ଅସ୍ମାଭିଃ ସ୍ଵବଲୈର୍ଯୁକ୍ତୈ ରଣୋତ୍ସାହୋ ଵିଧୀଯତେ
ଆମେ ନିଜ ଶକ୍ତି ସହିତ ସଜ୍ଜ ହୋଇଛୁ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଉତ୍ସାହ ଦେଖାଇବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛୁ।
ଵିମର୍ଦ୍ଦଯିତୁମୀଶାଃ ସ୍ମଃ କିମୁ ତାଂ ମୁଗ୍ଧଭାମିନୀମ୍
ସେଇ ଭ୍ରମିତା ସୁନ୍ଦରୀକୁ ମଧ୍ୟ ଆମେ ସହଜରେ ଦଳିଦେଇପାରିବା।
ଅଧରୋତ୍ତରମେଵୈତତ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ କରଵାମ ଵା
ଚାହିଲେ ଏହି ତିନି ଭୁବନକୁ ଆମେ ଉପର କିମ୍ବା ତଳ ଯେପରିଚାହିଁ ସେପରି କରିପାରିବା।
ପିନ୍ଷାମ ହରିତ୍ପାଲାନାଜ୍ଞାଂ ଦେହି ମହାମତେ
ହରିଙ୍କର ରକ୍ଷକମାନେଂକୁ ଦଳିଦେବାକୁ ଆମେ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ମହାନୁଭାବ, ଆପଣ ଆମକୁ ଆଦେଶ ଦିଅ।
ଉଵାଚ ଵଚନଂ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପ୍ରତିଘାରୁଣଲୋଚନଃ
କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ତାଙ୍କର ଆଖି ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଭଳି ଲାଲ୍ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଜଯଵିଘ୍ନଂ ମହାଯନ୍ତ୍ରଂ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ କଟକେ ଦ୍ଵିଷାମ୍
ଶତ୍ରୁ ଶିବିରରେ ବିଜୟରେ ବାଧା ଦେବା ପାଇଁ ବଡ଼ ଚାଳ ରଚିବା ଦରକାର।
ମାଯାତିରୋହିତଵପୁର୍ଜଗାମ ଲଲିତାବଲମ୍
ମାୟାରେ ଲୁଚିଥିବା ଏକ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ସେ ଲଳିତାଙ୍କ ଦଳ ଭିତରକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ପର୍ଯସ୍ତକିରଣସ୍ତୋମପାଟଲୀକୃତଦିଙ୍ମୁଖଃ
ତାଙ୍କର କିରଣ ଚାରିପଟି ଛିଟିଗଲା ଏବଂ ଦିଗଗୁଡ଼ିକ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଅନୁଵଵ୍ରାଜ ପାତାଲକୁଞ୍ଜେ ରନ୍ତୁମିଵୋତ୍ସୁକା
ପାତାଳର ଗୁହାରେ ଖେଳିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଚରମାବ୍ଧେରିଵ ପଯଃକଣାସ୍ତାରା ଵିରେଜିରେ
ସମୁଦ୍ରର ଶେଷ ଜଳବିନ୍ଦୁମାନେ ପରି, ତାରାମାନେ ଚମକୁଥିଲେ।
ସାର୍ଥଂ କର୍ତ୍ତୁମିଵୋଦ୍ଯୁକ୍ତଂ ସଵର୍ଣସ୍ଯାସିଦୁର୍ଧିଯା
ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବା ସେ, ନିଜ ପ୍ରକାର ଲୋକମାନେ ସହିତ ମିଳିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ଅଦୃଶ୍ଯଵପୁରାପେଦେ ଲଲିତାକଟକଂ ଖଲଃ
ସେ ଦୁଷ୍ଟ, ନିଜ ଆକୃତିକୁ ଅଦୃଶ୍ୟ କରି, ଲଳିତାଙ୍କ ଶିବିରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଶତଯୋଜନଵିସ୍ତାରାମାଲୋକଯତ୍ ଦୁର୍ମତିଃ
ଦୁଷ୍ଟମନୋଭାବ ଥିବା ସେ, ଶତ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଅଞ୍ଚଳକୁ ଦେଖିଲେ।
ଦକ୍ଷିଣଂ ଦ୍ଵାରମାସାଦ୍ଯ ନିଦଧ୍ଯୌ କ୍ଷଣମୁଦ୍ଧତଃ
ଦକ୍ଷିଣ ଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ କିଛି ଖଣ୍ଡ ରୁହିଲେ।
ଆରୂଢଯାନାଃ ସନଦ୍ଧଵର୍ମାଣୋ ଦ୍ଵାରଦେଶତଃ
