ତାଂ ରତିଂ ଦର୍ଶଯମାସୁର୍ମଲିନାଂ ଶୋକକର୍ଶିତମ୍
ସେମାନେ ଦୁଃଖରେ କ୍ଷୀଣ ଓ ମଲିନ ହୋଇଥିବା ରତିଙ୍କୁ ଦେଖାଇଲେ।
ନନାମ ଜଗଦଂବାଂ ଵୈ ଵୈଧଵ୍ଯତ୍ଯକ୍ତଭୂଷଣା
ସେ ବିଧବା ଭୂଷଣ ଛାଡ଼ି, ଜଗତ୍ ଜନନୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ତତଃ କଟାକ୍ଷାଦୁତ୍ପନ୍ନଃ ସ୍ମଯମାନସୁଖାଂବୁଜଃ
ତାଙ୍କର ଚାହାଣିରୁ ହସରେ ଆନନ୍ଦ ଫୁଲ ଭଳି ଏକ ନୂତନ ଜନ୍ମ ହେଲା।
ଦ୍ଵିଭୁଜଃ ସର୍ଵଭୂଷାଢ୍ଯଃ ପୁଷ୍ପେଷୁଃ ପୁଷ୍ପକାର୍ମୁକଃ
ସେ ଦୁଇଟି ହାତ ଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ପୁଷ୍ପବାଣ ଓ ପୁଷ୍ପଧନୁ ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ମଜ୍ଜନ୍ତୀ ନିଜଭର୍ତାରମଵରୋକ୍ଯ ମୁଦଂ ଗତା
ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯିଏ ଦୁଃଖରେ ଡୁବୁଥିଲେ, ସେ ଆନନ୍ଦ ଲାଗିଲେ।
ମଜ୍ଜନ୍ତୀ ନିଜଭର୍ତାରମଵଲୋକ୍ଯ ମୁଦଂ ଗତା
ନିଜ ପତିଙ୍କୁ ଦେଖି, ଯିଏ ଦୁଃଖରେ ଡୁବୁଥିଲେ, ସେ ଆନନ୍ଦ ଲାଗିଲେ।
ଅଲଙ୍କୃତ୍ଯ ଯଥାପୂର୍ଵଂ ଶୀଘ୍ରମାନୀଯତାମିହ
ପୂର୍ବବତ୍ ସଜାଇ, ତାଙ୍କୁ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆଣ।
ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଭିର୍ଵସିଷ୍ଠାଦ୍ଯୈର୍ଵୈଵାହି କଵିଧାନତଃ
ବସିଷ୍ଠ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବ୍ରହ୍ମଋଷିମାନେ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ବିବାହ କରାନ୍ତୁ।
ଅପ୍ସରୋଭିଶ୍ଚ ସର୍ଵାଭିର୍ନୃତ୍ଯଗୀତାଦିସଂଯୁତମ୍
ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ସାଧୁସାଧ୍ଵିତି ଶଂସଂତସ୍ତୁଷ୍ଟୁଵୁର୍ଲଲିତାଂବିକାମ୍
ସେମାନେ 'ଭଲ ହେଲା, ଭଲ ହେଲା' ବୋଲି କହି, ଲଳିତାଅମ୍ବିକାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ବଭୂଵୁସ୍ତୌ ମହାଭକ୍ତ୍ଯା ପ୍ରଣମ୍ଯ ଲଲିତେଶ୍ଵରୀମ୍
ସେ ଦୁଇଜଣେ ଗଭୀର ଭକ୍ତି ସହିତ ଲଳିତେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଏହିପରି ହେଲେ।
ଵ୍ଯଜ୍ଞାପଯଦିଦଂ ଵାକ୍ଯଂ ଭକ୍ତିନିର୍ଭରମାନସଃ
ଭକ୍ତିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ମନେ ସେ ଏହି ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ତତ୍ତ୍ଵଦୀଯକଟାକ୍ଷସ୍ଯ ପ୍ରସାଦାତ୍ପୁନରାଗତମ୍
ସତ୍ୟଜ୍ଞାନୀଙ୍କର କୃପାଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସେ ପୁନିଥରେ ଫେରିଆସିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତା ପରମେଶାନୀ ତମାହ ମକରଧ୍ଵଜମ୍
ଏପରି କହି, ପରମେଶ୍ୱରୀ ମକରଧ୍ୱଜଙ୍କୁ କହିଲେ।
ମତ୍ପ୍ରସାଦାଜ୍ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ମୋହଯାଵ୍ଯାହତାଶୁଗ
ମୋର କୃପାରେ, ହେ ତୀବ୍ରବାଣ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଅବିରୋଧରେ ମୋହିତ କର।
