ସହସ୍ରଯୁଗ୍ଯସିଂହାଢ୍ଯମାରୁରୋହ ରଣୋଦ୍ଧତଃ
ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହେଇ, ସେ ହଜାର ସିଂହ ଯୁକ୍ତ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ଘାତକୋ ନାମ ଵୈ ଖଡ୍ଗଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରହାସସମାକୃତିଃ
ଘାତକ ନାମକ ଏକ ତଳୱାର ଥିଲା, ଯାହା ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକ ଭଳି ଆକୃତି।
ଵୋଢୁଂ ତାସାଂ ଭରଂ ଭୂମିରକ୍ଷମେଵ ଦିଵଂ ଯଯୌ
ତାଙ୍କର ଭାର ବହିପାରିବାକୁ ଭୂମି ଅସମର୍ଥ ହେଇ, ସେ ଆକାଶକୁ ଉଠିଗଲା।
କେଷାଞ୍ଚିତ୍ସ୍କନ୍ଧମାରୂଢାଃ କେଚିଚ୍ଚେଲୁର୍ମହାରଥାଃ
କିଛି ଲୋକ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର କାନ୍ଧ ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ଅନ୍ୟେ ମହାରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ।
ଦୁଃଖଦୁଖେନ ତେ ଚେଲୁରନ୍ଯୋନ୍ଯାଶ୍ଲେଷପୀଡିତାଃ
ସେମାନେ ଦୁଃଖ ପରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଥିଲେ, ଏକାପରେ ଏକା ଜଡି ହେଇ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପଡ଼ିଥିଲେ।
କେଚିତ୍ପାଦେନ ନାଗାନାଂ ମର୍ଦିତା ନ୍ଯପତନ୍ଭୁଵି
କିଛି ଲୋକ ନାଗମାନଙ୍କର ପା ତଳେ ଚିପିଯାଇ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଵଜ୍ରନିଷ୍ପେଷସଦୃଶୋ ମେଘନାଦୋ ଵ୍ଯଧୀଯତ
ବଜ୍ର ଘାତ ଭଳି ଏକ ଭୟଙ୍କର ମେଘର ଶବ୍ଦ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ଭଣ୍ଡଦୈତ୍ଯମୁଖୋତ୍ଥେନ ଵିଦୀର୍ଣମଭଵଜ୍ଜଗତ୍
ଭଣ୍ଡ ଦେମନର ମୁଖରୁ ଉଠିଥିବା ଚିତ୍କାରରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭାଗିଗଲା।
ଉଡୂନି ନ୍ଯପତନ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନୋ ଭୂମିର୍ଦେଲାଯିତାଭଵତ୍
ତାରାମାନେ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଗଲେ, ଭୂମି କମ୍ପିଉଠିଲା।
ଶକ୍ତୀନାଂ କଟକଂ ଚାସୀଦକାଣ୍ଡତ୍ରାସଵିହ୍ଵଲମ୍
ଅସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କର ଦଳ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା, ବିପଦ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହେଲା।
ଶକ୍ତଯୋ ଭଯଵିଭ୍ରଷ୍ଟାନ୍ଯାଯୁଧାନି ପୁନର୍ଦଧୁଃ
ଭୟରେ ଛାଡ଼ିଦିଥିବା ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ପୁନି ନେଇଲେ।
ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରସିଂହନାଦେନ ଚମୂନାଥଧନୁଃସ୍ଵନୈଃ
ଦେମନ ରାଜାଙ୍କର ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଓ ସେନାପତିମାନଙ୍କର ଧନୁର ଶବ୍ଦରେ।
ନିଶ୍ଚିତ୍ଯ ଲଲିତା ଦେଵୀ ସ୍ଵଯଂ ଯୋଦ୍ଧୁଂ ପ୍ରଚକ୍ରମେ
ଲଳିତା ଦେବୀ ନିଜେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପ କଲେ।
ଭଣ୍ଡଦୈତ୍ଯେନ ଦୁଷ୍ଟେନ ସ୍ଵଯମୁଦ୍ଯୋଗମାସ୍ଥିତା
ଦୁଷ୍ଟ ଭଣ୍ଡ ଦେମନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଦେବୀ ନିଜେ ଉଦ୍ୟମ କଲେ।
ଚତୁର୍ଵେଦମହାଚକ୍ରପୁରୁଷାର୍ଥମହାଭଯଃ
