ଵିଷଙ୍ଗସ୍ଯ ଵଧୋ ଯୁଦ୍ଧେ ଵର୍ଣିତୋ ଦଣ୍ଡନାଥଯା
ଦଣ୍ଡନାଥାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଷଙ୍ଗଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ ଏଠାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଇଛି ।
ସୋଦରସ୍ଯାପଦଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଣ୍ଡଃ କିମକରୋଚ୍ଛୁଚା
ନିଜ ଭାଇଙ୍କର ଦୁଃଖ ଦେଖି, ଭଣ୍ଡା ଦୁଃଖରେ କଣ କଲେ ?
ସହାଯାଃ କେ ଽଭଵଂସ୍ତସ୍ଯ ହତଭ୍ରାତୃତନୂଭୁଵଃ
ହତ ଭାଇର ଭାଇ ଭଣ୍ଡାଙ୍କର ସହଯୋଗୀ କେଉଁମାନେ ଥିଲେ ?
ଲଲିତାଚରିତଂ ପୁଣ୍ଯମଣିମାଦିଗୁମପ୍ରଦମ୍
ଲଳିତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାହା ଅଣିମା ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବତାଗୁଣ ଦେଇଥାଏ, ଏଠାରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଇଛି ।
ସିଦ୍ଧିଦଂ ସର୍ଵପାପଘ୍ନଂ କୀର୍ତିଦଂ ପଞ୍ଚପର୍ଵସୁ
ଏହା ସଫଳତା ଦେଇଥାଏ, ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ଏବଂ ପାଞ୍ଚଟି ବିଶେଷ ଅବସରରେ ଖ୍ୟାତି ଦେଇଥାଏ।
ଶୋକେନ ମହତାଵିଷ୍ଟୋ ଭଣ୍ଡଃ ପ୍ରଵିଲଲାପ ସଃ
ବଡ଼ ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇ, ଭଣ୍ଡା ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ।
ନ ଲେଭେ କିଞ୍ଚିଦାଶ୍ଵାସଂ ଭ୍ରାତୃଵ୍ଯସନକର୍ଶିତଃ
ଭାଇମାନଙ୍କର ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ ଭଣ୍ଡା ଏତେ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, କିଛି ଆଶ୍ୱାସ ମିଳିଲା ନାହିଁ।
ଆଶ୍ଵାସ୍ଯାମାନଃ ଶୋକେନ ଯୁକ୍ତଃ କୋପମଵାପ ସଃ
ମନେ ଆଶ୍ୱାସ ଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ଦୁଃଖରେ ଭରିଯାଇ, ସେ କ୍ରୋଧରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ।
ଅଙ୍ଗାରପାଟଲାକ୍ଷଶ୍ଚ ନିଃଶ୍ଵସନ୍କୃଷ୍ଣସର୍ପଵତ୍
ତାଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଅଗ୍ନିର ଲାଲ ଲୋହା ଭଳି ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ସେ କଳା ସର୍ପ ଭଳି ଭାରି ଶ୍ୱାସ ନେଲେ।
କ୍ଷିପ୍ରଂ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ଧୁନ୍ଵାନଃ କରଵାଲିକାମ୍
ବାରମ୍ବାର ତାଙ୍କ ମୁଠିକୁ ଭଳି ଭଳି ମାରି, ହଲାଇଲେ।
କ୍ରୋଧହୁଙ୍କାରମାତନ୍ଵନ୍ଗର୍ଜନ୍ନୁତ୍ପାତମେଘଵତ୍
କ୍ରୋଧରେ ଗର୍ଜନ କରି, ଉତ୍ପାତ ମେଘର ଭଳି ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱନି କଲେ।
ଭ୍ରାତରୋ ମମ ପୁତ୍ରାଶ୍ଚ ସେନାନାଥାଃ ସହସ୍ରଶଃ
ମୋର ଭାଇମାନେ, ପୁଅମାନେ ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ସେନାପତିମାନେ—
ଭ୍ରାତୃପୁତ୍ରମହାଶୋକଵହ୍ନିଂ ନିର୍ଵାପଯାମ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ମୋ ଭାଇ ଓ ପୁଅମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ବଡ଼ ଦୁଃଖର ଅଗ୍ନିକୁ ନିବାଇବି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କଠିନଂ ଵର୍ମ ଵଜ୍ରପାତସହଂ ମହତ୍
ଏପରି କହି, ସେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କଠିନ ବର୍ମ ପିନ୍ଧିଲେ, ଯାହା ବଜ୍ରପାତକୁ ସହିପାରେ।
ଉଦ୍ଦାମମୌର୍ଵିନିଃଶ୍ଵାସକଠୋରଂ ଭ୍ରାମଯନ୍ଧନୁଃ
ମହା ସର୍ପର ଶ୍ୱାସ ଭଳି କଠୋର ଧନୁଷ୍ୟକୁ ଘୁରାଇ, ଭଣ୍ଡା ଭାରି ଶ୍ୱାସ ନେଲେ।
ତାଲଜଙ୍ଘାଦିକୈଃ ସାର୍ଦ୍ଧଂପୂର୍ଵଦ୍ଵାରେ ନିଵେଶିତେ
ତାଳଜଂଘ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହିତ, ସେ ପୂର୍ବ ଦ୍ୱାରରେ ଅବସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ପଞ୍ଚତ୍ରିଂଶଚ୍ଚମୂନାଥୈଃ କୁଟିଲାକ୍ଷପୁରଃସରୈଃ
ପଞ୍ଚତ୍ରିଶ୍ ଚମୁନାଥ ଓ ବାକା ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ମୁଖ୍ୟମାନେ ଆଗରେ ରହି, ସେ ସହିତ ଅଛି।
ମିଲିତେନ ଚ ଭଣ୍ଡେନ ଚତ୍ଵାରିଂଶଚ୍ଚମୂଵରାଃ
ଭଣ୍ଡା ଚାଳିଥିବା ଚାରିଶି ମହା ଚମୁ ସେନା ସହିତ ଏକତ୍ର ହେଲେ।
ଦ୍ଵିସହସ୍ରାକ୍ଷୌହିଣୀନାଂ ପଞ୍ଚାଶୀତିଃ ପରାର୍ଧିକା
ଦୁଇ ହଜାର ଏକକ ଥିବା ପଞ୍ଚାଶୀ ଉତ୍ତମ ସେନା ଭାଗ ଅଛି।
ଭଣ୍ଡାସୁରେ ଵିନିର୍ଯାତେ ସର୍ଵସୈନିକସଂକୁଲେ
ଭଣ୍ଡାସୁର ବାହାରିଲେ, ସମସ୍ତ ସେନା ଉତ୍ତେଜନାରେ ଭରିଗଲା।
ସହସ୍ରଯୁଗ୍ଯସିଂହାଢ୍ଯମାରୁରୋହ ରଣୋଦ୍ଧତଃ
ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହେଇ, ସେ ହଜାର ସିଂହ ଯୁକ୍ତ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ଘାତକୋ ନାମ ଵୈ ଖଡ୍ଗଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରହାସସମାକୃତିଃ
ଘାତକ ନାମକ ଏକ ତଳୱାର ଥିଲା, ଯାହା ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକ ଭଳି ଆକୃତି।
ଵୋଢୁଂ ତାସାଂ ଭରଂ ଭୂମିରକ୍ଷମେଵ ଦିଵଂ ଯଯୌ
ତାଙ୍କର ଭାର ବହିପାରିବାକୁ ଭୂମି ଅସମର୍ଥ ହେଇ, ସେ ଆକାଶକୁ ଉଠିଗଲା।
କେଷାଞ୍ଚିତ୍ସ୍କନ୍ଧମାରୂଢାଃ କେଚିଚ୍ଚେଲୁର୍ମହାରଥାଃ
କିଛି ଲୋକ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର କାନ୍ଧ ଉପରେ ବସିଥିଲେ, ଅନ୍ୟେ ମହାରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ।
ଦୁଃଖଦୁଖେନ ତେ ଚେଲୁରନ୍ଯୋନ୍ଯାଶ୍ଲେଷପୀଡିତାଃ
ସେମାନେ ଦୁଃଖ ପରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଥିଲେ, ଏକାପରେ ଏକା ଜଡି ହେଇ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ପଡ଼ିଥିଲେ।
କେଚିତ୍ପାଦେନ ନାଗାନାଂ ମର୍ଦିତା ନ୍ଯପତନ୍ଭୁଵି
କିଛି ଲୋକ ନାଗମାନଙ୍କର ପା ତଳେ ଚିପିଯାଇ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଵଜ୍ରନିଷ୍ପେଷସଦୃଶୋ ମେଘନାଦୋ ଵ୍ଯଧୀଯତ
ବଜ୍ର ଘାତ ଭଳି ଏକ ଭୟଙ୍କର ମେଘର ଶବ୍ଦ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ଭଣ୍ଡଦୈତ୍ଯମୁଖୋତ୍ଥେନ ଵିଦୀର୍ଣମଭଵଜ୍ଜଗତ୍
ଭଣ୍ଡ ଦେମନର ମୁଖରୁ ଉଠିଥିବା ଚିତ୍କାରରେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭାଗିଗଲା।
ଉଡୂନି ନ୍ଯପତନ୍ଵ୍ଯୋମ୍ନୋ ଭୂମିର୍ଦେଲାଯିତାଭଵତ୍
ତାରାମାନେ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ିଗଲେ, ଭୂମି କମ୍ପିଉଠିଲା।
ଶକ୍ତୀନାଂ କଟକଂ ଚାସୀଦକାଣ୍ଡତ୍ରାସଵିହ୍ଵଲମ୍
ଅସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କର ଦଳ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲା, ବିପଦ ଦେଖି ଭୟଭୀତ ହେଲା।