ଶିରୀଷଦାମମୃଦୁଲଚ୍ଛଦାଭାଂଶ୍ଚତୁରୋ ଭୁଜାନ୍
ତାଙ୍କର ଚାରିଟି ହାତ ଶିରୀଷ ଫୁଲର ମାଳା ପରି ମୃଦୁ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଵହନ୍ତୀ ପତିସଂସୃଷ୍ଟଶଙ୍ଖସୁନ୍ଦରକନ୍ଧରା
ତାଙ୍କର କଣ୍ଠ ଶଂଖ ପରି ସୁନ୍ଦର, ପତିଙ୍କର ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମନୋହର।
କୁନ୍ଦକୁଡ୍ମଲଲକ୍ଷ୍ମୀକୈର୍ଦନ୍ତୈର୍ଦର୍ଶିତଚନ୍ଦ୍ରିକା
ତାଙ୍କର ଦାନ୍ତ ଦେଖିବାକୁ କୁନ୍ଦ ମୁକୁଳ ପରି ଚମକୁଥିବା, ହସିଲେ ଚାନ୍ଦ୍ରିକା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଖାଯାଏ।
କେତକାନ୍ତର୍ଦଲଶ୍ରୋଣୀ ଦୀର୍ଘଦୀର୍ଘଵିଲୋଚନା
ତାଙ୍କର ନିତମ୍ବ କେତକୀ ଫୁଲର ଭିତର ତରକା ପରି, ଏବଂ ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଦୀର୍ଘ ଓ ବିଶାଳ।
ପାଲୀଵତଂ ସମାଣିକ୍ଯକୁଣ୍ଡଲାମଣ୍ଡିତଶ୍ରୁତିଃ
ତାଙ୍କର କାନ ମୟୂରପଂଖ ପରି ଚମକୁଥିବା ରତ୍ନ ଓ ମାଣିକ୍ୟ କୁଣ୍ଡଳରେ ଶୋଭିତ।
ଶରଚ୍ଚଞ୍ଚନ୍ନିଶାନାଥମଣ୍ଡଲୀମଧୁରାନନା
ତାଙ୍କର ମୁହଁ ଶରତ୍କାଳର ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ମଧୁର, ରାତିର ଚନ୍ଦ୍ର ବଦଳେ ଅଧିକ ଶୋଭାବାନ୍।
ସ୍ଫୁରତ୍ତିଲକରତ୍ନାଭଭାଲନେତ୍ରଵିରାଜିତା
ତାଙ୍କର କପାଳ ଓ ନୟନ ଚମକୁଥିବା ଟିଳକ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ।
ସୀମନ୍ତରେଶାଵିନ୍ଯସ୍ତକିନ୍ଦୂରଶ୍ରେଣିଭାସୁରା
ତାଙ୍କର ସିନ୍ଦୂର ମାଥାର ମାଝିରେ ରତ୍ନ ଶୃଙ୍ଖଳା ପରି ଚମକୁଛି।
ସର୍ଵଶୃଙ୍ଗାରଵେଷାଢ୍ଯା ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତା
ସେ ସମସ୍ତ ଶୃଙ୍ଗାର ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣ ପିନ୍ଧିଛନ୍ତି।
ବ୍ରହ୍ମଵିଷ୍ଣୁଗିରୀଶେଶସଦାଶିଵନିଦାନଭୂଃ
ସେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଗିରିଶ ଓ ସଦାଶିବଙ୍କ ମୂଳ କାରଣ।
ଭାସତେ ସା ଭଗଵତୀ ପାପଘ୍ନୀ ଲଲିତାଂବିକା
ସେ ଭଗବତୀ ଲଳିତାମ୍ବିକା, ପାପ ନାଶିନୀ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ଯସ୍ଯାଃ ପୂଜାଫଲଂ ପ୍ରାହୁଯସ୍ଯା ଏଵ ହି ପୂଜନମ୍
ତାଙ୍କର ପୂଜା ଫଳ ମାନାଯାଏ, କାରଣ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ହିଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ।
ଵର୍ଷକୋଟିସହସ୍ରେଣାପ୍ଯେକାଂଶୋ ଵର୍ଣ୍ଯତେ ନ ହି
କୋଟି କୋଟି ବର୍ଷ ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଏକ ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିହେବ ନାହିଁ।
ଯତୋ ଵାଚୋ ନିଵର୍ତନ୍ତେ ଅପ୍ରାପ୍ଯ ମନସା ସହ
କାରଣ, ମନ ଓ ଭାଷା ତାଙ୍କୁ ଧରିପାରେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିପାରି ଫେରିଯାନ୍ତି।
ନ ପକ୍ଷପାତାନ୍ନ ସ୍ନେହାନ୍ନ ମୋହାଦ୍ଵା ମଯୋଚ୍ଯତେ
ମୁଁ କେବେ ଭିନ୍ନତା, ନା ସ୍ନେହ, ନା ମୋହରେ କଥା କହିନି ।
ମଷୀପାତ୍ରାଣି ସର୍ଵେ ଽପି ସପ୍ତ ସଂତୁ ମହାର୍ଣଵାଃ
ସମସ୍ତ କଳମଦାନ ଏହି ସପ୍ତ ମହାସାଗର ହେଉ ।
ତସ୍ଯ ଲେଖନକାଲୋ ଽସ୍ତୁ ପରାର୍ଧ୍ଯାଧିକଵତ୍ସରୈଃ
ଲେଖିବା ପାଇଁ ସମୟ ପରାର୍ଧ ଠାରୁ ଅଧିକ ବର୍ଷ ହେଉ ।
ସର୍ଵେ ବୃହସ୍ପତିସମା ଵକ୍ତାରୋ ଯଦି କୁଂଭଜ
ସମସ୍ତ କଥାକୁହିବା ଲୋକ ବୃହସ୍ପତି ସମାନ ହେଉ, ହେ କୁମ୍ଭଜ ।
ଅଥ ଵା ଵୃତ୍ତିରଖିଲା ନିଷ୍ଫଲା ତଦ୍ଗୁଣସ୍ତୁତୌ
ତଥାପି ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ ତାଙ୍କ ଗୁଣଗାନରେ ଫଳହୀନ ହେଉ ।
ମହାମାଯାଜଵନିକା ଲଂବତେ ମେଚକପ୍ରଭା
ମହାମାୟାର ଚାଦର ଚମକୁଥିବା ଆଲୋକରେ ଲଟକିଛି ।
ଇନ୍ଦ୍ରଗୋପଵିତାନଂ ତୁ ବଦ୍ଧଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଦୁର୍ଲଭମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଗୋପ ପୋକର ଛତା ବନ୍ଧାଯାଇଛି, ଯାହା ତିନି ଲୋକରେ ଦୁର୍ଲଭ ।
ମଦ୍ଵାଣୀ ଵର୍ଣଯିଷ୍ଯନ୍ତୀ କଣ୍ଠ ଏଵ ହ୍ରିଯା ହତା
ମୋର କଥା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିବାକୁ ଚାହିଁଲେ ଲଜ୍ଜାରେ କଣ୍ଠରେ ଅଟକିଯାଏ ।
ମନସୋ ଽପି ହି ଦୂରେ ତତ୍ସୌଭାଗ୍ଯଂ କେନଵର୍ଣ୍ଯତେ
ମନର ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ସେ ସଉଭାଗ୍ୟ ଦୂର; କିଏ ଏହାକୁ ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ ?
ପ୍ରାଦୁର୍ଭୁତା ଚିଦନଲାଦ୍ଦଗ୍ଧନିଃଶେଷଦାନଵା
ସେ ଚିତାଗ୍ନିରୁ ପ୍ରକଟ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଦାନବକୁ ପୁରା ଦହିଦେଇଛି ।
ଅଧିଷ୍ଠାଯ ଶ୍ରୀନଗରଂ ସଦା ରକ୍ଷତି ଵିଷ୍ଟପମ୍
ସେ ଶ୍ରୀନଗରରେ ବସି ସଦା ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି ।
ନ ଭେଦକୋ ଽପି ଵିନ୍ଯାସୋ ନାମମାତ୍ରଂ ପୁରାଂ ଭିଦା
କୌଣସି ଭିନ୍ନତା ନାହିଁ, ବ୍ୟବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ଭିନ୍ନତା ଦେଉନାହିଁ; ନାମ ମାତ୍ର ଏହି ପୁରକୁ ଅଲଗା କରେ ।
ଵଦନ୍ତି ଶ୍ରୀପୁରକଥାଂ ତେ ଯାନ୍ତି ପରମାଂ ଗତିମ୍
ଯେମାନେ ଶ୍ରୀପୁର କଥା କହନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ଗତିକୁ ପାଆନ୍ତି ।
ଯେ ପୁସ୍ତକେ ଧାରଯନ୍ତି ତେ ଯାନ୍ତି ପରମାଂ ଗତିମ୍
ଯେମାନେ ପୁସ୍ତକରେ ଏହାକୁ ରଖନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ଗତିକୁ ପାଆନ୍ତି ।
ସଂପାଦଯନ୍ତି ଯେ ଭକ୍ତାସ୍ତେ ଯାନ୍ତି ପରମାଂ ଗତିମ୍
ଯେ ଭକ୍ତମାନେ ଏହାକୁ ସଂଗ୍ରହ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପରମ ଗତିକୁ ପାଆନ୍ତି ।
ଭଣ୍ଡାସୁରଵଧଶ୍ଚୈଵ ଦେଵ୍ଯାଃ ଶ୍ରୀନଗରସ୍ଥିତିଃ
ଭଣ୍ଡାସୁରଙ୍କ ବଧ ଏବଂ ଦେବୀଙ୍କ ଶ୍ରୀନଗରରେ ବସିବା—