ହେଷଯା ଚ ହଯଶ୍ରେଣ୍ଯା ରଥଚକ୍ରସ୍ଵନୈରପି
ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କର ହେଷା ଓ ରଥଚକ୍ରର ଶବ୍ଦରେ ମାରଣ ରଣକ୍ଷେତ୍ର ଗୁଞ୍ଜିଉଥିଲା।
ଧନୁଷାଂ ଗୁଣନିସ୍ସ୍ଵାନୈଶ୍ଚକ୍ରଚୀତ୍କରଣୈରପି
ଧନୁଷର ତାନ ଓ ଚକ୍ରାସ୍ତ୍ରର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଝଙ୍କାରରେ ଯୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର ହେଉଥିଲା।
ଅଟ୍ଟହାସୈର୍ମହେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ସିଂହନାଦୈଶ୍ଚଭୂରିଶଃ
ମହାଇନ୍ଦ୍ରମାନଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ହସ ଓ ପୁନିପୁନି ସିଂହନାଦରେ ରଣକ୍ଷେତ୍ର ତାଣ୍ଡବ ହେଉଥିଲା।
ତ୍ରିଂଶଦକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା ଵିଶୁକ୍ରସ୍ଯ ଦୁରାତ୍ମନଃ
ଦୁଷ୍ଟମନସ୍କ ବିଶୁକ୍ରଙ୍କ ସେନାର ସଂଖ୍ୟା ତିରିଶି ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ଥିଲା।
ଦନ୍ତୈର୍ମର୍ମ ଵିଭିନ୍ଦନ୍ତୋ ଵିଷ୍ଟଂଯତଶ୍ଚ ଶୁଣ୍ଡଯା
ସେମାନେ ଦାନ୍ତରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ମର୍ମ ଭେଦିଦେଲେ ଏବଂ ଶୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲେ।
ନାସାଶ୍ଵାସୈଶ୍ଚ ପରୁଷୈର୍ଵିକ୍ଷିପନ୍ତଃ ପତାକିନୀମ୍
ନାକରୁ ତୀବ୍ର ପବନ ଫୁଙ୍କି ଝଣ୍ଡାଧାରୀ ସେନାକୁ ଚିତ୍ରାଇଦେଲେ।
ପିଂଷନ୍ତଶ୍ଚ ପଦାଘାତୈଃ ପୀନୈର୍ଘ୍ନନ୍ତସ୍ତଥୋଦରୈଃ
ପାଦର ଘାତରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ ଏବଂ ମୋଟ ଉଦରରେ ଆଘାତ କରି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ଶଙ୍ଖସ୍ଵନେନ ମହତା ତ୍ରାସଯନ୍ତୋ ଵରୂଥିନୀମ୍
ବଡ଼ ଶଂଖର ଧ୍ୱନିରେ ବିପକ୍ଷ ସେନାକୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ।
ଧୂଲୀଶେଷଂ ସମସ୍ତଂ ତତ୍ସୈନ୍ଯଂ ଚକ୍ରୁର୍ମହୋଦ୍ଯତାଃ
ସେଠାରେ କେବଳ ଧୂଳି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲା; ସମସ୍ତ ସେନା ଦୁର୍ବଳ ଓ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଲା।
ପ୍ରେଷଯାମାସ ଦେଵସ୍ଯ ଗଜାସୁର ମସୌ ପୁନଃ
ହାତୀ ରୂପୀ ଦାନବ ପୁଣିଥରେ ଦେବତାଙ୍କର ସେନାକୁ ପଠାଇଲେ।
ସପ୍ତାକ୍ଷୌହିଣିଯୁକ୍ତେନ ଯୁଯୁଧେ ସ ଗଣେଶ୍ଵରଃ
ସେ ଗଣନାୟକ ସାତଟି ବଡ଼ ସେନା ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଵର୍ଧମାନଂ ଚ ତଦ୍ଵୀର୍ଯଂ ଵିଶୁକ୍ରଃ ପ୍ରପଲାଯିତଃ
ସେହି ପରାକ୍ରମ ବଢ଼ିବା ସହିତ, ବିଶୁକ୍ର ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ।
ସପ୍ତାକ୍ଷୌହିଣିକାଯୁକ୍ତଂ ଗଜାସୁରମମର୍ଦଯତ୍
ସେ ସାତଟି ବଡ଼ ସେନା ସହିତ ଆସିଥିବା ହାତୀ ଦାନବଙ୍କୁ ଦମନ କଲେ।
ଲଲିତାନ୍ତିକମାପେଦେ ମହାଗମପତିର୍ମୃଧାତ୍
ଯୁଦ୍ଧ ପରେ ମହାହାତୀପତି ଲଳିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ।
ଲଲିତା ଚାତି ମୁଦିତା ବଭୂଵାସ୍ଯ ପରାକ୍ରମୈଃ
