ମାଯାଵିନଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରାସ୍ତତ୍ର ମନ୍ତ୍ରୋ ଵିଧୀଯତାମ୍
ହେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ମହାପ୍ରଭୁମାନେ, ମାୟାର ଅଧିପତିମାନେ, ଏଠାରେ ମନ୍ତ୍ରଟିକୁ ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତୁ।
କୂଟଯୁଦ୍ଧଂ ନ କୁର୍ଵନ୍ତି ନ ଵିଶନ୍ତି ଚମୂମିମାମ୍
ସେମାନେ କୌଶଳ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏହି ସେନାରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଶିବିରଂ ବହୁଵିସ୍ତାରଂ ଯୋଜନାନାଂ ଶତାଵଧି
ସେନା ଶିବିରଟି ବହୁତ ବିସ୍ତୃତ, ଶତ ଯୋଜନ ଯାଏଁ ପ୍ରସାରିତ।
ଅସ୍ମତ୍ସେନାନିଵେଶସ୍ଯ ଦ୍ଵିଷାଂ ଦର୍ପଶମାଯ ଚ
ଏହା ଆମ ସେନାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଅଭିମାନ ଦମନ ପାଇଁ।
ଵହ୍ନିପ୍ରାକାରାଚକ୍ରସ୍ଯ ଦ୍ଵାରନ୍ଦକ୍ଷିଣତୋ ଭଵେତ୍
ଅଗ୍ନି ପ୍ରାକାରର ଦକ୍ଷିଣ ଦ୍ୱାର ନିର୍ମାଣ କରାଯିବା ଉଚିତ।
ଦ୍ଵାରେ ଚ ବହଵଃ କଲ୍ପ୍ଯାଃ ପରିଵାରା ଉଦାଯୁଧାଃ
ଦ୍ୱାରରେ ବହୁତ ସେନା ରକ୍ଷକ ସସ୍ତ୍ରଧାରୀ ରଖାଯିବେ।
ଅନାଲସ୍ଯା ଅନିଦ୍ରାଶ୍ଚ ଵିଧେଯାଃ ସତତୋଦ୍ଯତାଃ
ସେମାନେ ଅଲସ ନ ହେଉନ୍ତୁ, ନିଦ୍ରାହୀନ ଏବଂ ସଦା ସଚେତନ ରହିବା ଦରକାର।
ଅଶକ୍ଯମେଵ ଭଵତି ପ୍ରୌଢମାକ୍ରମଣଂ ହଠାତ୍
ଅଚାନକ ଏବଂ ଜୋରଦାର ଆକ୍ରମଣ ସତ୍ୟରେ ଅସମ୍ଭବ ହୋଇଯାଏ।
ପଶ୍ଯତୋହରଵତ୍ସର୍ଵଂ ଵିଲୁଠନ୍ତି ମହଦ୍ବଲମ୍
ସେ ଦେଖିବା ସତ୍ତେ, ସିଂହ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନା ସବୁକିଛି ଲୁଟିନେଉଛି।
ଶୁଚିଦନ୍ତରୁଚା ମୁକ୍ତା ଵହନ୍ତୀ ଲଲିତାବ୍ରଵୀତ୍
ଶୁଧ୍ଧ ଅନ୍ତର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଓ ମୁକ୍ତା ରେ ଶୋଭିତ ଲଳିତା କହିଲେ।
ଅଯଂ କୁଶଲଧୀମାର୍ଗୋନୀତିରେଷା ସନାତନୀ
ଏହା ଦକ୍ଷ ଓ ବୁଦ୍ଧିମତୀଙ୍କର ଚିରକାଳୀନ ପଥ।
ପରଚକ୍ରାକ୍ରମଃ କାର୍ଯୋ ଜିଗୀଷଦ୍ଭିର୍ମହାଜନୈଃ
ଯେମାନେ ଜିତିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶତ୍ରୁ ସେନା ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ଦରକାର।
ଜ୍ଵାଲାମାଲିନିକାଂ ନିତ୍ଯାମାହୂଯେଦମୁଵାଚ ହ
ସେ ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ନିତ୍ୟାକୁ ଡାକି, ଏହି କଥା କହିଲେ।
ତ୍ଵଯା ଵିଧୀଯତାଂ ରକ୍ଷା ବଲସ୍ଯାସ୍ଯ ମହୀଯସଃ
ତୁମେ ଏହି ମହାସେନାର ସୁରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା କର।
ତ୍ରିଂଶଦ୍ଯୋଜନମୁନ୍ନଦ୍ଧଂ ଜ୍ଵାଲାକାରତ୍ଵମାଵ୍ରଜ
ତିରିଶ ଯୋଜନ ଉଚ୍ଚ ଜ୍ୱାଳା ରୂପ ଧାରଣ କର।
ଵହ୍ନିଜ୍ଵାଲାତ୍ଵମାପନ୍ନା ସଂରକ୍ଷ ସକଲଂ ବଲମ୍
ଅଗ୍ନିର ଜ୍ୱାଳା ରୂପ ନେଇ, ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ରକ୍ଷା କର।
