ମୂର୍ଚ୍ଛଯା ଲୁପ୍ତହୃଦଯୋ ନିଷ୍ପପାତ ନୁପାସନାତ୍
ମୂର୍ଛାରେ ହୃଦୟ ହରାଇ, ସେ ପଡ଼ିଗଲେ, ପୂଜା କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଭଣ୍ଡମାଶ୍ଵାସଯାମାସୁର୍ଦୈଵସ୍ଯ କୁଟିଲକ୍ରମୈଃ
ଭାଣ୍ଡଙ୍କୁ ଭାଗ୍ୟର ଟେଢ଼ା ଚାଳିରେ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଲପସି ତ୍ଵେ ପ୍ରତି ସୁତାନ୍ପ୍ରାପ୍ତମୃତ୍ଯୂନ୍ମହାହଵେ
ତୁମେ ତ ଏହିପରି କଥା କହୁଛ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମର ପୁଅମାନେ ଥିଲେ, ସେମାନେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଅଶୋଚ୍ଯମାହଵେ ମୃତ୍ଯୁଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ଯଦର୍ହିତମ୍
ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କରନ୍ତି, ସେହି ମୃତ୍ୟୁ ପାଇଁ କେହି ଦୁଃଖ କରିବାକୁ ଦରକାର ନୁହେଁ, କାରଣ ସେମାନେ ନିଜ ଯୋଗ୍ୟ ଫଳ ପାଇଥାନ୍ତି।
ଯତ୍ସ୍ତ୍ରୀ ସମାଗତ୍ଯ ହଠାନ୍ନି ହନ୍ତି ସୁଭଟାନ୍ରଣେ
କେଉଁ ଜଣେ ଜଣାଣୀ ଏପରି ଜୋର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯାଇ, ଶୂର ବୀରମାନୋଁକୁ ମାରିପାରିବେ?
ଭଣ୍ଡେନ ଚଣ୍ଡକାଲାଗ୍ନିସଦୃଶଃ କ୍ରୋଧ ଆଦଧେ
ଭଣ୍ଡ ଏପରି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧକୁ ଧରିଲେ, ଯେଉଁ କ୍ରୋଧ ସଂହାର ଅଗ୍ନି ପରି ଭୟଙ୍କର ଥିଲା।
ଵିସ୍ଫାରିତାକ୍ଷିଯୁଗଲୋ ଭୃଶଂ ଜଜ୍ଵାଲ ତେଜସା
ତାଙ୍କର ଦୁଇଟି ଆଖି ବଡ଼ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଜଳିଉଠିଲା।
ଶକଲୀକୃତ୍ଯ ସମରେ ଶ୍ରମଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯାମି ବନ୍ଧୁଭିଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନଙ୍କୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ମୁଁ ମୋ ଆତ୍ମୀୟମାନଙ୍କ ସହିତ କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର କରିବି।
ଖଡ୍ଗଂ ଵିଧୁନ୍ଵନ୍ନୁତ୍ଥାଯ ପ୍ରଚଚାଲା ତିମତ୍ତଵତ୍
ତଳୱାର ଉଠାଇ ଘୁଞ୍ଚାଇ, ସେ ମଦମସ୍ତ ହାତୀ ପରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଵାଚମୂଚୁରତିକ୍ରୋଧାଜ୍ଜ୍ଵଲନ୍ତୋ ଲଲିତାଂ ପ୍ରତି
ବହୁତ କ୍ରୋଧରେ ଜଳିଉଠି, ସେମାନେ ଲଳିତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଅସ୍ମାଭିଃ ସ୍ଵବଲୈର୍ଯୁକ୍ତୈ ରଣୋତ୍ସାହୋ ଵିଧୀଯତେ
ଆମେ ନିଜ ଶକ୍ତି ସହିତ ସଜ୍ଜ ହୋଇଛୁ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଉତ୍ସାହ ଦେଖାଇବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅଛୁ।
ଵିମର୍ଦ୍ଦଯିତୁମୀଶାଃ ସ୍ମଃ କିମୁ ତାଂ ମୁଗ୍ଧଭାମିନୀମ୍
ସେଇ ଭ୍ରମିତା ସୁନ୍ଦରୀକୁ ମଧ୍ୟ ଆମେ ସହଜରେ ଦଳିଦେଇପାରିବା।
ଅଧରୋତ୍ତରମେଵୈତତ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ କରଵାମ ଵା
ଚାହିଲେ ଏହି ତିନି ଭୁବନକୁ ଆମେ ଉପର କିମ୍ବା ତଳ ଯେପରିଚାହିଁ ସେପରି କରିପାରିବା।
ପିନ୍ଷାମ ହରିତ୍ପାଲାନାଜ୍ଞାଂ ଦେହି ମହାମତେ
ହରିଙ୍କର ରକ୍ଷକମାନେଂକୁ ଦଳିଦେବାକୁ ଆମେ ପ୍ରସ୍ତୁତ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ମହାନୁଭାବ, ଆପଣ ଆମକୁ ଆଦେଶ ଦିଅ।
