ଆଲସ୍ଯସଦୃଶଂ ନାସ୍ତି ଚିତ୍ତଵିଶ୍ରାନ୍ତିଦାଯକମ୍
ମନକୁ ଯେପରି ଆଲସ୍ୟ ଶାନ୍ତି ଦେଉଛି, ଏମିତି ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।
ତସ୍ଯା ରାଜ୍ଞୀତ୍ଵମପି ନଃ ସମଵାଯେନ କଲ୍ପିତମ୍
ତାଙ୍କର ରାଜ୍ଞୀତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ ଦୁର୍ଘଟନାବଶତଃ ହୋଇଥିଲା।
ନଷ୍ଟ ସତ୍ତ୍ଵା ଚ ସା ରାଜ୍ଞୀ କାନ୍ନଃ ଶିକ୍ଷାଂ କରିଷ୍ଯତି
ସେଇ ରାଜ୍ଞୀ, ଯାହାର ଶକ୍ତି ହରାଇଯାଇଛି, ସେ ଆମକୁ କଣ ଶିଖାଇପାରିବେ?
ଶକ୍ତଯୋ ନିଦ୍ରଯା ଦ୍ଵାରେ ଘୂର୍ଣମାନା ଇଵାଭଵନ୍
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିମାନେ ଦ୍ୱାରରେ ଘୁମରେ ଦୋଳିଥିବା ପରି ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ଶିଥିଲଂ ଚାଭଵତ୍ସର୍ଵଂ ଶକ୍ତୀନାଂ କଟକଂ ମହତ୍
ସମସ୍ତ ମହାନ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ଦଳ ଅସ୍ଥିର ଓ ଅଳସ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଜଯଵିଘ୍ନଂ ମହାଯନ୍ତ୍ରମିତି କୃତ୍ଵା ସ ଦାନଵଃ
ସେଇ ଦାନବ ଜିତିବାକୁ ବାଧା ଦେବା ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ଯନ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲା।
ଦ୍ଵିତୀଯଯୁଦ୍ଧଦିଵସସ୍ଯାର୍ଧରାତ୍ରେ ଗତେ ସତି
ଦ୍ୱିତୀୟ ଯୁଦ୍ଧ ଦିନର ଅର୍ଦ୍ଧରାତ୍ରି ବିତିଗଲାବେଳେ,
ଆଜଗାମ ପୁନର୍ଦୈତ୍ଯୋ ଵିଶୁକ୍ରଃ କଟକଂ ଦ୍ଵିଷାମ୍
ଦେମନ ବିଶୁକ୍ର ଆଉଥରେ ଶତୃଦଳର ଶିବିରକୁ ଆସିଲେ।
ତଥାପି ତା ନିରୁଦ୍ଯୋଗାଃ ଶକ୍ତଯଃ କଟକେ ଽଭଵନ୍
ତଥାପି ସେଇ ଶକ୍ତିମାନେ ଶିବିରରେ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ରହିଲେ।
ଅସ୍ପୃଷ୍ଟେ ମନ୍ତ୍ରିଣୀଦଣ୍ଡନାଥେ ଚିନ୍ତାମଵା ପତୁଃ
ମନ୍ତ୍ରୀ କିମ୍ବା ଶାସକ କେହି ଚୁଆଁନଥିଲେ, ସେମାନେ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
କସ୍ଯ ଵାଥ ଵିକାରେଣ ସୈନିକା ନିର୍ଗତୋଦ୍ଯମାଃ
କାହାର ବିଘ୍ନରେ ସେନାମାନେ କାମ କରିବାର ଇଚ୍ଛା ହରାଇଦେଲେ?
