ତନ୍ମନ୍ତ୍ରାଣାଂ ଲକ୍ଷଣଂ ଚ ସର୍ଵମେତନ୍ନିଵେଦଯ
ସେମାନ୍ତ୍ରଗୁଡିକର ଲକ୍ଷଣ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ କହ ।
ସର୍ଵେଭ୍ଯୋ ଽପି ହି ଶବ୍ଦେଭ୍ଯୋ ଵେଦରାଶିର୍ମହାନ୍ମୁନେ
ସମସ୍ତ ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟରୁ, ହେ ମହାମୁନି, ବେଦ ହିଁ ମୂଳ ।
ସର୍ଵେଭ୍ଯୋ ଵେଦମନ୍ତ୍ରେଭ୍ଯୋ ଵିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ରା ମହତ୍ତରାଃ
ସମସ୍ତ ବେଦ ମନ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ତେଭ୍ଯୋ ଗାଣପତା ମନ୍ତ୍ରା ମୁନେ ଵୀର୍ଯ ମହତ୍ତରାଃ
ମୁନି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗଣପତିଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ତେଭ୍ଯୋ ଽପି ଲକ୍ଷ୍ମୀମନ୍ତ୍ରାସ୍ତୁ ତେଭ୍ଯଃ ସାରସ୍ଵତା ଵରାଃ
ସେମାନଙ୍କୁ ଭିତରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଅଧିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଭିତରେ ସାରସ୍ୱତୀଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ସର୍ଵାମ୍ନାଯମନୁଭ୍ଯୋ ଽପି ଵାରାହା ମନଵୋ ଵରାଃ
ସମସ୍ତ ପାଠ ପ୍ରମ୍ପରା ମଧ୍ୟରେ, ବରାହଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତେଭ୍ଯୋ ଽପି ଲଲିତାମନ୍ତ୍ରା ଦଶଭେଦଵିଭେଦିତାଃ
ସେମାନଙ୍କୁ ଭିତରେ ଲଳିତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଅଛି, ଦଶ ପ୍ରକାରରେ ବିଭିନ୍ନ।
ଲୋପାମୁଦ୍ରା କାମରାଜ ଇତି ଖ୍ଯାତିମୁପାଗତୌ
ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଲୋପାମୁଦ୍ରା ଓ କାମରାଜ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇଛି।
ହଂସାଦେର୍ଵାଚ୍ଯତାଂ ଯାତାଃ କାମରାଜୋ ମହେସ୍ଵରଃ
ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ହଂସ ଓ ଅନ୍ୟ ନାମରେ ମଧ୍ୟ ଜଣାଶୁଣା; କାମରାଜ ମହାଶ୍ୱର।
ହାଦିକାଦ୍ଯୋର୍ମନ୍ତ୍ରଯୋସ୍ତୁ ଭେଦୋ ଵର୍ଣତ୍ରଯୋଦ୍ଭଵଃ
ହ ଓ କ ମନ୍ତ୍ରର ଭିନ୍ନତା ତିନିଟି ଅକ୍ଷରର ଯୋଗରୁ ହୁଏ।
ଶିଵେନ ଶକ୍ତ୍ଯା କାମେନ କ୍ଷିତ୍ଯା ଚୈଵ ତୁ ମାଯଯା
ଶିବ, ଶକ୍ତି, କାମ, ପୃଥିବୀ ଓ ମାୟା ଦ୍ୱାରା।
ଶକ୍ରେଣ ଭୁଵନେଶେନ ଚନ୍ଦ୍ରେଣ ଚ ମନୋଭୁଵା
ଇନ୍ଦ୍ର, ଭୁବନେଶ୍ୱର, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ମନସ୍ଜନ୍ମା ଦ୍ୱାରା।
କାମାଦିମନ୍ତ୍ରରାଜସ୍ତୁ ସ୍ମରଯୋନିଃ ଶ୍ରିଯୋ ମୁଖେ
କାମ ଆଦି ମନ୍ତ୍ରରାଜ ହେଉଛି ସ୍ମର ଓ ଯୋନିର ଉତ୍ସ, ଶ୍ରୀଙ୍କର ମୁଖରେ ଅଛି।
ଯେ ଯଜନ୍ତି ମହାଭାଗାସ୍ତେଷାଂ ସର୍ଵତ୍ର ସିଦ୍ଧଯେ
ଯେମାନେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ହୋଇ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଜଗତରେ ସିଦ୍ଧି ମିଳେ।
ସମ୍ଯକ୍ସଂସାଧଯେଦ୍ଵିଦ୍ଵାନ୍ଵକ୍ଷ୍ଯମାଣପ୍ରକାରତଃ
ଏକ ବିଦ୍ୱାନ୍ ସଠିକ୍ ଭାବରେ, ଯେପରି ଭାବେ ବର୍ଣ୍ନନା ହେବ, ସେପରି ଉପାୟରେ ସମ୍ପାଦନ କରିବା ଉଚିତ।
ପ୍ରାତରୁତ୍ଥାଯ ଶିରସିସ୍ମୃତ୍ଵା କମଲମୁଜ୍ଜ୍ଵଲମ୍
