ବୀଜପୂରଗଦାମିକ୍ଷୁଚାପଂ ଶୂଲଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍
ସେ ବୀଜପୂରୀ ଗଦା, ଇଖୁ ଧନୁଷ, ଶୂଳ ଓ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଧରିଥିଲେ।
ରତ୍ନକୁଂଭଂ ଚ ଦଶଭିଃ ସ୍ଵକୈର୍ହସ୍ତୈଃ ସମୁଦ୍ଵହନ୍
ତାଙ୍କର ଦଶଟି ହାତରେ ରତ୍ନଘଟ ଧରିଥିଲେ।
ସିଦ୍ଧିଲକ୍ଷ୍ମୀସମାଶ୍ଲିଷ୍ଟଃ ପ୍ରଣନାମ ମହେଶ୍ଵରୀମ୍
ସିଦ୍ଧି ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଥିବା, ସେ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ଜଯଵିଘ୍ନମହାଯନ୍ତ୍ରଂଭେତ୍ତୁଂ ଵେଗାଦ୍ଵିନିର୍ଯଯୌ
ବିଜୟର ବାଧା ଦେଉଥିବା ବଡ଼ ଯନ୍ତ୍ରକୁ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ସେ ତିବ୍ର ଗତିରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ନିଭୃତଂ କୁତ୍ରଚିଲ୍ଲଗ୍ନଂ ଜଯଵିଘ୍ନଂ ଵ୍ଯଲୋକଯତ୍
ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ କେଉଁଠି ଅଛି ବିଜୟର ବାଧା, ତାହା ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦେଖିଲେ।
କ୍ଷଣାଚ୍ଚୂର୍ମୀକରୋତି ସ୍ମ ଜଯଵିଘ୍ନମହାଶିଲାମ୍
କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେ ବିଜୟର ବଡ଼ ପାଥରକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।
ପରାଗଶେଷତାଂ ନୀତ୍ଵା ତଦ୍ଯନ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରକ୍ଷିପଦ୍ଦିଵି
ସେ ଯନ୍ତ୍ରକୁ ଧୂଳିରେ ପରିଣତ କରି, ଆକାଶକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଉଦ୍ଯତାଃ ସମରଂ କର୍ତୁଂ ଶକ୍ତଯଃ ଶସ୍ତ୍ରପାଣଯଃ
ଶକ୍ତିମାନ୍ୟମାନେ ହାତରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଇ ଦଢ଼ି ଦଢ଼ି ଦାଉଁଥିଲେ।
ଜଯଯନ୍ତ୍ରଂ ହି ତତ୍ସୃଷ୍ଟଂ ତଥା ରାତ୍ରୌ ଵ୍ଯନାଶଯତ୍
ଯେହି ବିଜୟଯନ୍ତ୍ର ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ତାହା ଏହିପରି ରାତିରେ ଧ୍ୱଂସ ହେଲା।
ସସର୍ଜଯ ବହୂନାତ୍ମରୂପାନ୍ଦନ୍ତାଵଲାନନାନ୍
ସେ ନିଜର ଅନେକ ରୂପ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯାହାର ମୁହଁଗୁଡ଼ିକ ହାତୀର ମୁଣ୍ଡ ଭଳି ଥିଲା।
ଚଞ୍ଚରୀକକୁଲୈରଗ୍ରେ ଗୀଯମାନମହୋଦଯାଃ
ସାମ୍ନାରେ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଦଳେଇ ଦଳେଇ ଆନନ୍ଦର ଗୀତ ଗାଉଥିଲେ।
ସଦା ରତ୍ନାକରାନେକହେଲଯା ପାତୁମୁଦ୍ଯତାଃ
ସେମାନେ ସଦା ରତ୍ନସମୁଦ୍ରରୁ ଖେଳି ଖେଳି ପାନ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲେ।
ଆମୋଦଶ୍ଚ ପ୍ରମୋଦଶ୍ଚ ମୁମୁଖୋ ଦୁର୍ମୁଖସ୍ତଥା
ସେଠାରେ ଆମୋଦ, ପ୍ରମୋଦ, ମୁମୁଖ ଏବଂ ଦୁର୍ମୁଖ ଥିଲେ।
ତେ ସପ୍ତକୋଟିସଂଖ୍ଯାନାଂ ହେରଂବାଣାମଧୀଶ୍ଵରାଃ
ସେମାନେ ସତରେ କୋଟି କୋଟି ହେରମ୍ବମାନଙ୍କର ଅଧିପତି ଥିଲେ।
ଅଗ୍ନିପ୍ରାକାରଵଲଯାଦ୍ଵିନିର୍ଗତ୍ଯ ଗଜାନନାଃ
ଅଗ୍ନିର ପ୍ରାକାର ବଳୟରୁ ବାହାରି ହାତୀମୁଖୀମାନେ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ।
ପୁନଃ ପ୍ରଚଣ୍ଡଫୂତ୍କାରବଧିରୀକୃତଵିଷ୍ଟପାଃ
ପୁଣିଥରେ ସେମାନଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅବାକ୍ ହେଇଗଲେ।
