ବଭୂଵୁସ୍ତୌ ମହାଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରଣମ୍ଯ ଲଲିତେଶ୍ଵରୀମ୍
ସେ ଦୁଇଜଣେ ଗଭୀର ଭକ୍ତି ସହିତ ଲଳିତେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଏହିପରି ହେଲେ।
ଵ୍ଯଜ୍ଞାପଯଦିଦଂ ଵାକ୍ଯଂ ଭକ୍ତିନିର୍ଭରମାନସଃ
ଭକ୍ତିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ମନେ ସେ ଏହି ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ତତ୍ତ୍ଵଦୀଯକଟାକ୍ଷସ୍ଯ ପ୍ରସାଦାତ୍ପୁନରାଗତମ୍
ସତ୍ୟଜ୍ଞାନୀଙ୍କର କୃପାଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସେ ପୁନିଥରେ ଫେରିଆସିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ପରମେଶାନୀ ତମାହ ମକରଧ୍ଵଜମ୍
ଏପରି କହି, ପରମେଶ୍ୱରୀ ମକରଧ୍ୱଜଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମତ୍ପ୍ରସାଦାଜ୍ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ମୋହଯାଵ୍ଯାହତାଶୁଗ
ମୋର କୃପାରେ, ହେ ତୀବ୍ରବାଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅବିରୋଧରେ ମୋହିତ କର।
ପର୍ଵତସ୍ଯ ସୁତାଂ ଗୌରୀଂ ପରିଣେଷ୍ଯତି ସତ୍ଵରମ୍
ସେ ଶୀଘ୍ର ହେବାକୁ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ଗୌରୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବେ।
ସର୍ଵେଷାଂ ଦେହମାଵିଶ୍ଯ ଦାସ୍ଯନ୍ତି ରତିମୁତ୍ତମାମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଦେବ।
ଦେହଦାହଂ ଵିଧାତୁଂ ତେ ନ ସମର୍ଥୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତୁମେ ଦେହ ଦହନ କରିବାରେ ସମର୍ଥ ହେବନାହାଁ।
ପ୍ରଯାତୋ ଽସୌ କାତରାତ୍ମା ତ୍ଵଦ୍ବାଣାହତମାନସଃ
ତୁମ ବାଣରେ ମନ ଆହତ ହୋଇ, ଭୟଭୀତ ହୃଦୟ ସହିତ ସେ ଚାଲିଗଲେ।
ଅଵଶ୍ଯଂ କ୍ଲୀବତୈଵ ସ୍ଯାତ୍ତେଷାଂ ଜନ୍ମନିଜନ୍ମନି
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ସେମାନଙ୍କର ନପୁଂସକତା ହେବ।
ତାନଗମ୍ଯାସୁ ନାରୀଷୁ ପାତଯିତ୍ଵା ଵିନାଶଯ
ଯେଉଁ ନାରୀମାନେ ଅପ୍ରାପ୍ୟ, ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ପତିତ କରି, ନଶ୍ଟ କର।
ତେଷାଂ କାମସୁଖଂ ସର୍ଵଂ ସଂପାଦଯ ସମୀପ୍ସିତମ୍
ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ କାମସୁଖ ପୂରଣ କର।
ତଥେତି ଶିରସା ବିଭ୍ରତ୍ସାଂଜଲିର୍ନିର୍ଯଯୌ ତତଃ
‘ଏହିପରି ହେଉ’ ବୋଲି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ହାତ ଯୋଡି ସେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ।
ବହଵଃ ଶୋଭନାକାରା ମଦନା ଵିଶ୍ଵମୋହନାଃ
ଅନେକ ଶୋଭାବାନ୍, ଶୃଙ୍ଗାରମୟ ମଦନ ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରି ଦେଖାଦେଲେ।
ପୁନଃ ସ୍ଥାଣ୍ଵାଶ୍ରମଂ ପ୍ରାପ ଚନ୍ଦ୍ରମୌଲେର୍ଜିଗୀଷଯା
ପୁଣି ଜିତିବା ଆଶାରେ, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ଅଚଳଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ରାଗେଣ ପୀଠମର୍ଦେନ ମନ୍ଦାନିଲରଯେଣ ଚ
