ହୁଙ୍କାରମାତ୍ରତୋ ଦଗ୍ଧ୍ଵାରୋଗାଂସ୍ତାନନଯନ୍ମୁଦମ୍
‘ହୁଁ’ ଏକ ଶବ୍ଦରେ ସେ ଏହି ରୋଗମାନେକୁ ଜଳାଇ ଖୁସି ଆଣିଦେଲେ ।
ଵିଧାତୁଂ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ନିଯୁକ୍ତାଃ ସ୍ଵପଦଂ ଯଯୁଃ
ତିନି ଲୋକରେ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନକୁ ଫେରିଗଲେ ।
କାଲସଂକର୍ଷଣୀରୂପମସ୍ତ୍ରଂ ରାଜ୍ଞୀ ଵ୍ଯମୁଞ୍ଚତ
ରାଣୀ କାଳସଂକର୍ଷଣୀ ଆକାରର ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ ।
ତତଃ ସହସ୍ରଶୋ ଜାତା ମହାକାଯା ମହାବଲାଃ
ତାପରେ ହଜାରହଜାର ଦେହରେ ବଡ଼ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ ।
ଧୂମ୍ରଲୋଚନଦୈତ୍ଯଶ୍ଚ ଚଣ୍ଡମୁଣ୍ଡାଦଯୋ ଽସୁରାଃ
ଧୂମ୍ରଲୋଚନ ଦୈତ୍ୟ, ଚଣ୍ଡ, ମୁଣ୍ଡ ଓ ଅନ୍ୟ ଅସୁରମାନେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ ।
ଶୁମ୍ଭଶ୍ଚୈଵ ନିଶୁମ୍ଭଶ୍ଚ କାଲକେଯା ମହାବଲାଃ
ଶୁମ୍ଭ, ନିଶୁମ୍ଭ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କାଳକେୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ।
ତେ ସର୍ଵେ ଦାନଵଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ କଠୋରୈଃ ଶସ୍ତ୍ରମଣ୍ଡଲୈଃ
ସେହି ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦାନବମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, କଠିନ ଅସ୍ତ୍ରର ଘେରା ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ।
ହାହେତି କ୍ରନ୍ଦମାନାଶ୍ଚଶକ୍ତଯୋ ଦୈତ୍ଯମର୍ଦିତାଃ
‘ହା! ହା!’ ଭାବରେ ଚିତ୍କାର କରି ଦୁଃଖ ଭାବେ କାନ୍ଦୁଥିବା ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦୈତ୍ୟନାଶକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା।
ଅଥ ଦେଵୀ ଭୃଶଂ କ୍ରୁଦ୍ଧା ରୁଷାଟ୍ଟହାସମାତନୋତ୍
ତାପରେ ଦେବୀ ଭୟଙ୍କର ରୋଷରେ ଭରି ଏକ ଭୟାନକ ହସ୍ୟ ଦେଇଲେ।
ସମସ୍ତଦେଵତେଜୋଭିର୍ନିର୍ମିତା ଵିଶ୍ଵରୂପିଣୀ
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ଦେବୀ ଏକ ବିଶ୍ୱରୂପ ନେଇ ପ୍ରକଟ ହେଲେ।
ଶଙ୍ଖଂ ଵରୁଣଦତ୍ତଶ୍ଚ ଶକ୍ତିଂ ଦତ୍ତାଂ ହଵିର୍ଭୁଜା
ଦେବୀ ଭାରୁଣଙ୍କ ଦିଆ ଶଂଖ ଓ ହବିର୍ଭୁଜଙ୍କ ଦିଆ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଧରିଥିଲେ।
ଵଜ୍ରିଦତ୍ତଂ ଚ କୁଲିଶଂ ଚଷକନ୍ଧନଦାର୍ପିତମ୍
ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କ ଦିଆ ବଜ୍ର ଓ ଶକ୍ରଙ୍କ ଦିଆ ଦଣ୍ଡ ଦେବୀ ଧରିଥିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଦତ୍ତାଂ କୁଣ୍ଡିକାଂ ଚ ଘଣ୍ଟାମୈରାଵତାର୍ପିତାମ୍
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦିଆ କୁଣ୍ଡିକା ଓ ଏଇରାବତଙ୍କ ଦିଆ ଘଣ୍ଟା ଦେବୀ ନେଇଥିଲେ।
ଵିଶ୍ଵକର୍ମପ୍ରଦତ୍ତାନି ଭୂଷଣାନି ଚ ବିଭ୍ରତୀ
ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦିଆ ଭୂଷଣ ଦେବୀ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ଆଯୁଧାନି ସମସ୍ତାନି ଦୀପଯନ୍ତି ମହୋଦଯୈଃ