ଉଵାଚ ଵଚନଂ କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପ୍ରତିଘାରୁଣଲୋଚନଃ
କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ତାଙ୍କର ଆଖି ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଭଳି ଲାଲ୍ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଜଯଵିଘ୍ନଂ ମହାଯନ୍ତ୍ରଂ କର୍ତ୍ତଵ୍ଯଂ କଟକେ ଦ୍ଵିଷାମ୍
ଶତ୍ରୁ ଶିବିରରେ ବିଜୟରେ ବାଧା ଦେବା ପାଇଁ ବଡ଼ ଚାଳ ରଚିବା ଦରକାର।
ମାଯାତିରୋହିତଵପୁର୍ଜଗାମ ଲଲିତାବଲମ୍
ମାୟାରେ ଲୁଚିଥିବା ଏକ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ସେ ଲଳିତାଙ୍କ ଦଳ ଭିତରକୁ ଯାଇଥିଲେ।
ପର୍ଯସ୍ତକିରଣସ୍ତୋମପାଟଲୀକୃତଦିଙ୍ମୁଖଃ
ତାଙ୍କର କିରଣ ଚାରିପଟି ଛିଟିଗଲା ଏବଂ ଦିଗଗୁଡ଼ିକ ଲାଲ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଅନୁଵଵ୍ରାଜ ପାତାଲକୁଞ୍ଜେ ରନ୍ତୁମିଵୋତ୍ସୁକା
ପାତାଳର ଗୁହାରେ ଖେଳିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇ, ସେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଗଲେ।
ଚରମାବ୍ଧେରିଵ ପଯଃକଣାସ୍ତାରା ଵିରେଜିରେ
ସମୁଦ୍ରର ଶେଷ ଜଳବିନ୍ଦୁମାନେ ପରି, ତାରାମାନେ ଚମକୁଥିଲେ।
ସାର୍ଥଂ କର୍ତ୍ତୁମିଵୋଦ୍ଯୁକ୍ତଂ ସଵର୍ଣସ୍ଯାସିଦୁର୍ଧିଯା
ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବା ସେ, ନିଜ ପ୍ରକାର ଲୋକମାନେ ସହିତ ମିଳିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ଅଦୃଶ୍ଯଵପୁରାପେଦେ ଲଲିତାକଟକଂ ଖଲଃ
ସେ ଦୁଷ୍ଟ, ନିଜ ଆକୃତିକୁ ଅଦୃଶ୍ୟ କରି, ଲଳିତାଙ୍କ ଶିବିରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଶତଯୋଜନଵିସ୍ତାରାମାଲୋକଯତ୍ ଦୁର୍ମତିଃ
ଦୁଷ୍ଟମନୋଭାବ ଥିବା ସେ, ଶତ ଯୋଜନ ଚଉଡ଼ା ଅଞ୍ଚଳକୁ ଦେଖିଲେ।
ଦକ୍ଷିଣଂ ଦ୍ଵାରମାସାଦ୍ଯ ନିଦଧ୍ଯୌ କ୍ଷଣମୁଦ୍ଧତଃ
ଦକ୍ଷିଣ ଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚି, ସେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ କିଛି ଖଣ୍ଡ ରୁହିଲେ।
ଆରୂଢଯାନାଃ ସନଦ୍ଧଵର୍ମାଣୋ ଦ୍ଵାରଦେଶତଃ
ସେଠାରେ, ଦ୍ୱାର ନିକଟରେ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଏବଂ କବଚ ପିନ୍ଧିଥିବା ସେନାମାନେ ରହିଥିଲେ।
ସର୍ଵଦା ଦ୍ଵାରରକ୍ଷାର୍ଥଂ ନିର୍ଦିଷ୍ଟା ଦଣ୍ଡନାଥଯା
ସେମାନେ ସଦା ଦ୍ୱାର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଦଣ୍ଡନାୟକଙ୍କ ଆଦେଶରେ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇଥିଲେ।
ଶାଲସ୍ଯ ବହିରେଵାସୌ ସ୍ଥିତ୍ଵା ଯନ୍ତ୍ରଂ ସମାତନୋତ୍
ସେ ଶାଳାର ବାହାରେ ଦଢ଼ି ରୁହି, ଏକ ଯନ୍ତ୍ର ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ।
ଶିଲାପଟ୍ଟେ ସୁମହତି ପ୍ରାଲିଖଦ୍ଯନ୍ତ୍ରମୁତ୍ତମମ୍
ବଡ଼ ଶିଳା ଉପରେ, ସେ ଉତ୍ତମ ଯନ୍ତ୍ର ଅଙ୍କିତ କଲେ।
ଅଷ୍ଟଭିର୍ଦୈଵତୈଶ୍ଚୈଵ ଯୁକ୍ତଂ ଯନ୍ତ୍ରଂ ସମାଲିଖତ୍
ଅଠ ଦେବତା ସହିତ ଏହି ଯନ୍ତ୍ରକୁ ସେ ଅଙ୍କିତ କଲେ।
କ୍ଲୀବା ଚ ନିରହଙ୍କାରା ଚେତ୍ଯଷ୍ଟୌ ଦେଵତାଃ ସ୍ମୃତାଃ
ଏହି ଅଠ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିରାହଂକାରୀ ଏବଂ ନପୁଂସକ ଭାବରେ ମନାଯାଏ।