ଔପମ୍ଯରହିତୋଦାରନାସାମଣିମନୋହରଃ
ତାଙ୍କର ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ନାକ ଅଳଙ୍କାର ଅପୂର୍ବ ଓ ଆକର୍ଷକ ଥିଲା।
ଈଷଦୁନ୍ମେଷମଧୁରନୀଲୋତ୍ପଲଵିଲୋଚନଃ
ତାଙ୍କର ଅଳ୍ପ ଖୋଲା ନୀଳ ଅଞ୍ଜଳି ଭଳି ଆଖି ମଧୁର ଓ ମନୋହର ଥିଲା।
ଅର୍ଦ୍ଧେନ୍ଦୁତୁଲିତୋ ଭାଲେ ପୂର୍ଣେନ୍ଦୁରୁଚିରାନନଃ
ତାଙ୍କର କପାଳରେ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ଚିହ୍ନ ଲାଗିଥିଲା, ମୁହଁ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଭଳି ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ମତ୍ତାଲିମାଲାଵିଲସଦଲକାଢ୍ଯମୁଖାଂବୁଜଃ
ମଦମତ ମଧୁମକ୍ଷିକା ମାଳା ମଧ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ଚୁଲି ଚମକୁଥିଲା ଏବଂ ମୁହଁ ପଦ୍ମ ଭଳି ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ଅତ୍ଯର୍ଥରତ୍ନଖଚିତମୁକୁଟାଞ୍ଚିତମସ୍ତକଃ
ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଅସଂଖ୍ୟ ରତ୍ନ ଲାଗିଥିବା ମୁକୁଟରେ ଶୋଭା ପାଉଥିଲା।
ଶିଵୋ ଵିଷ୍ଣୁଶ୍ଚ ତତ୍ରତ୍ଯାଃ ସମସ୍ତାଶ୍ଚ ମହାଜନାଃ
ସେଠାରେ ଶିବ, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ସେଠାର ସମସ୍ତ ମହାପୁରୁଷମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଅଥ ତର୍ହି ମହେଶାନୀ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ରା ପ୍ରଵିଵେଶ ହ
ତାପରେ ସ୍ୱାଧୀନ ମହେଶାନୀ ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୂଯୋ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ପୁନଃ ପ୍ରାର୍ଥିତଵାନ୍ଵିଧିଃ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପୁଣି ଶିର ନମାଇ, ବ୍ରହ୍ମା ପୁଣିଥରେ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
କିଞ୍ଚିଦ୍ଵିଜ୍ଞାପଯାମ୍ଯଦ୍ଯ ଶୃଣୁ ତତ୍କୃପଯା ମମ
ଆଜି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ କିଛି ପଚାରିବାକୁ ଚାହେଁ; ଦୟାକରି ମୋ କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ।
କର୍ତଵ୍ଯୋ ଜଗତାମୃଦ୍ଧସେଵାଯୈ ଚ ଦିଵୌକସାମ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତ ଓ ଦେବତାଙ୍କର ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଏକ ସେବା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ।
ତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭକ୍ତିତୋ ନତ୍ଵା ପ୍ରଯାନ୍ତୁ ପରମାଂ ଗତିମ୍
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଭକ୍ତିଭାବରେ ଶିର ନମାଇ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଦଶାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ।
ଵିସସର୍ଜ ଚ ସର୍ଵାଂସ୍ତାନ୍ସ୍ଵନିକେତନିଵୃତ୍ତଯେ
ତାପରେ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିବାକୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ।
ତାଂ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ତେ ସର୍ଵେ ତତୋ ଜଗମୁର୍ଯଥାଗତମ୍
ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେହିପରି ଚାଲିଗଲେ।
ଆରାଧ୍ଯ ଵୈଦିକୈଃ ସ୍ତୋତ୍ରୈଃ ସାଷ୍ଟାଙ୍ଗଂ ପ୍ରଣନାମ ସଃ
ସେ ବେଦମୟ ସ୍ତୋତ୍ରରେ ପୂଜା କରି, ଅଷ୍ଟାଙ୍ଗ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଅଥାକାଶଗିରା ଦେଵୀ ବ୍ରହ୍ମାଣମିଦମବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ ଆକାଶରୁ ଶବ୍ଦ ହେଇ ଦେବୀ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପ୍ରତିସଂଵତ୍ସରଂ ତତ୍ର ସେଵାଂ କୁରୁଦୃଢାଶଯ
ପ୍ରତିବର୍ଷ ଏଠାରେ ଦୃଢ୍ ନିଶ୍ଚୟରେ ସେବା କର।
ଶ୍ରୀକାମଗିରିପୀଠଂ ତୁ ସାକ୍ଷାଚ୍ଛ୍ରୀପୁରମଧ୍ଯଗମ୍
ଶ୍ରୀକାମଗିରିର ପୀଠ ନିଜେ ଶ୍ରୀପୁରର ମଧ୍ୟରେ ଅଛି।
ଵାମଭାଗେ ଵୃତଂ ଲକ୍ଷ୍ଯଂ ଵିଷ୍ଣୁନାନ୍ଯତ୍ର ସେଵିନମ୍
ବାମପାଶରେ ଚିହ୍ନିତ ସ୍ଥାନଟି ଵିଷ୍ଣୁ ଦ୍ୱାରା ଅଧିକୃତ ହୋଇଥିଲା, ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ ଉପାସକ ଅଛନ୍ତି।
ଅଦୃଶ୍ଯମୂର୍ତିମଵ୍ଯକ୍ତମାଦଧାର ଯଥା ଵିଧି
ସେ ନିର୍ଦ୍ଦିଶ୍ୟ, ଅପ୍ରକାଶ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ବିଧିମତ କ୍ରମରେ ସ୍ଥାପନ କଲେ।
ଅର୍ଚିଷ୍ମଦ୍ଭିରପ୍ରଧୃଷ୍ଯୈର୍ଲ୍ଲୋକାନାମଭିଵୃଦ୍ଧଯେ
ତେଜୋମୟ, ଅଜୟ ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଜଗତର ବୃଦ୍ଧି ପାଇଁ।
ମଣ୍ଡଲଂ ତ୍ଵଖିଲଂ କୃତ୍ଵା ନିଜଲୋକଂ ହି ପାଲଯ
ସମସ୍ତ ମଣ୍ଡଳ ଗଠନ କରି, ନିଜ ଲୋକକୁ ରକ୍ଷା କର।
ନିକ୍ଷିପ୍ଯ ହୃଦି ତାଂ ଦେଵୀଂ ନିଜଂ ଧାମ ଜଗାମ ସଃ
ସେ ଦେବୀଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ରଖି, ନିଜ ଧାମକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସାକ୍ଷାଦେଵମହାଲକ୍ଷ୍ମୀମିମାଂ ଵିଦ୍ଧି ଘଟୋଦ୍ଭଵ
ଘଟଜନ୍ମ, ଏହି ଦେବୀକୁ ମହାଲକ୍ଷ୍ମୀ ନିଜେ ବୋଲି ଜାଣ।
ତସ୍ଯ ଭୁକ୍ତିଶ୍ଚ ମୁକ୍ତିଶ୍ଚ କରସ୍ଥା ନାତ୍ର ସଂଶଯଃ
ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁଇଟି ହାତରେ ଅଛି—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଆଦିର୍ନାରାଯଣଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଭଗଵାନ୍ଭକ୍ତଵତ୍ସଲଃ
ଆରମ୍ଭ ନାରାୟଣ, ଶ୍ରୀମୟ, ଭଗବାନ, ଭକ୍ତପ୍ରିୟ।
ମହାତ୍ରିପୁରସୁନ୍ଦର୍ଯା ମହାତ୍ମ୍ଯଂ ସମୁପାଦିଶତ୍
ସେ ମହାତ୍ରିପୁରସୁନ୍ଦରୀଙ୍କର ମହିମା ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ।
ରହସ୍ଯମନ୍ତ୍ରଂ ସଂଵକ୍ଷ୍ଯେଶୃଣୁ ତଂ ତ୍ଵଂ ସମାହିତଃ
ମୁଁ ଏବେ ଗୁପ୍ତ ମନ୍ତ୍ର କହିବି; ତୁମେ ଏହାକୁ ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣ।
ସଦାଶିଵୋ ନ ଜାନାତି କଥଂ ପ୍ରାକୃତଦେଵତାଃ
ସଦାଶିବ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ଜାଣିନାହାନ୍ତି—ତେବେ ସାଧାରଣ ଦେବତାମାନେ କିପରି ଜାଣିବେ?
ଅକର୍ତୁମନ୍ଯଥା କର୍ତୁଂ କର୍ତୁମସ୍ଯା ଅନୁଗ୍ରହାତ୍
ତାଙ୍କର କୃପାରେ କିଛି କରିପାରିବ, କିଛି ନକରିପାରିବ, କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଭାବରେ କରିପାରିବ।
ତନ୍ମାଯାମୋହିତୋ ଭୂତ୍ଵା ତ୍ଵଵଶଃ ଶଵତାମଗାତ୍
ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ମୁହିଯାଇ, ସେ ଅଶକ୍ତ ହୋଇ ଶବର ପରି ହେଇଗଲେ।