ଜୀଵଗ୍ରାହଂ ଚ ସା ଗ୍ରାହ୍ଯା ଭଵଦ୍ଭିର୍ଜ୍ଵଲଦାଯୁଧୈଃ
ତୁମେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ସେଉଁଠିକୁ ବାଁଚିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଧରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ସମ୍ପ୍ରେଷଣମନୌଚିତ୍ଯଂ ତଥାପ୍ଯେଷ ଵିଧେଃ କ୍ରମଃ
ଏପରି ପଠାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ତଥାପି ଏହି ହେଉଛି ଭାଗ୍ୟର ନିୟମ।
ଦ୍ଵିଶତଂ ଚାକ୍ଷୌହିଣୀନାଂ ତତ୍ସହାଯତଯାହିନୋତ୍
ଦୁଇ ଶତ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନାର ସହଯୋଗରେ ସେ ଆମକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲା।
ବଦ୍ଧଭ୍ରୁକୁଟଯଃ ଶସ୍ତ୍ରପାଣଯୋ ନିର୍ଯଯୁର୍ଗୃହାତ୍
ଭୃକୁଟି ଚମ୍କାଇ ଏବଂ ହାତରେ ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ ସେମାନେ ଘରୁ ବାହାରିଲେ।
ଉତ୍ପାତା ଵିଵିଧା ଜାତା ଵିତ୍ରସ୍ତଂ ଚାଭଵଜ୍ଜଗତ୍
ବିଭିନ୍ନ ଅପଶକୁନ ଦେଖାଦେଲା, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଭୟଭୀତ ହେଲା।
ଵିଥୀଷୁ ଯାନୈଶ୍ଚଲିତାନ୍ପୌରଵୃଦ୍ଧପୁରନ୍ଧ୍ରଯଃ
ସହରର ବୃଦ୍ଧା ମହିଳାମାନେ ରାସ୍ତାରେ ଚାଲୁଥିବା ଯାନଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ମଙ୍ଗଲାରାର୍ତିକଂ ଚକ୍ରୁର୍ଦ୍ଵାରେଦ୍ଵାରେ ପୁରାଙ୍ଗନାଃ
ସହରର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦ୍ୱାରରେ ମହିଳାମାନେ ମଙ୍ଗଳ ଆରତି କରି ଦୀପ ଦେଖାଇଲେ।
ଆସୀତ୍ତେଷାଂ ଵିନିର୍ଯାଣେ ଘୂର୍ଣମାନ ଇଵାର୍ଣଵଃ
ସେମାନେ ବାହାରୁଥିବାବେଳେ, ମନେ ହେଉଥିଲା ଯେ ପ୍ରବଳ ଧାରାରେ ସମୁଦ୍ର ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି।
କ୍ରୋଧୋଦ୍ଯଦ୍ଭ୍ରୁକୁଟୀକ୍ରୂରଵଦନା ନିର୍ଯଯୁଃ ପୁରାତ୍
କ୍ରୋଧରେ ଭୃକୁଟି ଉଠାଇ, ଭୟଙ୍କର ମୁହଁରେ ସେମାନେ ସହରରୁ ବାହାରିଲେ।
ତେଷାମାଯୁଧଚକ୍ରାଣି ଚୂର୍ଣଯାମଃ ଶିତୈଶରୈଃ
ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଆମେ ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ଚକ୍ରକୁ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲୁ।
ଦୁର୍ଵିଦଗ୍ଧାଂ ତାଂ ଲଲିତାଂ ବନ୍ଦୀକୁର୍ମଶ୍ଚ ସର୍ଵରମ୍
ସେ ଚତୁର ଓ ଆକର୍ଷକାକାରିଣୀକୁ ଆମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଗରେ ବନ୍ଧି ନେଲୁ।
ଆସେଦୁରଗ୍ନିପ୍ରାକାରସମୀପଂ ଭଣ୍ଡସୂନଵଃ
ଭଣ୍ଡର ପୁଅମାନେ ଅଗ୍ନିର ପ୍ରାଚୀର ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ଭ୍ରୁକୁଟୀକୁଟିଲାଶ୍ଚକ୍ରୁଃ ସିଂହନାଦଂମହାତ୍ତରମ୍
ଭୃକୁଟି ଟେଢ଼ା କରି, ସେମାନେ ବଡ଼ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଦେଲେ।
ଉତ୍ପାତଵାରିଦୋତ୍ସୃଷ୍ଟଘୋରନିର୍ଘାତରଂହସା
ଅପଶକୁନର ମେଘରୁ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ଝଟକା ଭଳି ଭୟଙ୍କର ତ୍ୱରାରେ।