ରାଗ, ଆସନ ଚାପିବା ଓ ମୃଦୁ ପବନର ଚଳନ ସହିତ।
ଶୃଙ୍ଗାରଵୀରସଂପନ୍ନୋ ରତ୍ଯାଲିଙ୍ଗିତଵିଗ୍ରହଃ
ଶୃଙ୍ଗାର ଶୌର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ରତିର ଆଲିଙ୍ଗନରେ ତାଙ୍କ ଦେହ।
ମଦନାରେରଭିମୁଖଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ନିଭଯ ଆସ୍ଥିତଃ
ମଦନଶତ୍ରୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ସେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଦୂରୀଚକାର ଵୈରାଗ୍ଯଂ ତପସ୍ତତ୍ତ୍ଯାଜ ଦୁଷ୍କରମ୍
ସେ ନିର୍ଲିପ୍ତତାକୁ ଦୂରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ ଓ କଠିନ ତପସ୍ୟାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତାମେଵ ପାର୍ଵତୀଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଭୂଯୋଭୂଯଃ ସ୍ମରାତୁରଃ
ସେ ପୁନିପୁନି କାମବିଧୁର ହୋଇ, କେବଳ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଲେ।
ଭୂଯୋଭୂଯୋ ଗିରିସୁତାଂ ପୂର୍ଵଦୃଷ୍ଟାମନୁସ୍ମରନ୍
ପୁଣିପୁଣି ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାଙ୍କୁ ପୂର୍ବରୁ ଯେମିତି ଦେଖିଥିଲେ, ସେହି ମନ୍ଦିରେ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ।
ନ ଚନ୍ଦ୍ରରେଖା ନୋ ଗଙ୍ଗା ଦେହତାପଚ୍ଛିଦେ ଽଭଵତ୍
ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣ କିମ୍ବା ଗଙ୍ଗା ଜଳ ମଧ୍ୟ ସେ ଦେହର ତାପକୁ ଶାନ୍ତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଆହୃତେ ପୁଷ୍ପଶଯନେ ଵିଲୁଲୋଠ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ପୁଷ୍ପର ଶଯ୍ୟା ଆଣିଦେଲେ, ସେ ତାହା ଉପରେ ପୁଣିପୁଣି ଗଡ଼ାଗଡ଼ି ହେଉଥିଲେ।
ପୁଷ୍ପତଲ୍ପାନ୍ତରଂ ଗତ୍ଵା ଵ୍ଯଚେଷ୍ଟତ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ
ପୁଷ୍ପ ଶଯ୍ୟାର ଅନ୍ୟ ଦିଗକୁ ଯାଇ, ସେ ପୁଣିପୁଣି ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲେ।
ନ ହିମାନୀପଯସି ଵା ନିଵୃତ୍ତସ୍ତଦ୍ଵପୁର୍ଜ୍ଵରଃ
ବରଫ ଜଳରେ ମଧ୍ୟ ସେ ଦେହର ଜ୍ୱର ଶାନ୍ତ ହେଲା ନାହିଁ।
ଭୂଯଃ ଶୈଲସୁତାରୂପଂ ଚିତ୍ରପଟ୍ଟେ ନଖୈର୍ଲିଖତ୍
ପୁଣିଥରେ, ସେ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟାଙ୍କ ଆକୃତିକୁ ଚିତ୍ରିତ ବସ୍ତ୍ର ଉପରେ ନଖରେ ଆଙ୍କିଲେ।
ତାମାଲିଖ୍ଯ ହ୍ରିଯା ନମ୍ରାଂ ଵୀକ୍ଷମାଣାଂ କଟାକ୍ଷତଃ
ତାଙ୍କୁ ଆଙ୍କି ଶର୍ମରେ ନମ୍ର ହୋଇ, କୋଣ ଦୃଷ୍ଟିରେ ତାଙ୍କୁ ତକୁରୁଥିଲେ।
ଭୂଯସା ସ୍ମରତାପେନ ଵିଵ୍ଯଥେ ଵିଷମେକ୍ଷଣଃ
ସ୍ମୃତିର ତାପରେ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି ଅସ୍ଥିର ଓ ଅଶାନ୍ତ ହେଇଗଲା।
ତଥୈଵ ସଂଲ୍ଲପନ୍ସାର୍ଧମୁନ୍ମାଦେନୋପପନ୍ନଯା
ସେହିପରି, ଅର୍ଦ୍ଧପ୍ରମାଦରେ ସେ ତାଙ୍କ ସହ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ତତ୍କଥାସୁଧଯା ନୀତସମସ୍ତରଜନୀଦିନଃ
ତାଙ୍କ ବିଷୟର କଥାର ଅମୃତରେ ସମସ୍ତ ଦିନ ଓ ରାତି କଟାଇଦେଲେ।