ଔଦାସୀନ୍ଯଂ ଵିତନ୍ଵନ୍ତି ଶକ୍ତଯୋ ନିସ୍ପୃହା ଇମାଃ
ଏହି ନିର୍ଲୋଭ ଶକ୍ତିମାନେ ଉଦାସୀନତା ପ୍ରସାର କରୁଛନ୍ତି।
ଚକ୍ରସ୍ଯନ୍ଦନମାରୂଢେ ମହାରାଜ୍ଞୀଂ ସମୂଚତୁଃ
ରାଣୀ ଗଡ଼ିଉପରେ ବସିବା ପରେ, ସେଠାରେ ଥିବା ଦୁଇଜଣେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତି ମହାରାଜ୍ଞି ତଵାଜ୍ଞାଂ ଵିଶ୍ଵପାଲିତାମ୍
ମହାରାଣୀ, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ, ଯାହା ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ସେଥିରେ କାନ ଦେଉନାହାନ୍ତି।
ନିଦ୍ରାତନ୍ଦ୍ରାମୁକୁଲିତା ଦୁର୍ଵାକ୍ଯାନି ଵିତନ୍ଵତେ
ନିଦ୍ରା ଓ ଅଳସତାରେ ଡୁବିଥିବା ସେମାନେ କଠୋର କଥା କହୁଛନ୍ତି।
ଯୁଦ୍ଧଂ ଚ କୀଦୃଶମିତି କ୍ଷେପଂ ଭୂରି ଵିତନ୍ଵତେ
ସେମାନେ ବହୁତ ଉପହାସ କରୁଛନ୍ତି, 'ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କଣ ପ୍ରକାରର?' ବୋଲି କହି।
ଉଦ୍ଦଣ୍ଡଭେରୀନିସ୍ଵାନୈର୍ଵିଭିନ୍ଦନ୍ନିଵ ରୋଦସୀ
ଉଦ୍ଦଣ୍ଡ ଢୋଳର ଶବ୍ଦରେ, ମାନେ ମଣିଷ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଫାଟିଯିବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସହ ଦଣ୍ଡିନ୍ଯା ମନ୍ତ୍ରିଣୀ ପ୍ରଣତିଂ ଵ୍ଯଧାତ୍
ଏଭଳି କହି, ମନ୍ତ୍ରଣୀ ଦଣ୍ଡିନୀ ସହିତ ମାଥା ନମାଇଲେ।
ଦତ୍ତଦୃଷ୍ଟଡିଃ ସମହସଦତିରକ୍ତରଦାଵଲିଃ
ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାଲିଥିବା, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଉପହାର ଶାରି ନେଇ ବସିଥିଲେ।
କଟକ୍ରୋଡଗଲଦ୍ଦାନଃ କଶ୍ଚିଦେଵ ଵ୍ଯଜୃଂଭତ
କେହି ଜଣେ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କର କୋଳ ଓ ବାହୁରୁ ଉପହାର ଝରିପଡ଼ୁଥିଲା।
ବୀଜପୂରଗଦାମିକ୍ଷୁଚାପଂ ଶୂଲଂ ସୁଦର୍ଶନମ୍
ସେ ବୀଜପୂରୀ ଗଦା, ଇଖୁ ଧନୁଷ, ଶୂଳ ଓ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଧରିଥିଲେ।
ରତ୍ନକୁଂଭଂ ଚ ଦଶଭିଃ ସ୍ଵକୈର୍ହସ୍ତୈଃ ସମୁଦ୍ଵହନ୍
ତାଙ୍କର ଦଶଟି ହାତରେ ରତ୍ନଘଟ ଧରିଥିଲେ।
ସିଦ୍ଧିଲକ୍ଷ୍ମୀସମାଶ୍ଲିଷ୍ଟଃ ପ୍ରଣନାମ ମହେଶ୍ଵରୀମ୍
ସିଦ୍ଧି ଓ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ଥିବା, ସେ ମହାଦେବୀଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ଜଯଵିଘ୍ନମହାଯନ୍ତ୍ରଂଭେତ୍ତୁଂ ଵେଗାଦ୍ଵିନିର୍ଯଯୌ
ବିଜୟର ବାଧା ଦେଉଥିବା ବଡ଼ ଯନ୍ତ୍ରକୁ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ସେ ତିବ୍ର ଗତିରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ନିଭୃତଂ କୁତ୍ରଚିଲ୍ଲଗ୍ନଂ ଜଯଵିଘ୍ନଂ ଵ୍ଯଲୋକଯତ୍
ସେ ଶାନ୍ତ ଭାବରେ କେଉଁଠି ଅଛି ବିଜୟର ବାଧା, ତାହା ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦେଖିଲେ।
କ୍ଷଣାଚ୍ଚୂର୍ମୀକରୋତି ସ୍ମ ଜଯଵିଘ୍ନମହାଶିଲାମ୍
କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସେ ବିଜୟର ବଡ଼ ପାଥରକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ।
ପରାଗଶେଷତାଂ ନୀତ୍ଵା ତଦ୍ଯନ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରକ୍ଷିପଦ୍ଦିଵି
ସେ ଯନ୍ତ୍ରକୁ ଧୂଳିରେ ପରିଣତ କରି, ଆକାଶକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ଉଦ୍ଯତାଃ ସମରଂ କର୍ତୁଂ ଶକ୍ତଯଃ ଶସ୍ତ୍ରପାଣଯଃ
ଶକ୍ତିମାନ୍ୟମାନେ ହାତରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଇ ଦଢ଼ି ଦଢ଼ି ଦାଉଁଥିଲେ।
ଜଯଯନ୍ତ୍ରଂ ହି ତତ୍ସୃଷ୍ଟଂ ତଥା ରାତ୍ରୌ ଵ୍ଯନାଶଯତ୍
ଯେହି ବିଜୟଯନ୍ତ୍ର ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ତାହା ଏହିପରି ରାତିରେ ଧ୍ୱଂସ ହେଲା।
ସସର୍ଜଯ ବହୂନାତ୍ମରୂପାନ୍ଦନ୍ତାଵଲାନନାନ୍
ସେ ନିଜର ଅନେକ ରୂପ ସୃଷ୍ଟି କଲେ, ଯାହାର ମୁହଁଗୁଡ଼ିକ ହାତୀର ମୁଣ୍ଡ ଭଳି ଥିଲା।