ତାନଗମ୍ଯାସୁ ନାରୀଷୁ ପାତଯିତ୍ଵା ଵିନାଶଯ
ଯେଉଁ ନାରୀମାନେ ଅପ୍ରାପ୍ୟ, ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ପତିତ କରି, ନଶ୍ଟ କର।
ତେଷାଂ କାମସୁଖଂ ସର୍ଵଂ ସଂପାଦଯ ସମୀପ୍ସିତମ୍
ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ କାମସୁଖ ପୂରଣ କର।
ତଥେତି ଶିରସା ବିଭ୍ରତ୍ସାଂଜଲିର୍ନିର୍ଯଯୌ ତତଃ
‘ଏହିପରି ହେଉ’ ବୋଲି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ହାତ ଯୋଡି ସେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ।
ବହଵଃ ଶୋଭନାକାରା ମଦନା ଵିଶ୍ଵମୋହନାଃ
ଅନେକ ଶୋଭାବାନ୍, ଶୃଙ୍ଗାରମୟ ମଦନ ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରି ଦେଖାଦେଲେ।
ପୁନଃ ସ୍ଥାଣ୍ଵାଶ୍ରମଂ ପ୍ରାପ ଚନ୍ଦ୍ରମୌଲେର୍ଜିଗୀଷଯା
ପୁଣି ଜିତିବା ଆଶାରେ, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ଅଚଳଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ରାଗେଣ ପୀଠମର୍ଦେନ ମନ୍ଦାନିଲରଯେଣ ଚ
ରାଗ, ଆସନ ଚାପିବା ଓ ମୃଦୁ ପବନର ଚଳନ ସହିତ।
ଶୃଙ୍ଗାରଵୀରସଂପନ୍ନୋ ରତ୍ଯାଲିଙ୍ଗିତଵିଗ୍ରହଃ
ଶୃଙ୍ଗାର ଶୌର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ରତିର ଆଲିଙ୍ଗନରେ ତାଙ୍କ ଦେହ।
ମଦନାରେରଭିମୁଖଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ନିଭଯ ଆସ୍ଥିତଃ
ମଦନଶତ୍ରୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ସେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଦୂରୀଚକାର ଵୈରାଗ୍ଯଂ ତପସ୍ତତ୍ତ୍ଯାଜ ଦୁଷ୍କରମ୍
ସେ ନିର୍ଲିପ୍ତତାକୁ ଦୂରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ ଓ କଠିନ ତପସ୍ୟାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତାମେଵ ପାର୍ଵତୀଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଭୂଯୋଭୂଯଃ ସ୍ମରାତୁରଃ
ସେ ପୁନିପୁନି କାମବିଧୁର ହୋଇ, କେବଳ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଲେ।
ଭୂଯୋଭୂଯୋ ଗିରିସୁତାଂ ପୂର୍ଵଦୃଷ୍ଟାମନୁସ୍ମରନ୍
ପୁଣିପୁଣି ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାଙ୍କୁ ପୂର୍ବରୁ ଯେମିତି ଦେଖିଥିଲେ, ସେହି ମନ୍ଦିରେ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ।
ନ ଚନ୍ଦ୍ରରେଖା ନୋ ଗଙ୍ଗା ଦେହତାପଚ୍ଛିଦେ ଽଭଵତ୍
ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ କିମ୍ବା ଗଙ୍ଗା ଜଳ ମଧ୍ୟ ସେ ଦେହର ତାପକୁ ଶାନ୍ତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଆହୃତେ ପୁଷ୍ପଶଯନେ ଵିଲୁଲୋଠ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ପୁଷ୍ପର ଶଯ୍ୟା ଆଣିଦେଲେ, ସେ ତାହା ଉପରେ ପୁଣିପୁଣି ଗଡ଼ାଗଡ଼ି ହେଉଥିଲେ।