ମହେନ୍ଦ୍ରୋତ୍ତରଭୂଭାଗଂ ଚଲିତୁଂ ଚକ୍ର ଉଦ୍ଯମମ୍
ମହେନ୍ଦ୍ର ପର୍ବତର ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଚକ୍ର ଚଳିବା ଆରମ୍ଭ କଲା।
ଚତୁର୍ଦଶୀତିଥିମଯୀ ତଥେତି ପ୍ରଣନାମ ତାମ୍
ଚତୁର୍ଦଶୀ ତିଥିର ରୂପା ତାହାକୁ 'ଏମିତି ହେଉ' ବୋଲି ପ୍ରଣାମ କଲେ।
କୁଣ୍ଡଲୀକୃତ୍ଯ ଜଜ୍ଵାଲଶାଲରୂପେଣ ସା ପୁନଃ
ସେ ପୁନିଥରେ ଗୋଲାକାର ଆକାରରେ ଏକ ଶାଳ ଗଛ ଭାବେ ତେଜରେ ଜ୍ୱଳିଉଠିଲେ।
ବଭାସେ ଦଣ୍ଡନାଥାଯା ମନ୍ତ୍ରିନାଥଚମୂରପି
ସେ ଦଣ୍ଡନାଥ, ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ସେନାପତିଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଇଲେ।
ଵିଶଙ୍କଟୋଦରଂ ସାଲଂ ପ୍ରଵିଵେଶ ଗତକ୍ଲମା
କୌଣସି କ୍ଲାନ୍ତି ନ ହୋଇ, ସେ ଖୋଲା ଗୁହାଯୁକ୍ତ ଶାଳ ଗଛରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଵାମପକ୍ଷେ ରଥଂ ସ୍ଵୀଯଂ ଦକ୍ଷିଣେ ଶ୍ଯାମଲାରଥମ୍
ତାଙ୍କ ବାମପାଖରେ ନିଜ ରଥ ଓ ଡାହାଣପାଖରେ ଶ୍ୟାମଳାଙ୍କ ରଥ ଥିଲା।
ଏଵଂ ସଂଵେଶ୍ଯ ପରିତଶ୍ଚକ୍ରରାଜରଥସ୍ଯ ଚ
ଏଭଳି ଭାବରେ ସେ ଚକ୍ରରାଜଙ୍କ ରଥକୁ ଚାରିପାଖରେ ରଖିଲେ।
ଜ୍ଵଲଦ୍ଦଣ୍ଡାଯୁଧୋଦଗ୍ରାଂ ସ୍ତମ୍ଭିନୀଂ ନାମ ଦେଵତାମ୍
ସେଠାରେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଦଣ୍ଡ ଓ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଷ୍ଟମ୍ଭିନୀ ନାମକ ଦେବୀଙ୍କୁ ବସାଇଲେ।
ପୂଷଣ୍ଯୁଦିତଭୂଯିଷ୍ଠେ ପୁନର୍ଯୁଦ୍ଧମୁପାଶ୍ରଯତ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହୋଇ ଉଚ୍ଚରେ ପହଞ୍ଚିଲାପରେ, ସେ ପୁନି ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ଅଗ୍ନିପ୍ରାକାରକଦ୍ଵାରାନ୍ନିର୍ଜଗାମ୍ ମହାରଵା
ଅଗ୍ନିର ପ୍ରାକାର ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରା, ବଡ଼ ଗର୍ଜନ ସହିତ ସେ ବାହାରିଲେ।
ଭୂଯଃ ସଂଜ୍ଵରମାପନ୍ନଃ ପ୍ରଚଣ୍ଡୋ ଭଣ୍ଡଦାନଵଃ
ଫେରିଥରେ, ଭୟଙ୍କର ଭଣ୍ଡ ଦାନବ ଜ୍ୱରରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ।
ଵିଷଙ୍ଗେଣ ଵିଶୁକ୍ରେଣାସମମାତ୍ମସୁତୈରପି
ବିଷଙ୍ଗ ଓ ବିଷୁକ୍ର ଏବଂ ନିଜ ପୁଅମାନେ ସହିତ ମଧ୍ୟ ସେ ସମାନ ହେଇପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଚତୁର୍ବାହୁମୁଖାନ୍ପୁତ୍ରାଂଶ୍ଚତୁର୍ଜଲଧିସନ୍ନିଭାନ୍
ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଚାରିଟି ହାତ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା, ଚାରିଟି ସାଗର ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ପ୍ରେଷଯାମାସ ଯୁଦ୍ଧାଯ ଭଣ୍ଡଶ୍ଚଣ୍ଡକ୍ରୁଧା ଜ୍ଵଲନ୍
ଭଣ୍ଡ, ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଜ୍ୱଳିଉଠି, ସେମାନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପଠାଇଲେ।