ଭାସତେ ସା ଭଗଵତୀ ପାପଘ୍ନୀ ଲଲିତାଂବିକା
ସେ ଭଗବତୀ ଲଳିତାମ୍ବିକା, ପାପ ନାଶିନୀ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ଯସ୍ଯାଃ ପୂଜାଫଲଂ ପ୍ରାହୁଯସ୍ଯା ଏଵ ହି ପୂଜନମ୍
ତାଙ୍କର ପୂଜା ଫଳ ମାନାଯାଏ, କାରଣ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ହିଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଵର୍ଷକୋଟିସହସ୍ରେଣାପ୍ଯେକାଂଶୋ ଵର୍ଣ୍ଯତେ ନ ହି
କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଏକ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନାହିଁ।
ଯତୋ ଵାଚୋ ନିଵର୍ତନ୍ତେ ଅପ୍ରାପ୍ଯ ମନସା ସହ
କାରଣ, ମନ ଓ ଭାଷା ତାଙ୍କୁ ଧରିପାରେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରି ଫେରିଯାନ୍ତି।
ନ ପକ୍ଷପାତାନ୍ନ ସ୍ନେହାନ୍ନ ମୋହାଦ୍ଵା ମଯୋଚ୍ଯତେ
ମୁଁ କେବେ ଭିନ୍ନତା, ନା ସ୍ନେହ, ନା ମୋହରେ କଥା କହିନି ।
ମଷୀପାତ୍ରାଣି ସର୍ଵେ ଽପି ସପ୍ତ ସଂତୁ ମହାର୍ଣଵାଃ
ସମସ୍ତ କଳମଦାନ ଏହି ସପ୍ତ ମହାସାଗର ହେଉ ।
ତସ୍ଯ ଲେଖନକାଲୋ ଽସ୍ତୁ ପରାର୍ଧ୍ଯାଧିକଵତ୍ସରୈଃ
ଲେଖିବା ପାଇଁ ସମୟ ପରାର୍ଧ ଠାରୁ ଅଧିକ ବର୍ଷ ହେଉ ।
ସର୍ଵେ ବୃହସ୍ପତିସମା ଵକ୍ତାରୋ ଯଦି କୁଂଭଜ
ସମସ୍ତ କଥାକୁହିବା ଲୋକ ବୃହସ୍ପତି ସମାନ ହେଉ, ହେ କୁମ୍ଭଜ ।
ଅଥ ଵା ଵୃତ୍ତିରଖିଲା ନିଷ୍ଫଲା ତଦ୍ଗୁଣସ୍ତୁତୌ
ତଥାପି ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ ତାଙ୍କ ଗୁଣଗାନରେ ଫଳହୀନ ହେଉ ।
ମହାମାଯାଜଵନିକା ଲଂବତେ ମେଚକପ୍ରଭା
ମହାମାୟାର ଚାଦର ଚମକୁଥିବା ଆଲୋକରେ ଲଟକିଛି ।
ଇନ୍ଦ୍ରଗୋପଵିତାନଂ ତୁ ବଦ୍ଧଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଦୁର୍ଲଭମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଗୋପ ପୋକର ଛତା ବନ୍ଧାଯାଇଛି, ଯାହା ତିନି ଲୋକରେ ଦୁର୍ଲଭ ।
ମଦ୍ଵାଣୀ ଵର୍ଣଯିଷ୍ଯନ୍ତୀ କଣ୍ଠ ଏଵ ହ୍ରିଯା ହତା
ମୋର କଥା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ଚାହିଁଲେ ଲଜ୍ଜାରେ କଣ୍ଠରେ ଅଟକିଯାଏ ।
ମନସୋ ଽପି ହି ଦୂରେ ତତ୍ସୌଭାଗ୍ଯଂ କେନଵର୍ଣ୍ଯତେ
ମନର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେ ସଉଭାଗ୍ୟ ଦୂର; କିଏ ଏହାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ ?