ପର୍ଵତସ୍ଯ ସୁତାଂ ଗୌରୀଂ ପରିଣେଷ୍ଯତି ସତ୍ଵରମ୍
ସେ ଶୀଘ୍ର ହେବାକୁ ପାହାଡ଼ର କନ୍ୟା ଗୌରୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବେ।
ସର୍ଵେଷାଂ ଦେହମାଵିଶ୍ଯ ଦାସ୍ଯନ୍ତି ରତିମୁତ୍ତମାମ୍
ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେହରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେମାନଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦ ଦେବ।
ଦେହଦାହଂ ଵିଧାତୁଂ ତେ ନ ସମର୍ଥୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତୁମେ ଦେହ ଦହନ କରିବାରେ ସମର୍ଥ ହେବନାହାଁ।
ପ୍ରଯାତୋ ଽସୌ କାତରାତ୍ମା ତ୍ଵଦ୍ବାଣାହତମାନସଃ
ତୁମ ବାଣରେ ମନ ଆହତ ହୋଇ, ଭୟଭୀତ ହୃଦୟ ସହିତ ସେ ଚାଲିଗଲେ।
ଅଵଶ୍ଯଂ କ୍ଲୀବତୈଵ ସ୍ଯାତ୍ତେଷାଂ ଜନ୍ମନିଜନ୍ମନି
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ସେମାନଙ୍କର ନପୁଂସକତା ହେବ।
ତାନଗମ୍ଯାସୁ ନାରୀଷୁ ପାତଯିତ୍ଵା ଵିନାଶଯ
ଯେଉଁ ନାରୀମାନେ ଅପ୍ରାପ୍ୟ, ସେଠାରେ ସେମାନଙ୍କୁ ପତିତ କରି, ନଶ୍ଟ କର।
ତେଷାଂ କାମସୁଖଂ ସର୍ଵଂ ସଂପାଦଯ ସମୀପ୍ସିତମ୍
ସେମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷିତ କାମସୁଖ ପୂରଣ କର।
ତଥେତି ଶିରସା ବିଭ୍ରତ୍ସାଂଜଲିର୍ନିର୍ଯଯୌ ତତଃ
‘ଏହିପରି ହେଉ’ ବୋଲି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ, ହାତ ଯୋଡି ସେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ।
ବହଵଃ ଶୋଭନାକାରା ମଦନା ଵିଶ୍ଵମୋହନାଃ
ଅନେକ ଶୋଭାବାନ୍, ଶୃଙ୍ଗାରମୟ ମଦନ ଜଗତକୁ ମୋହିତ କରି ଦେଖାଦେଲେ।
ପୁନଃ ସ୍ଥାଣ୍ଵାଶ୍ରମଂ ପ୍ରାପ ଚନ୍ଦ୍ରମୌଲେର୍ଜିଗୀଷଯା
ପୁଣି ଜିତିବା ଆଶାରେ, ଚନ୍ଦ୍ରଧାରୀ ଅଚଳଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ରାଗେଣ ପୀଠମର୍ଦେନ ମନ୍ଦାନିଲରଯେଣ ଚ
ରାଗ, ଆସନ ଚାପିବା ଓ ମୃଦୁ ପବନର ଚଳନ ସହିତ।
ଶୃଙ୍ଗାରଵୀରସଂପନ୍ନୋ ରତ୍ଯାଲିଙ୍ଗିତଵିଗ୍ରହଃ
ଶୃଙ୍ଗାର ଶୌର୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ରତିର ଆଲିଙ୍ଗନରେ ତାଙ୍କ ଦେହ।
ମଦନାରେରଭିମୁଖଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ନିଭଯ ଆସ୍ଥିତଃ
ମଦନଶତ୍ରୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ସେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ଦୂରୀଚକାର ଵୈରାଗ୍ଯଂ ତପସ୍ତତ୍ତ୍ଯାଜ ଦୁଷ୍କରମ୍
ସେ ନିର୍ଲିପ୍ତତାକୁ ଦୂରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ ଓ କଠିନ ତପସ୍ୟାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତାମେଵ ପାର୍ଵତୀଂ ଧ୍ଯାତ୍ଵା ଭୂଯୋଭୂଯଃ ସ୍ମରାତୁରଃ
ସେ ପୁନିପୁନି କାମବିଧୁର ହୋଇ, କେବଳ ପାର୍ବତୀଙ୍କୁ ଧ୍ୟାନ କରିଲେ।