କ୍ଷୋଭଯାମାସ ଶକ୍ତୀନାଂ ଶ୍ରଵାଂସି ଚ ମନାଂସି ଚ
ସେ ଶକ୍ତିମାନଙ୍କର ଇନ୍ଦ୍ରିୟ, କାନ ଓ ମନକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କଲେ।
ଵିଵିଧାଯୁଧସମ୍ପାତମୂର୍ଚ୍ଛଦ୍ଵୈମାନିକଚ୍ଛଟମ୍
ନାନା ପ୍ରକାର ଦେବତାସ୍ତ୍ର ଓ ତାହାର ଚମକ ଦେଖାଗଲା।
ଆଗତାନ୍ଯୁଦ୍ଧକୃତ୍ଯାଯ ବାଲା କୌତୂହଲଂ ଦଧେ
ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଥିବା ସେ ଝିଅଟି ଉତ୍ସୁକତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ସମସ୍ତଶକ୍ତିଚକ୍ରାଣାଂ ପୂଜ୍ଯ ଵିକ୍ରମଶାଲିନୀ
ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିମଣ୍ଡଳରେ ପୂଜିତା, ସେ ଶୂରତାରେ ଶକ୍ତିଶାଳି।
ଯା ସଦା ନଵଵର୍ଷେଵ ସର୍ଵଵିଦ୍ଯାମହାଖନିଃ
ସେ ସଦା ନୂଆ ରୂପେ, ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ମହା ଖଣି।
ମହାରାଜ୍ଞୀ ପାଦପୀଠେ ନିତ୍ଯମାହିତସଂନିଧିଃ
ମହାରାଣୀ ସଦା ପାଦପୀଠରେ ଉପସ୍ଥିତ ରହନ୍ତି।
ତାନାଗତାନ୍ଭଣ୍ଡସୁତାନ୍ସଂହରିଷ୍ଯାମି ସତ୍ଵରମ୍
ଏଠାରେ ଆସିଥିବା ଭଣ୍ଡଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ସଂହାର କରିବି।
ମାତର୍ଭଣ୍ଡମହାଦୈତ୍ଯସୂନଵୋ ଯୋଦ୍ଧୁମାଗତାଃ
ମା, ଭଣ୍ଡ ମହାଦାନବଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଆସିଛନ୍ତି।
ସଫୁରନ୍ତାଵିଵ ମେ ବାହୂ ଯୁଦ୍ଧକଣ୍ଡୂଯଯାନଯା
ଯୁଦ୍ଧର ଉତ୍ସାହରେ ମୋ ବାହୁ ଅନ୍ଦୋଳିତ ହେଉଛି।
ଅହଂ ହି ଵାଲିକା ନିତ୍ଯଂ କ୍ରୀଡନେଷ୍ଵନୁରାଗିଣୀ
ମୁଁ ସଦା ଖେଳପ୍ରିୟ ଝିଅଟି।
ଇତି ଵିଜ୍ଞାପିତା ଦେଵୀ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ କୁମାରିକାମ୍
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ଦେବୀ ଝିଅଟିକୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ନଵୀନଯୁଦ୍ଧଶିକ୍ଷା ଚ କୁମାରୀ ତ୍ଵଂ ମମୈକିକା
ହେ କୁମାରୀ, ତୁମେ ମୋର ନୂଆ ଯୁଦ୍ଧ ଶିଷ୍ୟା।
ମମୋଚ୍ଛ୍ଵସିତମେଵାସି ନ ତ୍ଵଂ ଯାହି ମହାହଵମ୍
ତୁମେ ମୋ ଶ୍ୱାସ ଭଳି, ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯାଅନାହିଁ।
ସଂତ୍ଯେଵ ସମରେ କର୍ତୁଂ ଵତ୍ସେ ତ୍ଵଂ କିଂ ପ୍ରମାଦ୍ଯସି
ମୋ ଝିଅ, ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବ, କାହିଁକି ଦ୍ୱିଧା କରୁଛ?
କୌମାରକୌତୁକାଵିଷ୍ଟା ପୁନର୍ଯୁଦ୍ଧମଯାଚତ
ଯୌବନର ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଆବେଶିତ ହୋଇ, ସେ ପୁଣି ଯୁଦ୍ଧ ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ଅନୁଜ୍ଞାଂ କୃତଵତ୍ଯେଵ ଗାଢମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ବାହୁଭିଃ
ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ, ସେ ତାଙ୍କୁ ବାହୁ ଦେଇ ଭଲଭାବେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।