ନିଯୋଜ୍ଯ ଲିଖିତଂ ଯନ୍ତ୍ରଂ ମାଯାଵୀ ସମମନ୍ତ୍ରଯତ୍
ଲିଖାଯାଇଥିବା ଯନ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ଥାପନ କରି, ମାୟାବୀ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିଲେ।
ତଦ୍ଯନ୍ତ୍ରଂ ଚାରିକଟକେ ପ୍ରାକ୍ଷିପତ୍ସମରେ ଽସୁରଃ
ସେ ଅସୁର, ସେହି ଯନ୍ତ୍ରକୁ ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
କ୍ଷିପ୍ତମୁଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ଚ ରଣେ ପପାତ କଟକାନ୍ତରେ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଯନ୍ତ୍ରକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି, ସେ ଶିବିର ଭିତରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଵିମୁକ୍ତଶସ୍ତ୍ରସଂନ୍ଯାସମାସ୍ଥିତା ଦୀନମାନସାଃ
ଅସ୍ତ୍ର ରଖିଦେଇଥିବା ସେମାନେ ଦୁଃଖିତ ମନେ ଶୁନ୍ୟ ଭାବରେ ଉଭୟ ରହିଥିଲେ।
ଜଯସିଦ୍ଧଫଲଂ କିଂ ଵା ପ୍ରାଣିହିଂସା ଚ ପାପଦା
ଜିତିବା, ସଫଳତା କିମ୍ବା ଫଳ କଣ ଦରକାର, ଯଦି ଏହା ପାଇଁ ପ୍ରାଣ ନଷ୍ଟ କରିବା ଓ ପାପ କରିବାକୁ ପଡ଼େ?
ଵୃଥା କଲକଲଂ କୃତ୍ଵା ନ ଫଲଂ ଯୁଦ୍ଧକର୍ମଣା
ଅର୍ଥହୀନ ଶବ୍ଦ କରିଲେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାରେ କିଛି ମିଳେନାହିଁ।
କା ଵା ସା ମନ୍ତ୍ରିଣୀ ଶ୍ଯାମା ଭୃତ୍ଯତ୍ଵଂ ନୋ ଽଥ କୀଦୃଶମ୍
ସେଇ କଳା ମନ୍ତ୍ରଣାଦାତ୍ରୀ କିଏ, ଏହି ଦାସତ୍ୱ କେମିତି?
ଵନିତା ସ୍ଵାମିନୀକୃତ୍ଯେ କିଂ ଫଲଂ ମୋକ୍ଷ୍ଯତେ ପରମ୍
ଏକ ଜଣେ ଜନାନୀଙ୍କୁ ସ୍ୱାମିନୀ କରିଲେ କଣ ଲାଭ, ସେ କି ସତ୍ୟରେ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ?
ଯୁଦ୍ଧଂ ଶାମ୍ଯତୁ ଚାସ୍ମାକଂ ଦେହଶସ୍ତ୍ରକ୍ଷତିପ୍ରଦମ୍
ଏହି ଯୁଦ୍ଧ, ଯାହା ଆମର ଦେହ ଓ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଆଘାତ ଦେଉଛି, ଆମ ପାଇଁ ଶେଷ ହେଉ।
ଯୁଦ୍ଧେ ମୃତ୍ଯୁର୍ଭଵେଦେଵ ଇତି ତତ୍ର ପ୍ରମୈଵ କା
ଯଦି ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ, ତେବେ ଏଠାରେ କଣ ନିଶ୍ଚିତତା ଅଛି?
ଆଲସ୍ଯସଦୃଶଂ ନାସ୍ତି ଚିତ୍ତଵିଶ୍ରାନ୍ତିଦାଯକମ୍
ମନକୁ ଯେପରି ଆଲସ୍ୟ ଶାନ୍ତି ଦେଉଛି, ଏମିତି ଆଉ କିଛି ନାହିଁ।
ତସ୍ଯା ରାଜ୍ଞୀତ୍ଵମପି ନଃ ସମଵାଯେନ କଲ୍ପିତମ୍
ତାଙ୍କର ରାଜ୍ଞୀତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ଆମ ପାଇଁ ଦୁର୍ଘଟନାବଶତଃ ହୋଇଥିଲା।
ନଷ୍ଟ ସତ୍ତ୍ଵା ଚ ସା ରାଜ୍ଞୀ କାନ୍ନଃ ଶିକ୍ଷାଂ କରିଷ୍ଯତି
ସେଇ ରାଜ୍ଞୀ, ଯାହାର ଶକ୍ତି ହରାଇଯାଇଛି, ସେ ଆମକୁ କଣ ଶିଖାଇପାରିବେ?