ପ୍ରଭାତରେ ଉଠି, ମୁଣ୍ଡରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ପଦ୍ମକୁ ସ୍ମରଣ କରିବା।
ତତ୍ର ଶ୍ରୀମଦ୍ଗୁରୁଂ ଧ୍ଵାତ୍ଵା ପ୍ରସନ୍ନଂ କରୁଣାମଯମ୍
ସେଠାରେ, ଶ୍ରୀମଦ୍ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା, ଶାନ୍ତ ଓ କରୁଣାମୟ।
ଅଥାଗତ୍ଯ ଚ ତୈଲେନ ସାମୋଦେନ ଵିଲେପିତଃ
ତାପରେ, ଆସି ଶୁଭ୍ର ଗନ୍ଧ ତେଲ ଦେଇ ଦେହକୁ ମାଲିଶ କରିବା।
ତସ୍ମାଦୁଷ୍ଣୋଦକେ ସ୍ନାଯାତ୍ତଦଭାଵେ ଯଥୋଦକମ୍
ତାପରେ ଉଷ୍ଣ ଜଳରେ ସ୍ନାନ କରିବା; ଯଦି ଉଷ୍ଣ ଜଳ ନାହିଁ, ଯେଉଁ ଜଳ ମିଳିଥାଏ, ତାହାରେ।
ଆଚମ୍ଯ ପ୍ରଯତୋ ଵିଦ୍ଵାନ୍ହୃଦି ଧ୍ଯାଯନ୍ପରାଂବିକାମ୍
ଜଳ ସିପି ଶୁଦ୍ଧ ମନରେ ବିଦ୍ୱାନ୍ ହୃଦୟରେ ପରାମ୍ବିକାଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିବା।
ଅନ୍ତର୍ହିତଶ୍ଚ ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମା ସନ୍ଧ୍ଯାଵନ୍ଦନମାଚରେତ୍
ପବିତ୍ର ମନ ରଖି, ଅନ୍ୟମାନେ ଦେଖିବେନାହିଁ, ଏହିପରି ଗୁପ୍ତଭାବରେ ସନ୍ଧ୍ୟାବନ୍ଦନ କରିବା ଉଚିତ।
ସପୁଷ୍ପଚନ୍ଦନଂ ଚାର୍ଧ୍ଯଂ ମାର୍ତଣ୍ଡାଯ ସମୁତ୍କ୍ଷିପେତ୍
ଫୁଲ ଓ ଚନ୍ଦନ ମିଶାଇଥିବା ଜଳ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ।
ତର୍ପ୍ପଯିତ୍ଵା ଯଥାଶକ୍ତି ମୂଲେନ ଲଲିତେଶ୍ଵରୀମ୍
ଯେଉଁଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଅଛି, ତାହା ଅନୁଯାୟୀ ମୂଳମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଲଳିତେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ।
ଦିଵାକରମୁପାସ୍ଥାଯ ଦେଵୀଂ ଚ ରଵିବିମ୍ବଗାମ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳରେ ବସିଥିବା ଦେବୀଙ୍କୁ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ ପୂଜିବା ଉଚିତ।
ଚାରୁକର୍ପୂରକସ୍ତୂରୀଚନ୍ଦନାଦିଵିଲେପିତଃ
ସୁନ୍ଦର କର୍ପୂର, କଷ୍ଟୂରୀ, ଚନ୍ଦନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ରବ୍ୟ ଲଗାଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଆମୋଦିକୁସୁମସ୍ରଗ୍ଭିରଵତଂସିତକୁନ୍ତଲଃ
ସୁଗନ୍ଧ ଫୁଲର ମାଳାରେ ଚୁଲି ସଜାଇ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ପୂଜାଖଣ୍ଡେ ଵକ୍ଷ୍ଯମାଣାନ୍କୃତ୍ଵା ନ୍ଯାସାନନୁକ୍ରମାତ୍
ପୂଜା ଅଂଶରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ଅନୁସାରେ ନ୍ୟାସ କ୍ରମକ୍ରମେ କରିବା ଉଚିତ।
ନାନାଵୃକ୍ଷମହୋଦ୍ଯାନମାରଭ୍ଯ ଲଲିତାଵଧି
ନାନା ପ୍ରକାର ଗଛ ଥିବା ବଡ଼ ବଗିଚାଠାରୁ ଲଳିତା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ।
ପୂଜାଖଣ୍ଡୋକ୍ତମାର୍ଗେମ ପୂଜାଂ କୃତ୍ଵା ଵିଲକ୍ଷଣଃ
ପୂଜା ଅଂଶରେ ଯେପରି ଉପାୟ କୁହାଯାଇଛି, ସେହିପରି ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ।
ଷଟ୍ତ୍ରିଂଶଲ୍ଲକ୍ଷସଂଖ୍ଯାଂ ତୁ ଜପେଦ୍ଵିଦ୍ଯା ପ୍ରସୀଦତି
ଛଅତିରିଶି ଲକ୍ଷ ବେଳେ ମନ୍ତ୍ର ଜପ କଲେ, ଏହି ବିଦ୍ୟା ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଏ।