ ଭୁକ୍ତିଶ୍ଚ ମୁକ୍ତିଶ୍ଚ କରସ୍ଥା ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁଇଟି ହାତରେ ଅଛି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଆଦିର୍ନାରାଯଣଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଭଗଵାନ୍ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ଆରମ୍ଭ ନାରାୟଣ, ଶ୍ରୀମୟ, ଭଗବାନ, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ।
ମହାତ୍ରିପୁରସୁନ୍ଦର୍ଯା ମହାତ୍ମ୍ଯଂ ସମୁପାଦିଶତ୍
ସେ ମହାତ୍ରିପୁରସୁନ୍ଦରୀଙ୍କର ମହିମା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ।
ରହସ୍ଯମନ୍ତ୍ରଂ ସଂଵକ୍ଷ୍ଯେଶୃଣୁ ତଂ ତ୍ଵଂ ସମାହିତଃ
ମୁଁ ଏବେ ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର କହିବି; ତୁମେ ଏହାକୁ ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣ।
ସଦାଶିଵୋ ନ ଜାନାତି କଥଂ ପ୍ରାକୃତଦେଵତାଃ
ସଦାଶିବ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି—ତେବେ ସାଧାରଣ ଦେବତାମାନେ କିପରି ଜାଣିବେ?
ଅକର୍ତୁମନ୍ଯଥା କର୍ତୁଂ କର୍ତୁମସ୍ଯା ଅନୁଗ୍ରହାତ୍
ତାଙ୍କର କୃପାରେ କିଛି କରିପାରିବ, କିଛି ନକରିପାରିବ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଭାବରେ କରିପାରିବ।
ତନ୍ମାଯାମୋହିତୋ ଭୂତ୍ଵା ତ୍ଵଵଶଃ ଶଵତାମଗାତ୍
ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ମୁହିଯାଇ, ସେ ଅଶକ୍ତ ହୋଇ ଶବର ପରି ହେଇଗଲେ।
କଶ୍ଚିଦତ୍ର ଵିଶେଷୋ ଽସ୍ତି ଵକ୍ତଵ୍ଯାଂଶୋ ଽପି ତଂ ଶୃଣୁ
ଏଠାରେ କିଛି ବିଶେଷ ଅଛି, ଏବଂ ଆଉ କିଛି କହିବାକୁ ଅଛି; ଏହାକୁ ଶୁଣ।
ଚତୁର୍ଣାମପି ସର୍ଵେଷାମାଦି କର୍ତା ସଦାଶିଵଃ
ଚାରିଟି ଜଣଙ୍କର ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠୁ ପ୍ରଥମ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ସଦାଶିବ।
ଭୂଯ ଏଵ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ସାଵଧାନମନାଃ ଶୃଣୁ
ମୁଁ ପୁନିଥରେ ବ୍ୟଖ୍ୟା କରିବି; ମନ ଲଗାଇ ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣ।
କଙ୍କଂ ଵିଲାସମକରୋତ୍କାମାକ୍ଷୀତ୍ଯଭିଵିଶ୍ରୁତା
କଙ୍କା ମଜା ଭରା କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଯାହା କାମାକ୍ଷୀ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଏତସ୍ଯାଶ୍ଚରିତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଵଦ ମେ ଵଦତାଂ ଵର
ଏହାର ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟଗୁଡିକ କହ, ବକ୍ତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋତେ କହ।