ଚାରିଟି ବେଦର ମହାଚକ୍ର, ଜୀବନର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଓ ଭୟଙ୍କର ବିପଦ।
ନଵପର୍ଵସ୍ଥଦେଵୀଭିରାକୃଷ୍ଟଗୁରୁଧନ୍ଵିଭିଃ
ନଉଟି ସଂଯୋଗ ସ୍ଥଳରେ ଦେବୀମାନେ ଦୃଢ଼ ଧନୁରେ ଆକୃଷ୍ଟ ହୋଇ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ପର୍ଵସ୍ଥାନେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ପାଲିତଃ ସର୍ଵତୋ ଦିଶମ୍
ପ୍ରତ୍ୟେକ ସଂଯୋଗ ସ୍ଥଳରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରାଯାଇଥିଲା।
ମହାରାଜ୍ଞୀଚକ୍ରରାଜୋ ରଥେନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରଚଲନ୍ବଭୌ
ମହାରାଣୀ, ଚକ୍ରର ନାଥ ଓ ରଥର ରାଜା ଚମକି ଆଗେ ବଢ଼ିଗଲେ।
ଗେଯଚକ୍ରଂ ତୁ ବାଲାଗ୍ରେ କିରିଚକ୍ରଂ ତୁ ବୃଷ୍ଠତଃ
ଗୀତ ଚକ୍ର ଅଗ୍ରଭାଗରେ ଥିଲା, କିରି ଚକ୍ର ପଛରେ ଥିଲା।
ନୃସିଂହୋଷ୍ଟ୍ରନରଵ୍ଯାଲମୃଗପକ୍ଷିହଯାସ୍ତଥା
ନରସିଂହ, ଉଷ୍ଟ୍ର, ମନୁଷ୍ୟ, ବାଘ, ପଶୁ, ପକ୍ଷୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ମଧ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ଏତାଦୃଶଶ୍ଚ ତିର୍ଯଞ୍ଚୋ ଽପ୍ଯନ୍ଯେ ଵାହନତାଂ ଗତାଃ
ଏପରି ପ୍ରାଣୀମାନେ, ଅନ୍ୟ ଜାତିର ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯାନବାହନ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
ଵହ୍ନିପ୍ରାକାରଚକ୍ରସ୍ଯ ନ ପର୍ଯାପ୍ତଂ ଚମୂପତେଃ
ସେନାପତିଙ୍କ ପାଇଁ ଅଗ୍ନିପରିଘର ଚକ୍ର ପ୍ରୟାପ୍ତ ହେଉନଥିଲା।
ଵିତତାନ ସମସ୍ତାନାଂ ସୈନ୍ଯାନାଂ ନିର୍ଗମୈଷିଣୀ
ସେ ସମସ୍ତ ସେନାମାନଙ୍କୁ ବାହାରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ନିଜ ଦେହକୁ ଦୀର୍ଘ କରିଛନ୍ତି।
ନିର୍ଜଗାମା ଗ୍ନିପୁରତା ଵରଦ୍ଵାରାତ୍ପ୍ରତାପିନୀ
ତପ୍ତ ଅଗ୍ନିର ନଗର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଅବସ୍ଥାରେ, ବଡ଼ ଦ୍ୱାରରୁ ବାହାରିଲା।
ମହାମୁକ୍ତାତପତ୍ରଂ ତଦ୍ଦିଵି ଦୀପ୍ତମଦୃଶ୍ଯତ
ବଡ଼ ମୁକ୍ତାର ଛତାଟି ଆକାଶରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଭାବେ ଦେଖାଗଲା।
ଅଭଵଂଲ୍ଲଲିତାସୈନ୍ଯେ ଉତ୍ପାତାସ୍ତୁ ଦ୍ଵିଷାଂ ବଲେ
ଲଳିତାଙ୍କ ସେନାରେ ଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଦେଖାଦେଲା, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସେନାରେ ଅପଶକୁନ ଘଟିଲା।
ପ୍ରସର୍ପଦ୍ଵିଶିଖୈଃ ସ୍ତୋମବଦ୍ଧାନ୍ଧତମସଚ୍ଛଟମ୍
ବାଣର ଗୁଛ ଛଡ଼ାଯିବାରେ, ଅନ୍ଧକାରଟିକୁ ଗାଁଥି ଛିଉଡ଼ାଯିବା ପରି ଛିଣ୍ଡି ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ହ୍ନୀଯମାଣଶିରଶ୍ଛନ୍ନଦୈତ୍ଯଶ୍ଵେତାତପତ୍ରକମ୍
କଟା ମୁଣ୍ଡରେ ଢାକା ଦାନବର ସ୍ୱେତ ଛତା ଦୂର୍ବଳ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଦୃଶ୍ଯତେ କେଵଲଂ ଦୃଷ୍ଟଂ ରଜୋମାତ୍ରଂ ଚ ସୂର୍ଚ୍ଛିତମ୍
କେବଳ ଧୂଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯାହା ଦୃଶ୍ୟମାନ ଥିଲା ତାହା ମଧ୍ୟ ଧୂଳିରେ ଲେପିତ ଥିଲା।
ଦୈତ୍ଯକେଶସହସ୍ରୈସ୍ତୁ ଶୈଵାଲାଙ୍କୁରକୋମଲା
ଦାନବମାନଙ୍କର ହଜାର ହଜାର କେଶ, ଶାଇବଳ ଅଙ୍କୁର ପରି ନରମ ଥିଲା।