ସେଠାରେ, ଦ୍ୱାର ନିକଟରେ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଏବଂ କବଚ ପିନ୍ଧିଥିବା ସେନାମାନେ ରହିଥିଲେ।
ସର୍ଵଦା ଦ୍ଵାରରକ୍ଷାର୍ଥଂ ନିର୍ଦିଷ୍ଟା ଦଣ୍ଡନାଥଯା
ସେମାନେ ସଦା ଦ୍ୱାର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦଣ୍ଡନାୟକଙ୍କ ଆଦେଶରେ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ।
ଶାଲସ୍ଯ ବହିରେଵାସୌ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଯନ୍ତ୍ରଂ ସମାତନୋତ୍
ସେ ଶାଳାର ବାହାରେ ଦଢ଼ି ରୁହି, ଏକ ଯନ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
ଶିଲାପଟ୍ଟେ ସୁମହତି ପ୍ରାଲିଖଦ୍ଯନ୍ତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍
ବଡ଼ ଶିଳା ଉପରେ, ସେ ଉତ୍ତମ ଯନ୍ତ୍ର ଅଙ୍କିତ କଲେ।
ଅଷ୍ଟଭିର୍ଦୈଵତୈଶ୍ଚୈଵ ଯୁକ୍ତଂ ଯନ୍ତ୍ରଂ ସମାଲିଖତ୍
ଅଠ ଦେବତା ସହିତ ଏହି ଯନ୍ତ୍ରକୁ ସେ ଅଙ୍କିତ କଲେ।
କ୍ଲୀବା ଚ ନିରହଙ୍କାରା ଚେତ୍ଯଷ୍ଟୌ ଦେଵତାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ଏହି ଅଠ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିରାହଂକାରୀ ଏବଂ ନପୁଂସକ ଭାବରେ ମନାଯାଏ।
ନିଯୋଜ୍ଯ ଲିଖିତଂ ଯନ୍ତ୍ରଂ ମାଯାଵୀ ସମମନ୍ତ୍ରଯତ୍
ଲିଖାଯାଇଥିବା ଯନ୍ତ୍ରକୁ ସ୍ଥାପନ କରି, ମାୟାବୀ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିଲେ।
ତଦ୍ଯନ୍ତ୍ରଂ ଚାରିକଟକେ ପ୍ରାକ୍ଷିପତ୍ସମରେ ଽସୁରଃ
ସେ ଅସୁର, ସେହି ଯନ୍ତ୍ରକୁ ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
କ୍ଷିପ୍ତମୁଲ୍ଲଙ୍ଘ୍ଯ ଚ ରଣେ ପପାତ କଟକାନ୍ତରେ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଯନ୍ତ୍ରକୁ ଉଲ୍ଲଙ୍ଘନ କରି, ସେ ଶିବିର ଭିତରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଵିମୁକ୍ତଶସ୍ତ୍ରସଂନ୍ଯାସମାସ୍ଥିତା ଦୀନମାନସାଃ
ଅସ୍ତ୍ର ରଖିଦେଇଥିବା ସେମାନେ ଦୁଃଖିତ ମନେ ଶୁନ୍ୟ ଭାବରେ ଉଭୟ ରହିଥିଲେ।
ଜଯସିଦ୍ଧଫଲଂ କିଂ ଵା ପ୍ରାଣିହିଂସା ଚ ପାପଦା
ଜିତିବା, ସଫଳତା କିମ୍ବା ଫଳ କଣ ଦରକାର, ଯଦି ଏହା ପାଇଁ ପ୍ରାଣ ନଷ୍ଟ କରିବା ଓ ପାପ କରିବାକୁ ପଡ଼େ?
ଵୃଥା କଲକଲଂ କୃତ୍ଵା ନ ଫଲଂ ଯୁଦ୍ଧକର୍ମଣା
ଅର୍ଥହୀନ ଶବ୍ଦ କରିଲେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାରେ କିଛି ମିଳେନାହିଁ।
କା ଵା ସା ମନ୍ତ୍ରିଣୀ ଶ୍ଯାମା ଭୃତ୍ଯତ୍ଵଂ ନୋ ଽଥ କୀଦୃଶମ୍
ସେଇ କଳା ମନ୍ତ୍ରଣାଦାତ୍ରୀ କିଏ, ଏହି ଦାସତ୍ୱ କେମିତି?
ଵନିତା ସ୍ଵାମିନୀକୃତ୍ଯେ କିଂ ଫଲଂ ମୋକ୍ଷ୍ଯତେ ପରମ୍
ଏକ ଜଣେ ଜନାନୀଙ୍କୁ ସ୍ୱାମିନୀ କରିଲେ କଣ ଲାଭ, ସେ କି ସତ୍ୟରେ ମୁକ୍ତି ପାଇବେ?
ଯୁଦ୍ଧଂ ଶାମ୍ଯତୁ ଚାସ୍ମାକଂ ଦେହଶସ୍ତ୍ରକ୍ଷତିପ୍ରଦମ୍
ଏହି ଯୁଦ୍ଧ, ଯାହା ଆମର ଦେହ ଓ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଆଘାତ ଦେଉଛି, ଆମ ପାଇଁ ଶେଷ ହେଉ।
ଯୁଦ୍ଧେ ମୃତ୍ଯୁର୍ଭଵେଦେଵ ଇତି ତତ୍ର ପ୍ରମୈଵ କା
ଯଦି ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁ ନିଶ୍ଚିତ, ତେବେ ଏଠାରେ କଣ ନିଶ୍ଚିତତା ଅଛି?