ଶକ୍ତଯୋ ଭଯଵିଭ୍ରଷ୍ଟାନ୍ଯାଯୁଧାନି ପୁନର୍ଦଧୁଃ
ଭୟରେ ଛାଡ଼ିଦିଥିବା ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ପୁନି ନେଇଲେ।
ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରସିଂହନାଦେନ ଚମୂନାଥଧନୁଃସ୍ଵନୈଃ
ଦେମନ ରାଜାଙ୍କର ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଓ ସେନାପତିମାନଙ୍କର ଧନୁର ଶବ୍ଦରେ।
ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ଲଲିତା ଦେଵୀ ସ୍ଵଯଂ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ
ଲଳିତା ଦେବୀ ନିଜେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ।
ଭଣ୍ଡଦୈତ୍ଯେନ ଦୁଷ୍ଟେନ ସ୍ଵଯମୁଦ୍ଯୋଗମାସ୍ଥିତା
ଦୁଷ୍ଟ ଭଣ୍ଡ ଦେମନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଦେବୀ ନିଜେ ଉଦ୍ୟମ କଲେ।
ଚତୁର୍ଵେଦମହାଚକ୍ରପୁରୁଷାର୍ଥମହାଭଯଃ
ଚାରିଟି ବେଦର ମହାଚକ୍ର, ଜୀବନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ଭୟଙ୍କର ବିପଦ।
ନଵପର୍ଵସ୍ଥଦେଵୀଭିରାକୃଷ୍ଟଗୁରୁଧନ୍ଵିଭିଃ
ନଉଟି ସଂଯୋଗ ସ୍ଥଳରେ ଦେବୀମାନେ ଦୃଢ଼ ଧନୁରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ପର୍ଵସ୍ଥାନେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ପାଲିତଃ ସର୍ଵତୋ ଦିଶମ୍
ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂଯୋଗ ସ୍ଥଳରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରାଯାଇଥିଲା।
ମହାରାଜ୍ଞୀଚକ୍ରରାଜୋ ରଥେନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରଚଲନ୍ବଭୌ
ମହାରାଣୀ, ଚକ୍ରର ନାଥ ଓ ରଥର ରାଜା ଚମକି ଆଗେ ବଢ଼ିଗଲେ।
ଗେଯଚକ୍ରଂ ତୁ ବାଲାଗ୍ରେ କିରିଚକ୍ରଂ ତୁ ବୃଷ୍ଠତଃ
ଗୀତ ଚକ୍ର ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଥିଲା, କିରି ଚକ୍ର ପଛରେ ଥିଲା।
ନୃସିଂହୋଷ୍ଟ୍ରନରଵ୍ଯାଲମୃଗପକ୍ଷିହଯାସ୍ତଥା
ନରସିଂହ, ଉଷ୍ଟ୍ର, ମନୁଷ୍ୟ, ବାଘ, ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଏତାଦୃଶଶ୍ଚ ତିର୍ଯଞ୍ଚୋ ଽପ୍ଯନ୍ଯେ ଵାହନତାଂ ଗତାଃ
ଏପରି ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଅନ୍ୟ ଜାତିର ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯାନବାହନ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
ଵହ୍ନିପ୍ରାକାରଚକ୍ରସ୍ଯ ନ ପର୍ଯାପ୍ତଂ ଚମୂପତେଃ
ସେନାପତିଙ୍କ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିପରିଘର ଚକ୍ର ପ୍ରୟାପ୍ତ ହେଉନଥିଲା।
ଵିତତାନ ସମସ୍ତାନାଂ ସୈନ୍ଯାନାଂ ନିର୍ଗମୈଷିଣୀ
ସେ ସମସ୍ତ ସେନାମାନଙ୍କୁ ବାହାରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ନିଜ ଦେହକୁ ଦୀର୍ଘ କରିଛନ୍ତି।
ନିର୍ଜଗାମା ଗ୍ନିପୁରତା ଵରଦ୍ଵାରାତ୍ପ୍ରତାପିନୀ
ତପ୍ତ ଅଗ୍ନିର ନଗର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅବସ୍ଥାରେ, ବଡ଼ ଦ୍ୱାରରୁ ବାହାରିଲା।
ମହାମୁକ୍ତାତପତ୍ରଂ ତଦ୍ଦିଵି ଦୀପ୍ତମଦୃଶ୍ଯତ
ବଡ଼ ମୁକ୍ତାର ଛତାଟି ଆକାଶରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବେ ଦେଖାଗଲା।