ଲଳିତା ତାଙ୍କର ପରାକ୍ରମ ଦେଖି ବହୁତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ସର୍ଵଦୈଵତପୂଜାଯାଃ ପୂର୍ଵପୂଜ୍ଯତ୍ଵମୁତ୍ତମମ୍
ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ପୂଜାରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ସ୍ଥାନ ପାଇଲେ।
ସେନାନାଂ କଦନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ସନ୍ତପ୍ତୋ ବହୁଚିନ୍ତଯା
ସେନା ନାଶ ଶୁଣି ସେ ଭୟଭୀତ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଭରିଗଲେ।
ପ୍ରେଷଯାମାସ ଯୁଦ୍ଧାଯ ଭଣ୍ଡଦୈତ୍ଯଃ ସହୋଦରୌ
ଭଣ୍ଡାସୁର ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଭାଇଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପଠାଇଲେ।
ଵିଷଙ୍ଗଶ୍ଚ ଵିଶୁକ୍ରଶ୍ଚ ମହୋଦ୍ଯମ ମଵାପନୁଃ
ବିଷଙ୍ଗ ଓ ବିଶୁକ୍ର ବଡ଼ ଉଦ୍ୟମ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଵିଶୁକ୍ରମନୁଵଵ୍ରାଜ ସେନା ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯକମ୍ପିନୀ
ତିନି ଲୋକ କମ୍ପାଇଦେଇଥିବା ସେନା ବିଶୁକ୍ରଙ୍କ ପଛରେ ଚଲିଗଲା।
ଯୁଵରାଜଃ ପ୍ରଵଵୃଧେ ପ୍ରତାପେନ ମହୀଯସା
ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ରାଜକୁମାର ତାଙ୍କର ତେଜରେ ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼ିଲେ।
ଭଣ୍ଡସ୍ଯ ଚ ଭଗିନ୍ଯାନ୍ତୁ ଧୂମିନ୍ଯାଂ ଜାତଯୋନଯଃ
ଭଣ୍ଡାସୁରଙ୍କ ଭଉଣୀ ଧୂମିନୀଙ୍କ ଗର୍ଭରୁ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ନେଲେ।
ଵିକ୍ରମେଣ ଵଲନ୍ତସ୍ତେ ସେନାନାଥାଃ ପ୍ରତସ୍ଥିରେ
ସେନାପତିମାନେ ଦୃଢ଼ ସାହସ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଦ୍ଵଯୋର୍ମାତୁଲଯୋଃ ପ୍ରୀତିଂ ଭାଗିନେଯା ଵିତେନିରେ
ଭାଉଜଣେମାନେ ଦୁଇ ମାମାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ନେହ ବଢ଼ାଇଲେ।
ଆକୃଷ୍ଟଗୁରୁଧନ୍ଵାନୋ ଵିଶୁକ୍ରମନୁଵଵ୍ରଜୁଃ
ଭାରି ଧନୁଷ୍ୟ ଟାଣି ଧରି ବିଶୁକ୍ରଙ୍କ ପଛରେ ଚଲିଗଲେ।
ଆରୂଢଵାରଣଃ ପ୍ରାପ ଵିଶୁକ୍ରୋ ଯୁଦ୍ଧମେଦିନୀମ୍
ହାତୀ ଉପରେ ଚଢ଼ି ବିଶୁକ୍ର ଯୁଦ୍ଧ ମାଇଦାନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵିଶୁକ୍ରଃ ପଟୁ ଦଧ୍ଵାନ ସିଂହନାଦଂ ଭଯଙ୍କରମ୍
ବିଶୁକ୍ର ଏକ ତୀବ୍ର ଓ ଗର୍ଜନ ସଦୃଶ ସିଂହ ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର କଲେ।
ଅଗ୍ନିପ୍ରାକାରଵଲଯାନ୍ନିର୍ଜଗମୁର୍ବଦ୍ଧପଙ୍କଯଃ
ଅଗ୍ନିର ପ୍ରକାର ଘେରାଉଠୁ ତାଙ୍କମାନେ ମାଟି ଲପେଟା ଶରୀର ନେଇ ବାହାରିଲେ।
ରକ୍ତାମ୍ଵୁଜାଵୃତମିଵ ଵ୍ଯୋମଚକ୍ରଂ ରଣୋନ୍ମୁଖାଃ
ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ସେମାନେ ଲାଲ ଲୋଟସ ଫୁଲ ଭଳି ଆକାଶକୁ ଘେରି ରହିଲେ।
ନିଶମ୍ଯ ଯୁଗପଦ୍ଯୋଦ୍ଧଂ ମନ୍ତ୍ରିଣୀଦଣ୍ଡନାଯକେ
ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ସେନାପତିମାନେ ଏକାସାଥିରେ ଯୁଦ୍ଧ ଆହ୍ୱାନ ଶୁଣିଲେ।