ଅଚ୍ଛିଦନ୍ନିଶିତୈର୍ବାଣୈର୍ଗଣନାଥଃ ସ ଦାନଵାନ୍
ଗଣନାଥ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଏବଂ ଅଭେଦ୍ୟ ବାଣରେ ଦାନବମାନୋଁକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଯୁଦ୍ଧମୁଦ୍ଧତହୁଙ୍କାରଭିନ୍ନକାର୍ମୁକନିଃସ୍ଵନମ୍
ଯୁଦ୍ଧ ରଣକ୍ଷେତ୍ରରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୁଁକାରରେ ଧନୁଷ ଭାଙ୍ଗିବାର ଶବ୍ଦ ଗୁଞ୍ଜିଲା।
ଵିଶୁକ୍ରୋ ଯୁଧି ବିଭ୍ରାଣଃ ସମଯୁଧ୍ଯତ ତେନ ସଃ
ବିଶୁକ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରଣ କରି ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଦୈତ୍ଯସପ୍ତିଖୁରକ୍ରୀଡତ୍କୁଦ୍ଦାଲୀକୂଟନିସ୍ଵନୈଃ
ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ହାତୀମାନେ ପାଦରେ ଚାପିବା, କୁଦାଳ ଓ ଲୋହ ଗଦାର ଗୁଞ୍ଜନରେ ରଣକ୍ଷେତ୍ର ଗର୍ଜିଉଥିଲା।
ହେଷଯା ଚ ହଯଶ୍ରେଣ୍ଯା ରଥଚକ୍ରସ୍ଵନୈରପି
ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କର ହେଷା ଓ ରଥଚକ୍ରର ଶବ୍ଦରେ ମାରଣ ରଣକ୍ଷେତ୍ର ଗୁଞ୍ଜିଉଥିଲା।
ଧନୁଷାଂ ଗୁଣନିସ୍ସ୍ଵାନୈଶ୍ଚକ୍ରଚୀତ୍କରଣୈରପି
ଧନୁଷର ତାନ ଓ ଚକ୍ରାସ୍ତ୍ରର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଝଙ୍କାରରେ ଯୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର ହେଉଥିଲା।
ଅଟ୍ଟହାସୈର୍ମହେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ସିଂହନାଦୈଶ୍ଚଭୂରିଶଃ
ମହାଇନ୍ଦ୍ରମାନଙ୍କର ଉଚ୍ଚ ହସ ଓ ପୁନିପୁନି ସିଂହନାଦରେ ରଣକ୍ଷେତ୍ର ତାଣ୍ଡବ ହେଉଥିଲା।
ତ୍ରିଂଶଦକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନା ଵିଶୁକ୍ରସ୍ଯ ଦୁରାତ୍ମନଃ
ଦୁଷ୍ଟମନସ୍କ ବିଶୁକ୍ରଙ୍କ ସେନାର ସଂଖ୍ୟା ତିରିଶି ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ଥିଲା।
ଦନ୍ତୈର୍ମର୍ମ ଵିଭିନ୍ଦନ୍ତୋ ଵିଷ୍ଟଂଯତଶ୍ଚ ଶୁଣ୍ଡଯା
ସେମାନେ ଦାନ୍ତରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କର ମର୍ମ ଭେଦିଦେଲେ ଏବଂ ଶୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ କଲେ।
ନାସାଶ୍ଵାସୈଶ୍ଚ ପରୁଷୈର୍ଵିକ୍ଷିପନ୍ତଃ ପତାକିନୀମ୍
ନାକରୁ ତୀବ୍ର ପବନ ଫୁଙ୍କି ଝଣ୍ଡାଧାରୀ ସେନାକୁ ଚିତ୍ରାଇଦେଲେ।
ପିଂଷନ୍ତଶ୍ଚ ପଦାଘାତୈଃ ପୀନୈର୍ଘ୍ନନ୍ତସ୍ତଥୋଦରୈଃ
ପାଦର ଘାତରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କଲେ ଏବଂ ମୋଟ ଉଦରରେ ଆଘାତ କରି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ମାରିଦେଲେ।
ଶଙ୍ଖସ୍ଵନେନ ମହତା ତ୍ରାସଯନ୍ତୋ ଵରୂଥିନୀମ୍
ବଡ଼ ଶଂଖର ଧ୍ୱନିରେ ବିପକ୍ଷ ସେନାକୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ।
ଧୂଲୀଶେଷଂ ସମସ୍ତଂ ତତ୍ସୈନ୍ଯଂ ଚକ୍ରୁର୍ମହୋଦ୍ଯତାଃ
ସେଠାରେ କେବଳ ଧୂଳି ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲା; ସମସ୍ତ ସେନା ଦୁର୍ବଳ ଓ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଲା।
ପ୍ରେଷଯାମାସ ଦେଵସ୍ଯ ଗଜାସୁର ମସୌ ପୁନଃ
ହାତୀ ରୂପୀ ଦାନବ ପୁଣିଥରେ ଦେବତାଙ୍କର ସେନାକୁ ପଠାଇଲେ।