ଅଭଵଂଲ୍ଲଲିତାସୈନ୍ଯେ ଉତ୍ପାତାସ୍ତୁ ଦ୍ଵିଷାଂ ବଲେ
ଲଳିତାଙ୍କ ସେନାରେ ଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଦେଖାଦେଲା, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସେନାରେ ଅପଶକୁନ ଘଟିଲା।
ପ୍ରସର୍ପଦ୍ଵିଶିଖୈଃ ସ୍ତୋମବଦ୍ଧାନ୍ଧତମସଚ୍ଛଟମ୍
ବାଣର ଗୁଛ ଛଡ଼ାଯିବାରେ, ଅନ୍ଧକାରଟିକୁ ଗାଁଥି ଛିଉଡ଼ାଯିବା ପରି ଛିଣ୍ଡି ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ହ୍ନୀଯମାଣଶିରଶ୍ଛନ୍ନଦୈତ୍ଯଶ୍ଵେତାତପତ୍ରକମ୍
କଟା ମୁଣ୍ଡରେ ଢାକା ଦାନବର ସ୍ୱେତ ଛତା ଦୂର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଦୃଶ୍ଯତେ କେଵଲଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ରଜୋମାତ୍ରଂ ଚ ସୂର୍ଚ୍ଛିତମ୍
କେବଳ ଧୂଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯାହା ଦୃଶ୍ୟମାନ ଥିଲା ତାହା ମଧ୍ୟ ଧୂଳିରେ ଲେପିତ ଥିଲା।
ଦୈତ୍ଯକେଶସହସ୍ରୈସ୍ତୁ ଶୈଵାଲାଙ୍କୁରକୋମଲା
ଦାନବମାନଙ୍କର ହଜାର ହଜାର କେଶ, ଶାଇବଳ ଅଙ୍କୁର ପରି ନରମ ଥିଲା।
ଚକ୍ରକୃତ୍ତକରିଗ୍ରାମପାଦକୂର୍ମପରଂପରା
ଗଜଗାଁଗୁଡ଼ିକର ଏକ ପରମ୍ପରା, ଯାହାର ପାଦ କୁମ୍ଭୀର ପରି ଭାସିଥିଲା, ଚକ୍ରରେ କଟାଯାଇଥିଲା।
ଵିଲୂନକାଣ୍ଡୈଃ ପତିତୈଃ ସଫେନା ବଲଚାମରୈଃ
ଭଙ୍ଗା ଡଣ୍ଡ ଚୁଇଁ ପଡ଼ିଥିଲା, ଏବଂ ସେନାର ଫେନ ହେଉଥିବା ଚାମର ଉଡ଼ିଯାଉଥିଲା।
ଦୈତ୍ଯଵୀରେକ୍ଷମଶ୍ରେଣିମୁକ୍ତିଂସପୁଟଭାସୁରା
ଦାନବ ବୀରମାନଙ୍କର ପଙ୍କ୍ତି, ଛାଡ଼ିଦିଆଯାଇଥିବା ଢାଳର ଆଲୋକରେ ଦ୍ୟୁତିମାନ୍ ହେଉଥିଲା।
ପ୍ରାଵହଚ୍ଛୋଣିତନଦୀ ସେନଯୋର୍ଯୁଧ୍ଯମାନଯୋଃ
ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ଦୁଇ ସେନାର ମଧ୍ୟରେ ରକ୍ତର ଏକ ନଦୀ ବହୁଥିଲା।
ପ୍ରହରଦ୍ଵଯପର୍ଯନ୍ତଂ ସେନଯୋରୁଭଯୋରପି
ଦୁଇ ଥର ଆକ୍ରମଣ ହେଉଅଯ୍ୟାଏଁ, ଉଭୟ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା।
ଅସ୍ତ୍ରପ୍ରତ୍ଯସ୍ତ୍ରସଂକ୍ଷୋଭୈସ୍ତୁମୁଲୀକୃତଦିକ୍ତଟଃ
ଅସ୍ତ୍ର ଓ ପ୍ରତିଅସ୍ତ୍ରର ଭୟଙ୍କର ଧକ୍କାରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଉତ୍ତେଜିତ ଓ କ୍ଲେଶମୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଵିମୁକ୍ତୈର୍ଵିଶିଶୈର୍ଭୀମୈରାହଵେ ପ୍ରାଣହାରିଭିଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଭୟାନକ ବାଣଗୁଡ଼ିକ ଜୀବନ ନେଉଥିଲେ।
ଶୃଣୁ ସର୍ଵଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି କୁମ୍ଭସଂଭଵ ସଙ୍ଗରେ
ହେ କୁମ୍ଭରୁ ଜନ୍ମିତ, ଏହି ସଂଗ୍ରାମ ବିଷୟରେ ସବୁ କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଦେବି, ଶୁଣ।
ଦୈତ୍ଯାଙ୍ଗସଂଗେ ସଂପ୍ରାପ୍ତାଃ କୋଟିସଂଖ୍ଯାଃ ଶିଲୀମୁଖାଃ
ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ଅନେକ କୋଟି ତୀର ଆସିଗଲା ।
ମର୍ମାଭିନତ୍ପ୍ରଚଣ୍ଡସ୍ଯ ମହାରାଜ୍ଞୀ ମହେଷୁଭିଃ
ମହାରାଣୀ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ତୀରରେ ଭୟଙ୍କର ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ମୂଳ ସ୍ଥାନକୁ ଆଘାତ କରିଲେ ।