ପୁଷ୍ପତଲ୍ପାନ୍ତରଂ ଗତ୍ଵା ଵ୍ଯଚେଷ୍ଟତ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ପୁଷ୍ପ ଶଯ୍ୟାର ଅନ୍ୟ ଦିଗକୁ ଯାଇ, ସେ ପୁଣିପୁଣି ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲେ।
ନ ହିମାନୀପଯସି ଵା ନିଵୃତ୍ତସ୍ତଦ୍ଵପୁର୍ଜ୍ଵରଃ
ବରଫ ଜଳରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଦେହର ଜ୍ୱର ଶାନ୍ତ ହେଲା ନାହିଁ।
ଭୂଯଃ ଶୈଲସୁତାରୂପଂ ଚିତ୍ରପଟ୍ଟେ ନଖୈର୍ଲିଖତ୍
ପୁଣିଥରେ, ସେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାଙ୍କ ଆକୃତିକୁ ଚିତ୍ରିତ ବସ୍ତ୍ର ଉପରେ ନଖରେ ଆଙ୍କିଲେ।
ତାମାଲିଖ୍ଯ ହ୍ରିଯା ନମ୍ରାଂ ଵୀକ୍ଷମାଣାଂ କଟାକ୍ଷତଃ
ତାଙ୍କୁ ଆଙ୍କି ଶର୍ମରେ ନମ୍ର ହୋଇ, କୋଣ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ତକୁରୁଥିଲେ।
ଭୂଯସା ସ୍ମରତାପେନ ଵିଵ୍ଯଥେ ଵିଷମେକ୍ଷଣଃ
ସ୍ମୃତିର ତାପରେ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଅସ୍ଥିର ଓ ଅଶାନ୍ତ ହେଇଗଲା।
ତଥୈଵ ସଂଲ୍ଲପନ୍ସାର୍ଧମୁନ୍ମାଦେନୋପପନ୍ନଯା
ସେହିପରି, ଅର୍ଦ୍ଧପ୍ରମାଦରେ ସେ ତାଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ତତ୍କଥାସୁଧଯା ନୀତସମସ୍ତରଜନୀଦିନଃ
ତାଙ୍କ ବିଷୟର କଥାର ଅମୃତରେ ସମସ୍ତ ଦିନ ଓ ରାତି କଟାଇଦେଲେ।
ତନ୍ମଯତ୍ଵମନୁପ୍ରାପ୍ତସ୍ତତାପାତିତରାଂ ଶିଵଃ
ତାଙ୍କୁ ଭିତରେ ରଖି, ଶିବ ତାଙ୍କ ତାପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଆବୃତ ହେଇଗଲେ।
ଅଵଲୋକ୍ଯ ଵିଵାହାଯ ଭୃଶମୁଦ୍ଯମଵାନଭୂତ୍
ଏହା ଦେଖି, ସେ ବିବାହ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ।
ଅଥ ତାଂ ପର୍ଵତସୁତାମାଶୁଗୈରଭ୍ଯତାପଯତ୍
ତାପରେ, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରେମ ତାପକୁ ତୁରନ୍ତ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାଙ୍କୁ ପଠାଇଲେ।
ଶୁଷ୍ଯମାଣାଧରଦଲୋ ଭୃଶଂ ପାଣ୍ଡୁକପୋଲଭୂଃ
ତାଙ୍କ ଓଠ ଶୁଷ୍କ ହେଇଗଲା, ଗାଲ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଫିକା ହେଇପଡ଼ିଲା।
ମଖୀସହସ୍ରୈଃ ସିଷିଚେ ନିତ୍ଯଂ ଶୀତୋପଚାରକୈଃ
ସେ ତାଙ୍କୁ ହଜାର ହଜାର ଶୀତଳ ଉପଚାରରେ ସବୁବେଳେ ଛିଟାଇଲେ।
ନ ଜଗାମ ରୁଜାଶାନ୍ତି ମନ୍ମଥାଗ୍ନେର୍ମହୀଯସଃ
ତଥାପି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାମାଗ୍ନିର ଯନ୍ତ୍ରଣା କମିଲା ନାହିଁ।
ସ୍ଵତନୋସ୍ତାପନେନାସୌ ପିତୁଃ ଖେଦମଵର୍ଧଯତ୍
ନିଜ ଦେହର ତାପରେ ସେ ପିତାଙ୍କ ଦୁଃଖ ବଢ଼ାଇଲେ।
ଅଵଲୋକ୍ଯ ସ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରୋ ମହାଦୁଃଖମଵାପ୍ତଵାନ୍
ଏହା ଦେଖି, ପାହାଡ଼ର ରାଜା ବଡ଼ ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଭାର୍ତାରଂ ତଂ ସମୃଚ୍ଛେତି ପିତ୍ରା ସମ୍ପ୍ରେରିତାଥ ସା
ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ କରିବା ପାଇଁ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଵକାର ପତିଲାଭାଯ ପାର୍ଵତୀ ଦୁଷ୍କରଂ ତପଃ
ପାର୍ବତୀ ଚାହିଁଥିବା ସ୍ୱାମୀ ପାଇଁ ଅତି କଠିନ ତପସ୍ୟା କଲେ।