ଶକ୍ତଯୋ ନିଦ୍ରଯା ଦ୍ଵାରେ ଘୂର୍ଣମାନା ଇଵାଭଵନ୍
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିମାନେ ଦ୍ୱାରରେ ଘୁମରେ ଦୋଳିଥିବା ପରି ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ଶିଥିଲଂ ଚାଭଵତ୍ସର୍ଵଂ ଶକ୍ତୀନାଂ କଟକଂ ମହତ୍
ସମସ୍ତ ମହାନ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ଦଳ ଅସ୍ଥିର ଓ ଅଳସ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଜଯଵିଘ୍ନଂ ମହାଯନ୍ତ୍ରମିତି କୃତ୍ଵା ସ ଦାନଵଃ
ସେଇ ଦାନବ ଜିତିବାକୁ ବାଧା ଦେବା ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ଯନ୍ତ୍ର ତିଆରି କଲା।
ଦ୍ଵିତୀଯଯୁଦ୍ଧଦିଵସସ୍ଯାର୍ଧରାତ୍ରେ ଗତେ ସତି
ଦ୍ୱିତୀୟ ଯୁଦ୍ଧ ଦିନର ଅର୍ଦ୍ଧରାତ୍ରି ବିତିଗଲାବେଳେ,
ଆଜଗାମ ପୁନର୍ଦୈତ୍ଯୋ ଵିଶୁକ୍ରଃ କଟକଂ ଦ୍ଵିଷାମ୍
ଦେମନ ବିଶୁକ୍ର ଆଉଥରେ ଶତୃଦଳର ଶିବିରକୁ ଆସିଲେ।
ତଥାପି ତା ନିରୁଦ୍ଯୋଗାଃ ଶକ୍ତଯଃ କଟକେ ଽଭଵନ୍
ତଥାପି ସେଇ ଶକ୍ତିମାନେ ଶିବିରରେ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ରହିଲେ।
ଅସ୍ପୃଷ୍ଟେ ମନ୍ତ୍ରିଣୀଦଣ୍ଡନାଥେ ଚିନ୍ତାମଵା ପତୁଃ
ମନ୍ତ୍ରୀ କିମ୍ବା ଶାସକ କେହି ଚୁଆଁନଥିଲେ, ସେମାନେ ଚିନ୍ତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
କସ୍ଯ ଵାଥ ଵିକାରେଣ ସୈନିକା ନିର୍ଗତୋଦ୍ଯମାଃ
କାହାର ବିଘ୍ନରେ ସେନାମାନେ କାମ କରିବାର ଇଚ୍ଛା ହରାଇଦେଲେ?
ଔଦାସୀନ୍ଯଂ ଵିତନ୍ଵନ୍ତି ଶକ୍ତଯୋ ନିସ୍ପୃହା ଇମାଃ
ଏହି ନିର୍ଲୋଭ ଶକ୍ତିମାନେ ଉଦାସୀନତା ପ୍ରସାର କରୁଛନ୍ତି।
ଚକ୍ରସ୍ଯନ୍ଦନମାରୂଢେ ମହାରାଜ୍ଞୀଂ ସମୂଚତୁଃ
ରାଣୀ ଗଡ଼ିଉପରେ ବସିବା ପରେ, ସେଠାରେ ଥିବା ଦୁଇଜଣେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତି ମହାରାଜ୍ଞି ତଵାଜ୍ଞାଂ ଵିଶ୍ଵପାଲିତାମ୍
ମହାରାଣୀ, ସେମାନେ ଆପଣଙ୍କର ନିର୍ଦ୍ଦେଶ, ଯାହା ସମଗ୍ର ବିଶ୍ୱକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ସେଥିରେ କାନ ଦେଉନାହାନ୍ତି।
ନିଦ୍ରାତନ୍ଦ୍ରାମୁକୁଲିତା ଦୁର୍ଵାକ୍ଯାନି ଵିତନ୍ଵତେ
ନିଦ୍ରା ଓ ଅଳସତାରେ ଡୁବିଥିବା ସେମାନେ କଠୋର କଥା କହୁଛନ୍ତି।
ଯୁଦ୍ଧଂ ଚ କୀଦୃଶମିତି କ୍ଷେପଂ ଭୂରି ଵିତନ୍ଵତେ
ସେମାନେ ବହୁତ ଉପହାସ କରୁଛନ୍ତି, 'ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କଣ ପ୍ରକାରର?' ବୋଲି କହି।
ଉଦ୍ଦଣ୍ଡଭେରୀନିସ୍ଵାନୈର୍ଵିଭିନ୍ଦନ୍ନିଵ ରୋଦସୀ
ଉଦ୍ଦଣ୍ଡ ଢୋଳର ଶବ୍ଦରେ, ମାନେ ମଣିଷ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା ଯେ ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଫାଟିଯିବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସହ ଦଣ୍ଡିନ୍ଯା ମନ୍ତ୍ରିଣୀ ପ୍ରଣତିଂ ଵ୍ଯଧାତ୍
ଏଭଳି କହି, ମନ୍ତ୍ରଣୀ ଦଣ୍ଡିନୀ ସହିତ ମାଥା ନମାଇଲେ।
ଦତ୍ତଦୃଷ୍ଟଡିଃ ସମହସଦତିରକ୍ତରଦାଵଲିଃ
ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାଲିଥିବା, ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଉପହାର ଶାରି ନେଇ ବସିଥିଲେ।
କଟକ୍ରୋଡଗଲଦ୍ଦାନଃ କଶ୍ଚିଦେଵ ଵ୍ଯଜୃଂଭତ
କେହି ଜଣେ ଆସିଲେ, ତାଙ୍କର କୋଳ ଓ ବାହୁରୁ ଉପହାର ଝରିପଡ଼ୁଥିଲା।