ଏତାଦୃଶଶ୍ଚ ତିର୍ଯଞ୍ଚୋ ଽପ୍ଯନ୍ଯେ ଵାହନତାଂ ଗତାଃ
ଏପରି ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଅନ୍ୟ ଜାତିର ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯାନବାହନ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
ଵହ୍ନିପ୍ରାକାରଚକ୍ରସ୍ଯ ନ ପର୍ଯାପ୍ତଂ ଚମୂପତେଃ
ସେନାପତିଙ୍କ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିପରିଘର ଚକ୍ର ପ୍ରୟାପ୍ତ ହେଉନଥିଲା।
ଵିତତାନ ସମସ୍ତାନାଂ ସୈନ୍ଯାନାଂ ନିର୍ଗମୈଷିଣୀ
ସେ ସମସ୍ତ ସେନାମାନଙ୍କୁ ବାହାରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ନିଜ ଦେହକୁ ଦୀର୍ଘ କରିଛନ୍ତି।
ନିର୍ଜଗାମା ଗ୍ନିପୁରତା ଵରଦ୍ଵାରାତ୍ପ୍ରତାପିନୀ
ତପ୍ତ ଅଗ୍ନିର ନଗର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅବସ୍ଥାରେ, ବଡ଼ ଦ୍ୱାରରୁ ବାହାରିଲା।
ମହାମୁକ୍ତାତପତ୍ରଂ ତଦ୍ଦିଵି ଦୀପ୍ତମଦୃଶ୍ଯତ
ବଡ଼ ମୁକ୍ତାର ଛତାଟି ଆକାଶରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବେ ଦେଖାଗଲା।
ଅଭଵଂଲ୍ଲଲିତାସୈନ୍ଯେ ଉତ୍ପାତାସ୍ତୁ ଦ୍ଵିଷାଂ ବଲେ
ଲଳିତାଙ୍କ ସେନାରେ ଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଦେଖାଦେଲା, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସେନାରେ ଅପଶକୁନ ଘଟିଲା।
ପ୍ରସର୍ପଦ୍ଵିଶିଖୈଃ ସ୍ତୋମବଦ୍ଧାନ୍ଧତମସଚ୍ଛଟମ୍
ବାଣର ଗୁଛ ଛଡ଼ାଯିବାରେ, ଅନ୍ଧକାରଟିକୁ ଗାଁଥି ଛିଉଡ଼ାଯିବା ପରି ଛିଣ୍ଡି ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ହ୍ନୀଯମାଣଶିରଶ୍ଛନ୍ନଦୈତ୍ଯଶ୍ଵେତାତପତ୍ରକମ୍
କଟା ମୁଣ୍ଡରେ ଢାକା ଦାନବର ସ୍ୱେତ ଛତା ଦୂର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଦୃଶ୍ଯତେ କେଵଲଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ରଜୋମାତ୍ରଂ ଚ ସୂର୍ଚ୍ଛିତମ୍
କେବଳ ଧୂଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯାହା ଦୃଶ୍ୟମାନ ଥିଲା ତାହା ମଧ୍ୟ ଧୂଳିରେ ଲେପିତ ଥିଲା।
ଦୈତ୍ଯକେଶସହସ୍ରୈସ୍ତୁ ଶୈଵାଲାଙ୍କୁରକୋମଲା
ଦାନବମାନଙ୍କର ହଜାର ହଜାର କେଶ, ଶାଇବଳ ଅଙ୍କୁର ପରି ନରମ ଥିଲା।
ଚକ୍ରକୃତ୍ତକରିଗ୍ରାମପାଦକୂର୍ମପରଂପରା
ଗଜଗାଁଗୁଡ଼ିକର ଏକ ପରମ୍ପରା, ଯାହାର ପାଦ କୁମ୍ଭୀର ପରି ଭାସିଥିଲା, ଚକ୍ରରେ କଟାଯାଇଥିଲା।
ଵିଲୂନକାଣ୍ଡୈଃ ପତିତୈଃ ସଫେନା ବଲଚାମରୈଃ
ଭଙ୍ଗା ଡଣ୍ଡ ଚୁଇଁ ପଡ଼ିଥିଲା, ଏବଂ ସେନାର ଫେନ ହେଉଥିବା ଚାମର ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲା।
ଦୈତ୍ଯଵୀରେକ୍ଷମଶ୍ରେଣିମୁକ୍ତିଂସପୁଟଭାସୁରା
ଦାନବ ବୀରମାନଙ୍କର ପଙ୍କ୍ତି, ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଥିବା ଢାଳର ଆଲୋକରେ ଦ୍ୟୁତିମାନ୍ ହେଉଥିଲା।
ପ୍ରାଵହଚ୍ଛୋଣିତନଦୀ ସେନଯୋର୍ଯୁଧ୍ଯମାନଯୋଃ
ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ଦୁଇ ସେନାର ମଧ୍ୟରେ ରକ୍ତର ଏକ ନଦୀ ବହୁଥିଲା।
ପ୍ରହରଦ୍ଵଯପର୍ଯନ୍ତଂ ସେନଯୋରୁଭଯୋରପି
ଦୁଇ ଥର ଆକ୍ରମଣ ହେଉଅଯ୍ୟାଏଁ, ଉଭୟ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା।
ଅସ୍ତ୍ରପ୍ରତ୍ଯସ୍ତ୍ରସଂକ୍ଷୋଭୈସ୍ତୁମୁଲୀକୃତଦିକ୍ତଟଃ