ପ୍ରାଦୁର୍ଭୁତା ଚିଦନଲାଦ୍ଦଗ୍ଧନିଃଶେଷଦାନଵା
ସେ ଚିତାଗ୍ନିରୁ ପ୍ରକଟ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦାନବକୁ ପୁରା ଦହିଦେଇଛି ।
ଅଧିଷ୍ଠାଯ ଶ୍ରୀନଗରଂ ସଦା ରକ୍ଷତି ଵିଷ୍ଟପମ୍
ସେ ଶ୍ରୀନଗରରେ ବସି ସଦା ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି ।
ନ ଭେଦକୋ ଽପି ଵିନ୍ଯାସୋ ନାମମାତ୍ରଂ ପୁରାଂ ଭିଦା
କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ବ୍ୟବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ଭିନ୍ନତା ଦେଉନାହିଁ; ନାମ ମାତ୍ର ଏହି ପୁରକୁ ଅଲଗା କରେ ।
ଵଦନ୍ତି ଶ୍ରୀପୁରକଥାଂ ତେ ଯାନ୍ତି ପରମାଂ ଗତିମ୍
ଯେମାନେ ଶ୍ରୀପୁର କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ଗତିକୁ ପାଆନ୍ତି ।
ଯେ ପୁସ୍ତକେ ଧାରଯନ୍ତି ତେ ଯାନ୍ତି ପରମାଂ ଗତିମ୍
ଯେମାନେ ପୁସ୍ତକରେ ଏହାକୁ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ଗତିକୁ ପାଆନ୍ତି ।
ସଂପାଦଯନ୍ତି ଯେ ଭକ୍ତାସ୍ତେ ଯାନ୍ତି ପରମାଂ ଗତିମ୍
ଯେ ଭକ୍ତମାନେ ଏହାକୁ ସଂଗ୍ରହ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ଗତିକୁ ପାଆନ୍ତି ।
ଭଣ୍ଡାସୁରଵଧଶ୍ଚୈଵ ଦେଵ୍ଯାଃ ଶ୍ରୀନଗରସ୍ଥିତିଃ
ଭଣ୍ଡାସୁରଙ୍କ ବଧ ଏବଂ ଦେବୀଙ୍କ ଶ୍ରୀନଗରରେ ବସିବା—
ତନ୍ମନ୍ତ୍ରାଣାଂ ଲକ୍ଷଣଂ ଚ ସର୍ଵମେତନ୍ନିଵେଦଯ
ସେମାନ୍ତ୍ରଗୁଡିକର ଲକ୍ଷଣ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ କଥା ମୋତେ କହ ।
ସର୍ଵେଭ୍ଯୋ ଽପି ହି ଶବ୍ଦେଭ୍ଯୋ ଵେଦରାଶିର୍ମହାନ୍ମୁନେ
ସମସ୍ତ ଶବ୍ଦ ମଧ୍ୟରୁ, ହେ ମହାମୁନି, ବେଦ ହିଁ ମୂଳ ।
ସର୍ଵେଭ୍ଯୋ ଵେଦମନ୍ତ୍ରେଭ୍ଯୋ ଵିଷ୍ଣୁମନ୍ତ୍ରା ମହତ୍ତରାଃ
ସମସ୍ତ ବେଦ ମନ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ତେଭ୍ଯୋ ଗାଣପତା ମନ୍ତ୍ରା ମୁନେ ଵୀର୍ଯ ମହତ୍ତରାଃ
ମୁନି, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଗଣପତିଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ।
ତେଭ୍ଯୋ ଽପି ଲକ୍ଷ୍ମୀମନ୍ତ୍ରାସ୍ତୁ ତେଭ୍ଯଃ ସାରସ୍ଵତା ଵରାଃ
ସେମାନଙ୍କୁ ଭିତରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଅଧିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଭିତରେ ସାରସ୍ୱତୀଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ।
ସର୍ଵାମ୍ନାଯମନୁଭ୍ଯୋ ଽପି ଵାରାହା ମନଵୋ ଵରାଃ
ସମସ୍ତ ପାଠ ପ୍ରମ୍ପରା ମଧ୍ୟରେ, ବରାହଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତେଭ୍ଯୋ ଽପି ଲଲିତାମନ୍ତ୍ରା ଦଶଭେଦଵିଭେଦିତାଃ
ସେମାନଙ୍କୁ ଭିତରେ ଲଳିତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ର ଅଛି, ଦଶ ପ୍ରକାରରେ ବିଭିନ୍ନ।
ଲୋପାମୁଦ୍ରା କାମରାଜ ଇତି ଖ୍ଯାତିମୁପାଗତୌ
ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ଲୋପାମୁଦ୍ରା ଓ କାମରାଜ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇଛି।
ହଂସାଦେର୍ଵାଚ୍ଯତାଂ ଯାତାଃ କାମରାଜୋ ମହେସ୍ଵରଃ
ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡିକ ହଂସ ଓ ଅନ୍ୟ ନାମରେ ମଧ୍ୟ ଜଣାଶୁଣା; କାମରାଜ ମହାଶ୍ୱର।
ହାଦିକାଦ୍ଯୋର୍ମନ୍ତ୍ରଯୋସ୍ତୁ ଭେଦୋ ଵର୍ଣତ୍ରଯୋଦ୍ଭଵଃ
ହ ଓ କ ମନ୍ତ୍ରର ଭିନ୍ନତା ତିନିଟି ଅକ୍ଷରର ଯୋଗରୁ ହୁଏ।