ତସ୍ଯାଃ ଶ୍ରୀମନ୍ତ୍ରନାଥାଯାଃ ସୁରତ୍ଵଷ୍ଟ୍ରା ମଯେନ ଚ
ଏହା ଶ୍ରୀମନ୍ତ୍ରିଣୀ ମା'ଙ୍କର, ଯାହା ଦେବଶିଳ୍ପୀ ମୟାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି।
ଵର୍ଣଯିଷ୍ଯତି କୋ ନାମ ଯୋ ଦ୍ଵିଜିହ୍ଵାସହସ୍ରଵାନ୍
ଯଦି ହଜାର ଦୁଇ ମୁହଁ ଥାଏ ମଧ୍ୟ, କିଏ ତାହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରିବ?
ଗାଯନ୍ତ୍ଯସ୍ତତ୍ର ଖେଲନ୍ତି ମାନ୍ଯମାତଙ୍ଗକନ୍ଯକାଃ
ସେଠି ମାନ୍ୟ ମାତଙ୍ଗ କନ୍ୟାମାନେ ଗୀତ ଗାଉଛନ୍ତି ଓ ଖେଳୁଛନ୍ତି।
ସେଵନ୍ତେ ମନ୍ତ୍ରିଣୀନାଥାଂ ସଦା ମଧୁମଦାଲସାଃ
ସେମାନେ ସଦା ମଧୁରେ ମତ ହୋଇ, ମନ୍ତ୍ରିଣୀ ମା'ଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି।
ମହାପ୍ରଭାଵସଂପନ୍ନୋ ଜଗତ୍ସର୍ଜନଲଂପଟଃ
ସେ ଅତିଶୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଥିବା।
ମତଙ୍ଗମୁନିପୁତ୍ରେଣ ସୁଚିରଂ ସମୁପାସିତା
ମାତଙ୍ଗ ଋଷିଙ୍କ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ପୂଜିତ ହୋଇଥିଲେ।
ଉଵାଚ ତାଂ ପୁରୋ ଦତ୍ତସାନ୍ନିଧ୍ଯାଂ ଶ୍ଯାମଲାଂବିକାମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ବସିଥିବା ଶ୍ୟାମଳାମ୍ବିକାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଜାତା ଏଵାଣିମାଦ୍ଯାସ୍ତାଃ ସର୍ଵାଶ୍ଚାନ୍ଯା ଵିଭୂତଯଃ
ସେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ସହିତ, ଅଣିମା ଆଦି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମସ୍ତ ବିଭୂତି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ସର୍ଵତଃ ପ୍ରାପ୍ତକାଲସ୍ଯ ଭଵତ୍ଯାଶ୍ଚରିତସ୍ମୃତେଃ
ଯେତେବେଳେ ସମୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ଭବତୀଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟର ସ୍ମୃତି ସମସ୍ତଠାରେ ଉଦ୍ଭବ ହୁଏ।
ଏଵଂ ପରଂ ପ୍ରାର୍ଥଯେ ଽହଂ ତଂ ଵରଂ ପୂରଯାଂବିକେ
ଏଭଳି, ହେ ପୂରୟାମ୍ବିକା, ମୁଁ ସେଇ ପରମ ଵର ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛି।
କ୍ରୀଡାମତ୍ତେନ ଚାଵାଚ୍ଯୈସ୍ତତ୍ର ତେନ ପ୍ରଗଲ୍ଭିତମ୍
କ୍ରୀଡାର ମଜାରେ ଏବଂ କହିବାକୁ ଅସମ୍ଭବ ଶବ୍ଦରେ, ସେଠାରେ ସେ ଅତି ନିର୍ଭୀକ ହେଲେ।
ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ମମ ନୈଵାଭୂଦ୍ଯତସ୍ତତ୍ରାଧିକୋ ଗୁଣଃ
ସେଇ କଥା ମୋର ହେଲାନି, କାରଣ ସେଠାରେ ଅଧିକ ଗୁଣ ଥିଲା।
ଏକସ୍ଯ କାରଣାଜ୍ଜାତେ ତତ୍ରାନ୍ଯସ୍ଯ ସ୍ପୃହା ଭଵେତ୍
ଏଠାରେ ଗୋଟିଏ କାରଣରୁ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା ଉପଜିପାରେ।
କୃତଵାନ୍ମନ୍ତ୍ରିଣୀନାଥେ ତତ୍ତ୍ଵଂମତ୍ତନଯା ଭଵ
ସେ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଭୁ କଲେ, ଏବଂ ତୁମେ ତତ୍ତ୍ୱଙ୍କ ଝିଅ ହେଲା।
ତଥାସ୍ତ୍ଵିତି ତିରୋଘତ୍ ସ ଚ ପ୍ରୀତୋ ଽଭଵନ୍ମୁନିଃ
‘ଏମିତି ହେଉ’ ବୋଲି କହି, ସେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ମୁନି ଖୁସି ହେଲେ।
ତାପିଚ୍ଛମଞ୍ଜରୀମେକାଂ ଦଦୌ କର୍ଣାଵତଂସତଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ତାପିଚ୍ଛ ଫୁଲର ଗୁଛ ଦେଲେ, ଯାହା କାନର ଅଳଙ୍କାର ହେଲା।
ନାମ୍ନା ସିଦ୍ଧିମତୀ ଗର୍ଭେ ଲଘୁଶ୍ଯାମାମଧାରଯତ୍
ସେ ଗର୍ଭରେ ଏକ କଳା ଚମଡ଼ିଆ ଝିଅକୁ ଧରିଲେ, ଯାହାର ନାମ ସିଦ୍ଧିମତୀ।
ଲଘୁଶ୍ଯାମେତି ସା ପ୍ରୋକ୍ତ ଶ୍ଯାମା ଯନ୍ମୂଲକନ୍ଦଭୂଃ
ସେ ଲଘୁଶ୍ୟାମା ବୋଲି ଡାକାଯାଏ, ଯାହାର ମୂଳ ଓ କନ୍ଦ ହେଉଛି ଶ୍ୟାମା।
ଅଙ୍ଗଶକ୍ତିତ୍ଵମାପନ୍ନାଃ ସେଵନ୍ତେ ପ୍ରିଯକପ୍ରିଯାମ୍
ଅଙ୍ଗଶକ୍ତି ଲାଭ କରି, ସେମାନେ ପ୍ରିୟ ଓ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି।
କଥିତାଃ ସପ୍ତକକ୍ଷାଶ୍ଚ ଶାଲା ଲୋହାଦିନିର୍ମିତାଃ
ସାତଟି ପରିକ୍ଷେପ ଏବଂ ଲୋହା ଓ ଅନ୍ୟ ଧାତୁର ଶାଳା ବିବରଣ କରାଯାଇଛି।
ତନ୍ନାମକୀର୍ତଯ ପ୍ରାଜ୍ଞ ଯେନ ମେ ସଂଶଯଚ୍ଛିଦା
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୋର ସନ୍ଦେହ ଦୂର ହୁଏ, ସେ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କର।
ମହାକାଲଃ ସର୍ଵଲୋକଭକ୍ଷକଃ ଶ୍ଯାମଵିଗ୍ରହଃ
ମହାକାଳ, ସମସ୍ତ ଜଗତଙ୍କୁ ଗ୍ରସଣ କରୁଥିବା, କଳା ଦେହ ଧାରଣ କରିଥିବା।
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡଚଷକେ ପୂର୍ଣଂ ପିବନ୍ଵିଶ୍ଵରସାଯନମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପାତ୍ରକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି, ସେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ସାର ରସ ପିଉଛନ୍ତି।
ସିଂହାସନେ ସମାସୀନଃ କଲ୍ପାନ୍ତେ କଲନାତ୍ମକେ
ସେ କଳ୍ପାନ୍ତରେ, ସିଂହାସନରେ ବସିଛନ୍ତି, ଗଣନାର ମୂର୍ତ୍ତି ହେଇ।
କାଲମୃତ୍ଯୁପ୍ରମୁଖ୍ଯୈଶ୍ଚ କିଙ୍କରୈରପି ସେଵିତଃ
ସମୟ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ଆଦି ନିଯୁକ୍ତ ସେବକମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସେବନ କରନ୍ତି।
ଵିଶ୍ଵଂ କଲଯତଃ କୃତ୍ସ୍ନଂ ପ୍ରଥମେ ଽଧ୍ଵନି ଵାସିନୌ
ସେ ପ୍ରଥମ ପଥରେ ବସି ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ଚିନ୍ତନ କରନ୍ତି।
ଚତୁରାଵରଣୋପେତଂ ମଧ୍ଯେ ବିନ୍ଦୁମନୋହରମ୍
ଚାରିଟି ଘେରା ରହିଛି, ମଧ୍ୟରେ ଆକର୍ଷକ ବିନ୍ଦୁ ଅଛି।
ଅଷ୍ଟାରପଙ୍କଜଂ ଚୈଵଂ ମହାକାଲସ୍ତୁ ମଧ୍ଯଗଃ
ଏଠାରେ ଅଷ୍ଟଦଳ ପଦ୍ମ ଅଛି, ଏହାର ମଧ୍ୟରେ ମହାକାଳ ବସିଛନ୍ତି।
ଏତାସ୍ତିସ୍ରୋ ମହାଦେଵ୍ଯୋ ମହାକାଲସ୍ଯ ଶକ୍ତଯଃ
ଏହି ତିନି ମହାଦେବୀ ମହାକାଳଙ୍କର ଶକ୍ତି।
ପ୍ରାହ୍ଣାପରାହ୍ଣମଧ୍ଯାହ୍ନାଃ ପଞ୍ଚ କାଲସ୍ଯ ଶକ୍ତଯଃ
ପ୍ରଭାତ, ଅପରାହ୍ନ ଓ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ସମୟ କାଳଙ୍କର ଶକ୍ତି।