ତତ୍ତତ୍କର୍ମାନୁରୂପଂ ସା ପ୍ରଦତ୍ତେ ଦେହିନାଂ ଫଲମ୍
ସେ ଜଣେ ଜୀବର କର୍ମ ଅନୁସାରେ ଫଳ ଦେଇଥାନ୍ତି।
କିଞ୍ଚିଚ୍ଚିନ୍ତଯତେ କଶ୍ଚିତ୍ସ୍ଵଚ୍ଛନ୍ଦଂ ଵିଦଧାତ୍ଯସୌ
କେହି କିଛି ଭାବିଥାନ୍ତି, କେହି ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ କାମ କରିଥାନ୍ତି—ସେ ଏହିପରି କରିଥାନ୍ତି।
ଇଯମେଵ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସସର୍ଜାଣ୍ଡତ୍ରଯଂ ପୁରା
ଏହି ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ଏକ ସମୟରେ ତିନିଟି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।
ଏକସ୍ମାଦଣ୍ଡତୋ ଜାତାଵଂବିକାପୁରୁଷୋତ୍ତମୌ
ଏକ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରୁ ଅମ୍ବିକା ଓ ପୁରୁଷୋତ୍ତମ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ପାର୍ଵତ୍ଯା ପରମେଶାନଂ ସରସ୍ଵତ୍ଯା ପିତାମହମ୍
ପାର୍ବତୀରୁ ପରମେଶ୍ୱର ଓ ସରସ୍ୱତୀରୁ ପିତାମହ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ।
ଵାସୁଦେଵଂ ପରିତ୍ରାଣେ ସଂହାରେ ଚ ତ୍ରିଲୋଚନମ୍
ପ୍ରତିରକ୍ଷା ପାଇଁ ବାସୁଦେବ ଓ ବିନାଶ ପାଇଁ ତ୍ରିଲୋଚନ।
ବ୍ରହ୍ମଲୋକେ ଚ ଵୈକୁଣ୍ଠେ କୈଲାସେ ଚ ଵସଂତ୍ଯମୀ
ଏମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ, ବୈକୁଣ୍ଠ ଓ କୈଳାଶରେ ବସିଥାନ୍ତି।
ଵିହରନ୍ତୀ ମହେଶସ୍ଯ ପିଧାନଂ ନେତ୍ରଯୋର୍ଵ୍ଯଧାତ୍
ଘୁଞ୍ଚିବା ସମୟରେ ସେ ମହେଶଙ୍କ ଦୁଇ ଚକୁକୁ ଢାକିଥିଲେ।
ଅନ୍ଧକାରାଵୃତମଭୂଦତେଜସ୍କଂ ସମନ୍ତତଃ
ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅନ୍ଧାର ହେଇଗଲା, ଆଲୋକ ନଥିଲା।
ଇତି କର୍ତ୍ତଵ୍ଯତାମୂଢା ନ ପ୍ରଜାନନ୍ତ କିଞ୍ଚନ
କଣ କରିବା ଉଚିତ ଭାବରେ ଭ୍ରମିତ ହେଇ, ସେମାନେ କିଛି ଜାଣିନଥିଲେ।
ତ୍ଵଯା ପାପଂ କୃତଂ ଦେଵି ମମ ନେତ୍ରପିଧାନତଃ
ଦେବୀ, ତୁମେ ମୋ ଚକୁ ଢାକି ଅପରାଧ କରିଛ।
ସର୍ଵଂ ଚ ଵୈଦିକଂ କର୍ମ ତ୍ଵଯା ନାଶିତମଂବିକେ
ଅମ୍ବିକା, ତୁମେ ସମସ୍ତ ବେଦୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ ନଷ୍ଟ କରିଛ।
ଗତ୍ଵା କାଶୀଂ ଵ୍ରତଂ ତତ୍ର କିଞ୍ଚିତ୍କାଲଂ ସମାଚର
କାଶୀକୁ ଯାଉ, ଏଉଁଠି କିଛି ଦିନ ଉପବାସ କର।
ଆରାଧଯୈତାଂ ନିତ୍ଯାଂ ତ୍ଵଂ ସର୍ଵପାପହରୀଂ ଶିଵାମ୍
ତୁମେ ଏହି ଚିରନ୍ତନ, ଶୁଭା ଓ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରୁଥିବା ଜଣେକୁ ଭକ୍ତିଭାବରେ ପୂଜା କର।
ଇତ୍ଯାଦିଶ୍ଯ ମହାଦେଵସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ
ଏଭଳି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ମହାଦେବ ସେଠାରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।