ଦେବୀଙ୍କ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ମହାମାନ୍ୟତାରେ ଚମକୁଥିଲା।
ସିଂହଵାହନମାରୁହ୍ଯ ଯୁଦ୍ଧଂ ନାରାଯଣୀଵ୍ଯଧାତ୍
ସିଂହ ଭାଗ୍ୟରେ ଚଢି ନାରାୟଣୀ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିମଗ୍ନ ହେଲେ।
ଚଣ୍ଡିକାସପ୍ତଶତ୍ଯାଂ ତୁ ଯଥା କର୍ମ ପୁରାକରୋତ୍
ଚଣ୍ଡିକା ସପ୍ତଶତୀରେ ଯେପରି ଦେବୀ ପୂର୍ବରୁ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ସେହିପରି ଏଠି ମଧ୍ୟ କରିଲେ।
ତତ୍କୃତ୍ଵା ଦୁଷ୍କରଂ କର୍ମ ଲଲିତାଂ ପ୍ରଣନାମ ସା
ସେହି କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସମାପ୍ତ କରି ଦେବୀ ଲଳିତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ମହାଵାଗ୍ଵା ଦିନୀ ନାମ ସସର୍ଜାସ୍ତ୍ରଂ ଜଗତ୍ପ୍ରସୂଃ
ଜଗତର ମା, ଯାହାଙ୍କ ନାମ ମହାବାଗ୍ବାଦିନୀ, ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ସସର୍ଜ ତତ୍ର ସମରେ ଦୁର୍ମଦୋ ଭଣ୍ଡଦାନଵଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ, ଅହଂକାରୀ ଭଣ୍ଡ ଦାନବ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ସୃଷ୍ଟି କଲେ।
ଅର୍ଣଵାସ୍ତ୍ରଂ ମହାଦୀରୋ ଭଣ୍ଡଦୈତ୍ଯୋ ରଣେ ଽସୃଜତ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଣ୍ଡ ଦୈତ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅର୍ଣ୍ଣବାସ୍ତ୍ର ଛାଡିଲେ।
ଆଦିକୂର୍ମଃ ସମୁତ୍ପନ୍ନୋ ଯୋଜନାଯତଵିସ୍ତରଃ
ଆଦି କୂର୍ମ ଏକ ଯୋଜନ ଲମ୍ବ ଓ ପ୍ରସ୍ତରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା।
ଶକ୍ତଯୋ ହର୍ଷମାପନ୍ନାଃ ସାଗରାସ୍ତ୍ରଭଯଂ ଜହୁଃ
ଶକ୍ତିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଭରି ଏ ସାଗର ଅସ୍ତ୍ରର ଭୟକୁ ଛାଡିଦେଲେ।
ହୈରଣ୍ଯାକ୍ଷଂ ମହାସ୍ତ୍ରଂ ତୁ ଵିଜହୌ ଦୁଷ୍ଟଦାନଵଃ
ଦୁଷ୍ଟ ଦାନବ ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷ ମହାସ୍ତ୍ର ଛାଡିଲେ।
ଇତସ୍ତତଃ ପ୍ରଚଲିତେ ଶିଥିଲେ ରଣକର୍ମଣି
ଯୁଦ୍ଧ ଏଠି-ଉଠି ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ଯବେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷୀଣ ହେଇଯାଇଥିଲା,
ମହାଵରାହଃ ସମଭୂଚ୍ଛ୍ଵେତଃ କୈଲାସସଂନିଭଃ
ବଡ଼ ଶ୍ୱେତ ଶୂକର ଦେଖାଦେଲେ, ଯେଉଁଥିରେ କୈଳାସ ପର୍ବତର ଦ୍ୱିତୀୟ ଭାବ ଥିଲା।
କୋଟିଶସ୍ତେ ହିରଣ୍ଯାକ୍ଷା ମର୍ଦ୍ଯମାନାଃ କ୍ଷଯଂ ଗତାଃ
ହିରଣ୍ୟାକ୍ଷର ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ସେନା, ଦଳି ଦିଆଯାଇ, ନଶ୍ଟ ହେଇଗଲେ।
ତସ୍ଯ ଭ୍ରୁକୁଟିତୋ ଜାତା ହିରଣ୍ଯାଃ କୋଟିସଂଖ୍ଯକାଃ
ତାଙ୍କର ଭୃକୁଟିରୁ ମିଳିଯାଇ ଅନେକ ସୁନା ଦେହୀ ପ୍ରାଣୀ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ।
ଅମର୍ଦଯଚ୍ଚକ୍ତିସୈନ୍ଯଂ ପ୍ରହ୍ଲାଦଂ ଚାପ୍ଯମର୍ଦଯନ୍
ସେ ଶକ୍ତିର ସେନାକୁ କିମ୍ବା ପ୍ରହ୍ଲାଦକୁ କେହି ଅପକାର କଲେନାହିଁ।
ସ ଏଵ ବାଲକୋଭୂତ୍ଵା ହିରଣ୍ଯପରିପୀଡିତଃ
ସେ ନିଜେ ଶିଶୁ ଭାବେ ହେଇ, ହିରଣ୍ୟଙ୍କର ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟାଚାରିତ ହେଲେ।