ଅସ୍ତ୍ର ଓ ପ୍ରତିଅସ୍ତ୍ରର ଭୟଙ୍କର ଧକ୍କାରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଉତ୍ତେଜିତ ଓ କ୍ଲେଶମୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଵିମୁକ୍ତୈର୍ଵିଶିଶୈର୍ଭୀମୈରାହଵେ ପ୍ରାଣହାରିଭିଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଭୟାନକ ବାଣଗୁଡ଼ିକ ଜୀବନ ନେଉଥିଲେ।
ଶୃଣୁ ସର୍ଵଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି କୁମ୍ଭସଂଭଵ ସଙ୍ଗରେ
ହେ କୁମ୍ଭରୁ ଜନ୍ମିତ, ଏହି ସଂଗ୍ରାମ ବିଷୟରେ ସବୁ କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେବି, ଶୁଣ।
ଦୈତ୍ଯାଙ୍ଗସଂଗେ ସଂପ୍ରାପ୍ତାଃ କୋଟିସଂଖ୍ଯାଃ ଶିଲୀମୁଖାଃ
ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଅନେକ କୋଟି ତୀର ଆସିଗଲା ।
ମର୍ମାଭିନତ୍ପ୍ରଚଣ୍ଡସ୍ଯ ମହାରାଜ୍ଞୀ ମହେଷୁଭିଃ
ମହାରାଣୀ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତୀରରେ ଭୟଙ୍କର ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ମୂଳ ସ୍ଥାନକୁ ଆଘାତ କରିଲେ ।
ଵଵଷ ଶରଜାଲେନ ମହତା ଲଲିତେଶ୍ଵରୀମ୍
ଲଳିତା ଏକ ବଡ଼ ତୀର ବର୍ଷାରେ ଆବୃତ ହେଲେ ।
ମହାତରଣିବାଣେନ ତନ୍ନୁନୋଦ ମହେଶ୍ଵରୀ
ମହେଶ୍ୱରୀ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତୀର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେକୁ ପଛେଇଲେ ।
ଗାଯତ୍ର୍ଯସ୍ତ୍ରଂ ତସ୍ଯ ନୁତ୍ଯୈ ସସର୍ଜ ଜଗଦଂବିକା
ଜଗଦମ୍ବିକା ସେମାନଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ଗାୟତ୍ରୀ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ ।
ଚାକ୍ଷୁଷ୍ମତମହାସ୍ତ୍ରେଣ ଶମଯାଯାସ ତତ୍ପ୍ରସୂଃ
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଚାକ୍ଷୁଷ୍ମତ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ସନ୍ତାନମାନେକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲେ ।
ଵିଶ୍ଵାଵସୋରଥାସ୍ତ୍ରେଣ ତସ୍ଯ ଦର୍ପମପାକରୋତ୍
ବିଶ୍ୱାବସୁ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ଅହଂକାରକୁ ଦୂର କରିଦେଲେ ।
ମହାମୃତ୍ଯୁଞ୍ଜଯାସ୍ତ୍ରେଣ ନାଶଯାମାସ ତଦ୍ବଲମ୍
ମହାମୃତ୍ୟୁଞ୍ଜୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ନାଶ କରିଦେଲେ ।
ଧାରଣାସ୍ତ୍ରେଣ ଚକ୍ରେଶୀ ତଦ୍ବଲଂ ସମନାଶଯତ୍
ଧାରଣା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚକ୍ରେଶ୍ୱରୀ ସେମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଶ କରିଦେଲେ ।
ଅଭଯଙ୍କରମୈନ୍ଦ୍ରାସ୍ତ୍ରଂ ମୁମୁଚେ ଜଗଦଂବିକା
ଜଗଦମ୍ବିକା ଭୟହୀନତା ଦେଇଥିବା ଏଇନ୍ଦ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ ।
ରାଜଯକ୍ଷ୍ମାଦଯୋ ରୋଗାସ୍ତତୋ ଽଭୂଵନ୍ସହସ୍ରଶଃ
ତାପରେ ରାଜୟକ୍ଷ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ରୋଗ ହଜାରହଜାର ଭାବେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ।
ନାମତ୍ରଯମହାମନ୍ତ୍ରମହାସ୍ତ୍ରଂ ସା ମୁମୋଚ ହ
ସେ ତିନି ନାମ ମନ୍ତ୍ରର ମହାଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ ।